نیک گلنی-اسمیت، آهنگساز همکار هانس زیمر، در ۷۴ سالگی درگذشت

نیک گلنی-اسمیت، آهنگساز و رهبر ارکستر بریتانیایی که همکاری‌های طولانی و پررنگی با هانس زیمر داشت، در ۷۴ سالگی درگذشت. او ۱۶ اوت در خانه‌اش در شارلوتسویلِ ویرجینیا و در کنار اعضای خانواده‌اش آرام از دنیا رفت. همسرش، جن گلنی-اسمیت، که ۵۲ سال زندگی مشترک با او داشت، خبر درگذشت این هنرمند را اعلام کرد؛ اما علت مرگ او منتشر نشده است.

گلنی-اسمیت از چهره‌های شناخته‌شده موسیقی فیلم، به‌ویژه در حلقه همکاران هانس زیمر و مجموعه ریموت کنترل پروداکشنز (Remote Control Productions)، بود. او در جایگاه رهبر ارکستر در پروژه‌هایی چون «The Lion King» محصول ۱۹۹۴، «Crimson Tide»، «The Simpsons Movie»، «Transformers»، «X-Men: First Class» و «Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides» با زیمر همکاری کرد.

نام او بیش از همه در کنار موسیقی پرانرژی فیلم «The Rock» به کارگردانی مایکل بی به چشم می‌خورد؛ اثری که گلنی-اسمیت وظیفه آهنگسازی اصلی آن را با هانس زیمر و هری گرگسون-ویلیامز شریک بود. موسیقی حماسی و باشکوه «The Man in the Iron Mask» نیز از ساخته‌های اوست؛ فیلمی که آغاز همکاری مهمش با رندال والاس بود. او سپس با همین فیلم‌ساز در «We Were Soldiers»، «Secretariat» و «Heaven Is for Real» همکاری کرد.

نیکلاس هیو گلنی-اسمیت در سوم اکتبر ۱۹۵۱ در لندن به دنیا آمد. او مسیر حرفه‌ای خود را از نوازندگی کیبورد آغاز کرد و در اجراها یا ضبط آثار موسیقایی با هنرمندانی چون پل مک‌کارتنی، راجر دالتری، لئو سایر، کلیف ریچارد، راجر واترز، فیل کالینز، تینا ترنر و الویس کاستلو همراه شد؛ کارنامه‌ای که از گستره وسیع توانایی‌های او، پیش از ورود جدی‌اش به هالیوود، خبر می‌داد.

او در اواخر دهه ۱۹۸۰ راهی هالیوود شد و در آثاری مانند «K2» و «Cool Runnings» کیبورد نواخت یا در بخش موسیقی مشارکت کرد. در سال‌های بعد نیز نامش در تیتراژ پروژه‌های متنوعی از جمله «Bad Boys»، «Con Air»، «The Peacemaker»، «King Arthur»، «The Da Vinci Code»، «Wreck-It-Ralph»، «Man of Steel»، «Pacific Rim»، «The Amazing Spider-Man 2»، «The Little Prince»، «Deadpool»، «Ralph Breaks the Internet» و «Mufasa: The Lion King» ثبت شد.

گلنی-اسمیت تنها به ساخت و تنظیم موسیقی محدود نماند و به‌عنوان مدیر موسیقی کنسرت‌های زنده هانس زیمر نیز فعالیت داشت. او در مراسم اسکار سال ۲۰۱۲ رهبری ارکستر ۶۰ نفره‌ای را برعهده گرفت که قطعاتی از هانس زیمر و فارل ویلیامز را اجرا می‌کرد.

هانس زیمر لایو در پیامی، گلنی-اسمیت را فراتر از یک آهنگساز و نوازنده برجسته دانست و نوشت: «نیک برای سال‌های طولانی شریک خلاق قابل‌اعتماد، عضو گروه و مهم‌تر از همه دوست ما بود. وقتی آدم‌ها سال‌ها موسیقی، صحنه، سفر، خلاقیت و خاطره را با هم شریک می‌شوند، پیوندشان بسیار فراتر از کار است. موسیقی می‌ماند و دوستیِ پشت هر نت هم باقی می‌ماند.»

از گلنی-اسمیت همسرش جن، پسرانش ست و جاس، دخترانش هیلی و کاترین، عروس و دامادش، سه نوه و خواهر و برادرش، استیون و الی، به یادگار مانده‌اند. ست گلنی-اسمیت نیز راه پدر را ادامه داده و به‌عنوان آهنگساز و تدوینگر موسیقی در آثاری چون «Project Hail Mary»، «It Ends With Us» و نسخه بازسازی‌شده «Magnum P.I.» فعالیت کرده است.

میراث نیک گلنی-اسمیت در موسیقی‌هایی شنیده می‌شود که گاهی شکوه یک نبرد، گاهی هیجان یک تعقیب‌وگریز و گاهی عاطفه یک داستان انسانی را پررنگ‌تر کرده‌اند. او شاید اغلب پشت نام‌های بزرگ‌تر موسیقی فیلم قرار می‌گرفت، اما رد خلاقیتش بر دهه‌ها سینمای جریان اصلی، روشن و ماندگار خواهد بود.