گییرمو دلتورو: «مواجهه با واینستینها سختتر از گروگانگیری پدرم بود»
سال ۱۹۹۷ برای گییرمو دلتورو (Guillermo del Toro)، کارگردان برنده اسکار، سالی بهیادماندنی بود؛ پدر او در گوادالاخارا مکزیک ربوده شد و فیلم دومش «Mimic» پس از همکاری پرتنش با باب و هاروی واینستین (Bob & Harvey Weinstein) اکران شد.
در گفتوگویی در رویداد Contenders Film: Los Angeles، دلتورو صریح گفت که فشار همکاری با واینستینها بدتر از بحران گروگانگیری پدرش بوده:
«واینستینها، بدون شک… چون در مورد آن یکی (گروگانگیری) میدانستی چه میخواهند. اما واینستینها؟ هیچکس نمیدانست چه میخواهند.»
دلتورو توضیح داد که بخشهایی از «Mimic» مستقیماً از آن تجربه تلخ نشأت گرفته است. ماجرای همکاریاش با جیمز کامرون (James Cameron) برای آزادسازی پدرش، این دو فیلمساز را مانند «برادر» به هم نزدیک کرد.
دلتورو جایزه افتتاحیه Contenders Hall of Fame Award را دریافت کرد و درباره فیلم تازهاش «Frankenstein» صحبت کرد که به گفته او نتیجه «بیش از ۳۰ سال کار و ۵۰ سال وسواس» است. این فیلم با بازی اسکار آیزاک (Oscar Isaac) در نقش ویکتور فرانکنشتاین و جیکوب الرودی (Jacob Elordi) در نقش مخلوق، ۱۷ اکتبر در جشنواره ونیز اکران شد و از ۷ نوامبر در نتفلیکس در دسترس قرار گرفت.
دلتورو گفت:
«این یک وسواس از ۷ سالگی برای من بوده… من به آن سن رسیدم، در مسیرش شکست خوردم و موفق شدم. زانوهایم درد میکند، روحم درد میکند، و حالا میتوانم دردِ پرسشهای ماری شلی را احساس کنم و این آهنگ را طوری بخوانم که انگار تازه است.»
دلتورو در مورد هوش مصنوعی (AI) در هنر گفت:
«خلاصه میکنم: لعنت به AI.»
به اعتقاد او این فناوری شاید در معماری، شیمی یا پزشکی کاربرد داشته باشد اما در هنر، خواسته هنرمندان نبوده است:
«AI میداند چه کارهایی انجام شده، اما نمیداند قدم بعدی چیست. انسان نیست.»
او با کمی کنایه تلخ هشدار داد که اگر روزی مردم حاضر شوند برای فیلم یا آهنگ ساختهشده توسط AI بلیت بخرند، «آن وقت فیلمهایی را خواهیم داشت که لایقش هستیم».
