نیلسو برفین آکتاش از پشت صحنه سکانسهای صمیمانه گفت: بیشتر از آنکه احساسی باشد، کاملا فنی است
نیلسو برفین آکتاش (Nilsu Berfin Aktaş)، از چهرههای پرکار تلویزیون و سینمای ترکیه، درباره روند فیلمبرداری سکانسهای صمیمانه در پروژههای نمایشی توضیحاتی جالب توجه ارائه کرد. او گفت صحنههایی که برای مخاطب در ظاهر احساسی و رمانتیک به نظر میرسند، در پشت دوربین کاملا بر پایه قواعد فنی و اجرایی ساخته میشوند و با آنچه بیننده تصور میکند، تفاوت زیادی دارند.
این بازیگر جوان با اشاره به فضای حرفهای صحنه فیلمبرداری تاکید کرد که گروه تولید در زمان ضبط چنین سکانسهایی تلاش زیادی میکند تا بازیگران احساس راحتی داشته باشند. او همچنین گفت این صحنهها معمولا بسیار سریع ضبط میشوند و با کمک زاویه دوربین و تکنیکهای ویژه، تصویری باورپذیر برای مخاطب ایجاد میشود. به گفته او، در زمان فیلمبرداری چنین لحظاتی، هیچ حس شخصی در کار نیست و همه چیز در چارچوب حرفهای پیش میرود.
نیلسو برفین آکتاش در توضیح نگاه خود به بازیگری گفت مرز مشخصی میان شخصیتهایی که بازی میکند و هویت شخصی خودش قائل است. او تاکید کرد وقتی یک صحنه بر اساس فیلمنامه اجرا میشود، بخشی طبیعی از کار بازیگری است و نباید احساسات کاراکتر با زندگی واقعی بازیگر اشتباه گرفته شود.
او در بخشی از صحبتهایش گفت: «اگر آن شخصیت من نباشم، هیچ حس خاصی شکل نمیگیرد.»
این بازیگر همچنین با احترام به همکارانی که ترجیح میدهند در چنین صحنههایی حضور نداشته باشند، توضیح داد که از نگاه او این موضوع کاملا یک روند حرفهای است. آکتاش افزود آنچه تماشاگر روی صفحه میبیند، در بسیاری از مواقع حتی با تماس فیزیکی واقعی هم همراه نیست و بخش مهمی از تاثیرگذاری این سکانسها، به خطای دیدی مربوط میشود که دوربین ایجاد میکند.
او در این باره گفت: «هیچ چیزی حس نمیکنید، چون همه چیز کاملا فنی پیش میرود. صحنهها خیلی سریع گرفته میشوند و همه سعی میکنند بازیگران راحت باشند. با توجه به دوربین، تکنیکهای مختلفی به کار میرود؛ بیشتر وقتها اصلا تماسی هم صورت نمیگیرد، اما بیننده فکر میکند این اتفاق افتاده است.»
نیلسو برفین آکتاش در ادامه درباره نحوه تصمیمگیری برای اجرای این سکانسها هم توضیح داد که استفاده از ترفندهای تصویری یا میزان تماس، به تصمیم بازیگران وابسته نیست. به گفته او، این موضوع مستقیما به نگاه کارگردان و شیوه کار تیم کارگردانی مربوط میشود و بازیگران نیز بر اساس قاببندی و دستورهای اجرایی حرکت میکنند.
او با تکیه بر تجربههای شخصی خود یادآور شد بسیاری از لحظاتی که مخاطب روی صفحه نمایش میبیند، در واقع نتیجه یک طراحی فنی و توهم بصری هستند، نه یک تجربه احساسی واقعی. صحبتهای این بازیگر بار دیگر توجهها را به تفاوت جدی میان آنچه روی صفحه دیده میشود و آنچه در پشت صحنه رخ میدهد، جلب کرده است.
