بعضی فصل‌ها با تعداد جام‌ها به یاد می‌مانند؛ بعضی دیگر، با تصویری که از یک بازیکن در ذهن هواداران باقی می‌گذارند. فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ کریستیانو رونالدو هر دو را داشت: گل‌هایی که یکی پس از دیگری از راه می‌رسیدند و جامی که رئال مادرید دوازده سال برای رسیدن به آن انتظار کشیده بود.
البته مسیر این قهرمانی، از ابتدا هموار نبود. رئال در اسپانیا شکست‌های دردناکی را تجربه کرد، رونالدو فینال جام حذفی را به‌دلیل مصدومیت از دست داد و در فینال اروپا هم تیمش تا آخرین لحظات در آستانه شکست بود. همین فراز و فرودهاست که آن فصل را فراموش‌نشدنی می‌کند.
آغاز دوره آنچلوتی؛ مادرید و بارسلونا در مسیر تغییر
تابستان ۲۰۱۳، ژوزه مورینیو پس از سه فصل پرفشار و پایانی پرتنش از رئال مادرید جدا شد و کارلو آنچلوتی جای او را گرفت. ورود گرت بیل نیز به خط حمله رئال، ترکیب تازه‌ای را کنار رونالدو و کریم بنزما شکل داد؛ مثلثی که به «BBC» مشهور شد.
در بارسلونا هم تغییر مهمی اتفاق افتاده بود، اما نه مستقیماً پس از پپ گواردیولا. گواردیولا در سال ۲۰۱۲ از این تیم جدا شده بود و تیتو ویلانووا جانشین او شد. ویلانووا تابستان ۲۰۱۳ به‌دلیل ادامه درمان سرطان کناره‌گیری کرد و تاتا مارتینو هدایت بارسا را بر عهده گرفت. نیمار نیز در همان تابستان به بارسلونا پیوست تا نخستین فصل اروپایی‌اش را آغاز کند.
دو غول فوتبال اسپانیا، با مربیان و ستاره‌های تازه، آماده فصل جدید بودند.
ال‌کلاسیکوهایی که به سود رونالدو تمام نشدند
نخستین ال‌کلاسیکوی فصل در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۳ در نیوکمپ برگزار شد. بارسلونا با گل‌های نیمار و الکسیس سانچس پیش افتاد و گل دیرهنگام خسه رودریگس تنها فاصله را کاهش داد؛ رئال ۲ بر ۱ شکست خورد و رونالدو در این مسابقه گل نزد.
ماجرای پنالتی رونالدو، اخراج سرخیو راموس و دو پنالتی مسی، مربوط به دیدار برگشت در ۲۳ مارس ۲۰۱۴ بود؛ مسابقه‌ای پرهیجان در سانتیاگو برنابئو که با پیروزی ۴ بر ۳ بارسلونا پایان یافت.
رونالدو در دقیقه ۵۵ از روی نقطه پنالتی رئال را ۳ بر ۲ جلو انداخت، اما اخراج راموس ورق را برگرداند. مسی هر دو پنالتی خود را در دقایق ۶۵ و ۸۴ به گل تبدیل کرد و با تکمیل هت‌تریکش، پیروزی را به بارسلونا رساند.
برای رئال، این شکست تلخ بود؛ اما قرار نبود سرنوشت فصل فقط در ال‌کلاسیکوها نوشته شود.
جام حذفی؛ قهرمانی در غیاب ستاره پرتغالی
در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴، دو تیم در فینال جام حذفی اسپانیا دوباره مقابل هم قرار گرفتند. این بار رونالدو به‌دلیل مصدومیت غایب بود و از بیرون زمین مسابقه را دنبال می‌کرد.
بازی با نتیجه یک بر یک به دقایق پایانی رسیده بود که گرت بیل در دقیقه ۸۵، با فراری تماشایی از کنار مارک بارترا، گل پیروزی را زد. رئال ۲ بر ۱ برنده شد و نخستین جام دوران آنچلوتی را به دست آورد.
قهرمانی لیگ، اما نصیب اتلتیکو مادرید شد. رئال با ۸۷ امتیاز، هم‌امتیاز با بارسلونا و به‌دلیل نتایج ضعیف‌تر در بازی‌های رودررو، فصل را در رتبه سوم تمام کرد. حالا بزرگ‌ترین رؤیای باقی‌مانده، در اروپا بود.
۱۷ گل؛ رونالدو چگونه رکوردشکنی کرد؟
رونالدو لیگ قهرمانان آن فصل را با هت‌تریک مقابل گالاتاسرای آغاز کرد و در مرحله گروهی، ۹ گل به ثمر رساند. او سپس چهار بار مقابل شالکه، یک بار مقابل دورتموند و دو بار مقابل بایرن مونیخ گل زد.
نمایش رئال در بازی برگشت نیمه‌نهایی، نقطه اوج این مسیر بود. تیم آنچلوتی در آلیانتس آرنا، بایرنِ تحت هدایت گواردیولا را ۴ بر صفر شکست داد؛ دو گل از سرخیو راموس و دو گل از رونالدو. پیروزی مجموع ۵ بر صفر، رئال را با اقتدار به فینال رساند.
رونالدو پیش از رسیدن به لیسبون، ۱۶ گل زده بود. فقط یک گل دیگر لازم بود تا فصل تاریخی او با عددی ماندگار به پایان برسد.
لیسبون؛ از دقیقه ۹۳ تا جشن «لا دسیما»
فینال ۲۴ مه ۲۰۱۴ مقابل اتلتیکو مادرید، برای رئال به کابوس نزدیک شده بود. گل دیه‌گو گودین، تیم دیه‌گو سیمئونه را تا آستانه قهرمانی پیش برد؛ تا اینکه سرخیو راموس در دقیقه ۹۳ با ضربه سر بازی را مساوی کرد.
همان گل، همه‌چیز را عوض کرد.
در وقت‌های اضافه، گرت بیل و مارسلو گل زدند و رونالدو نیز در دقیقه ۱۲۰ از روی نقطه پنالتی، پیروزی ۴ بر ۱ را کامل کرد. رئال پس از دوازده سال، دهمین قهرمانی اروپایی خود را جشن گرفت: لا دسیما.
رونالدو هم با ۱۷ گل در ۱۱ بازی، رکورد بیشترین گل در یک فصل لیگ قهرمانان اروپا را ثبت کرد. برای مقایسه، بهترین آمار تک‌فصل لیونل مسی در این رقابت‌ها، ۱۴ گل در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ بود.
این قهرمانی حاصل تلاش یک تیم بود؛ از نجات دقیقه آخری راموس تا گل‌های تعیین‌کننده بیل. اما سهم رونالدو روشن بود: او با گل‌هایش، مسیر رسیدن به جام را هموار کرد و فصلی ساخت که هنوز یکی از معیارهای سنجش درخشش فردی در فوتبال اروپاست.
