کریستن استوارت: بعد از بازی در «Spencer» هنوز «تسخیرشده» پرنسس دایانا هستم
کریستن استوارت فاش کرده که بازی در نقش پرنسس دایانا در فیلم «Spencer» تأثیری عمیق و ماندگار بر زندگی شخصیاش گذاشته؛ تأثیری که حتی سالها پس از اکران فیلم هم رهایش نکرده است. این بازیگر هالیوودی میگوید هنوز احساس میکند «تسخیرشده» روح پرنسس ولز است و خاطره او در زندگی روزمرهاش حضور پررنگی دارد.
استوارت در گفتوگویی تازه، با مرور تجربه بازی در «Spencer» اعتراف کرد که بار احساسی این نقش هرگز بهطور کامل از بین نرفته است. او گفت هر بار که به لندن یا پاریس میرود، ناخودآگاه به یاد دایانا میافتد و افزود: «هنوز هم همینطور است. احساسش کاملاً از بین نرفته.»
کریستن استوارت دلیل این پیوند عاطفی را در انسانیت عمیق و تأثیرگذار دایانا میداند. او در گفتوگو با روزنامه تلگراف گفت: «تمام عشقی که از این زن به جهان سرازیر شد… من هر لحظه میتوانم برایش گریه کنم.»
پرنسس دایانا در سال ۱۹۹۷ و در سن ۳۶ سالگی بر اثر سانحه رانندگی در پاریس جان باخت؛ شهری که حالا، به گفته استوارت، برای همیشه با یاد او گره خورده است.
استوارت همچنین به شباهت تجربه شخصی خود با دایانا در مواجهه با فشار دائمی رسانهها و پاپاراتزیها اشاره کرد. او گفت همین نقطه اشتراک، نقش مهمی در انتخابش توسط پابلو لارائین، کارگردان «Spencer»، داشته است. این بازیگر، رفتار عکاسان با دایانا را «بیرحمانه» توصیف کرد و گفت او «ذرهذره از پا درآمد»؛ شورش و سرکشیای که به گفته استوارت، «ناامیدانه و بهشدت آسیبپذیر» بود.
کریستن استوارت در ابتدا مطمئن نبود انتخاب درستی برای این نقش باشد. او تعریف کرد که حتی به پابلو لارائین گفته بوده «دیوانه است» که چنین نقشی را به او پیشنهاد داده؛ آن هم با وجود تفاوتهای ظاهری آشکار، از جمله رنگ چشم. اما لارائین تأکید داشت که هدفش شباهت ظاهری نیست، بلکه روح و دنیای درونی دایانا است. تصمیمی که در نهایت برای استوارت نخستین نامزدی اسکار را به ارمغان آورد.
پس از موفقیت «Spencer»، کریستن استوارت مسیر خلاقانه خود را گسترش داده و بهتازگی اولین تجربه کارگردانی بلند سینماییاش را با فیلم «The Chronology of Water» پشت سر گذاشته است. او همچنین بهصراحت گفته که دوست دارد فیلمهای بیشتری در اروپا بسازد و این فضا را برای رشد هنریاش الهامبخش میداند.
اظهارات تازه استوارت نشان میدهد «Spencer» فقط یک نقش موفق در کارنامه او نبود؛ بلکه تجربهای عمیق و احساسی است که هنوز هم سایهاش بر زندگی و نگاه هنری این بازیگر باقی مانده است.
