لی شی آن در دعوای حقوقی با آژانسش پیروز شد؛ دادگاه قرارداد تمدیدشده را باطل دانست

لی شی آن، چهره شناخته‌شده فصل چهارم «جهنم مجردها» (Single’s Inferno 4)، در پرونده حقوقی خود علیه آژانسش به پیروزی رسید و دادگاه رأی را به نفع او صادر کرد.

بر اساس گزارش منتشرشده در ۲۲ ژوئن، دادگاه ناحیه مرکزی سئول به سود لی شی آن در شکایتی رأی داد که از سوی شرکت لیدرز انترتینمنت (Leaders Entertainment) با درخواست دریافت خسارت علیه این هنرمند مطرح شده بود.

محور اصلی این اختلاف، یک توافق‌نامه تکمیلی بود که پیش از حضور لی شی آن در برنامه نتفلیکس (Netflix) یعنی «جهنم مجردها ۴» (Single’s Inferno 4) امضا شده بود. شرکت لیدرز انترتینمنت (Leaders Entertainment) که از اوت ۲۰۲۳ مدیریت لی شی آن را بر عهده داشت، در آوریل ۲۰۲۴ یک قرارداد الحاقی با او امضا کرده بود که مدت قرارداد انحصاری‌اش را ۱۸ ماه فراتر از تاریخ پایان اولیه آن در اکتبر ۲۰۲۴ تمدید می‌کرد.

پس از آنکه لی شی آن تصمیم خود را برای پایان دادن به قرارداد اعلام کرد، آژانس در دسامبر ۲۰۲۴ علیه او شکایت کرد و مدعی شد که او به تعهدات قراردادی‌اش عمل نکرده است. با این حال، دادگاه به این نتیجه رسید که این شرکت در روند امضای توافق‌نامه تمدید، لی شی آن را گمراه کرده و به همین دلیل، آن توافق‌نامه را فاقد اعتبار دانست.

دادگاه در توضیح رأی خود اعلام کرد: «هیچ مدرکی وجود نداشت که نشان دهد نتفلیکس (Netflix) برای انتخاب لی شی آن در «جهنم مجردها ۴» (Single’s Inferno 4) شرط کرده باشد که او باید تحت نمایندگی یک آژانس دارای حق مدیریت انحصاری باشد یا این‌که قراردادش باید تا زمان پخش برنامه برقرار بماند.» دادگاه همچنین تأکید کرد از آنجا که لی شی آن با اتکا به همین توضیحات با تمدید قرارداد موافقت کرده، این توافق‌نامه را نمی‌توان معتبر دانست.

دادگاه همچنین درخواست آژانس برای دریافت جریمه قراردادی را رد کرد و حکم داد که توافق‌نامه تکمیلی به‌صورت قانونی فسخ شده است. افزون بر این، هیچ مدرکی هم پیدا نشد که نشان دهد لی شی آن مفاد قرارداد اصلی خود را نقض کرده است.

لی شی آن نخستین بار از طریق برنامه‌های «مدرسه آیدل» (Idol School) و «پرودیوس ۴۸» (Produce 48) از شبکه ام‌نت (Mnet) شناخته شد و سپس با حضور در فصل چهارم «جهنم مجردها» (Single’s Inferno 4) در اوایل سال ۲۰۲۵ به شهرت گسترده‌تری رسید.

این رأی می‌تواند به یکی از پرونده‌های مهم در بحث قراردادهای هنرمندان و اعتبار توافق‌نامه‌های تمدیدی در صنعت سرگرمی کره تبدیل شود؛ به‌ویژه زمانی که موضوع رضایت آگاهانه و ارائه اطلاعات درست از سوی آژانس‌ها مطرح باشد.