برنامه سه فصلی رایان مورفی برای «The Shards» و جزییات بیشتر

رایان مورفی، خالق پرکار تلویزیون آمریکا، می‌گوید سال ۱۹۸۱ مهم‌ترین و شکل‌دهنده‌ترین سال زندگی او بوده است؛ سالی که هم‌زمان با تجربه نخستین آزادی‌های نوجوانی، آشکار شدن هویت و شنیدن خبر ظهور بیماری ایدز، نگاهش به صمیمیت، ترس و زندگی را برای همیشه تغییر داد. او حالا بخشی از این خاطرات و حس‌وحال آن دوران را در اقتباس تازه‌اش از رمان «The Shards» بازتاب داده است.

مورفی پیش از دریافت جایزه نورمن لیر در مراسم صبحانه شورانرهای ورایتی در ۱۴ اوت، در گفت‌وگو با ورایتی از تأثیر عمیق آن سال بر زندگی‌اش گفت: «۱۹۸۱ احتمالاً مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین سال تمام زندگی من بود. ۱۶ ساله شدم، برای نخستین‌بار رانندگی کردم، اولین قرارم را رفتم و نخستین تجربه اروتیک را در فوریه ۱۹۸۱ داشتم. همان ماه آشکارا درباره گرایشم صحبت کردم؛ البته نه اینکه واقعاً در پنهان‌کاری بوده باشم.»

خالق «Glee»، «Monster» و «American Horror Story» توضیح داد که چند ماه بعد، روزنامه نیویورک تایمز مطلبی درباره بیماری تازه‌ای به نام ایدز منتشر کرد؛ خبری که برای بسیاری از جوانان هم‌نسل او ترسناک و تکان‌دهنده بود. مورفی گفت: «من هم مثل خیلی‌های دیگر، نوجوانی بسیار کوتاه‌شده‌ای داشتم؛ چون فوراً همه شکل‌های صمیمیت را با مرگ و مردن پیوند دادم.»

او در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ شده بود و حتی تماشای تلویزیون نیز در سال‌های کودکی‌اش محدودیت داشت. مورفی به یاد می‌آورد که مادرش تنها چند سال پیش از ۱۹۸۱ به او اجازه داده بود تلویزیون تماشا کند و یکی از نخستین تجربه‌های تأثیرگذارش، دیدن اپیزودی از «All in the Family» بود که در آن شخصیت ادیث با بازی جین استیپلتون، در جشن ۵۰ سالگی‌اش مورد حمله قرار می‌گیرد. مورفی گفت: «زاری می‌کردم و گریه می‌کردم.»

با وجود اینکه مورفی بارها تشویق شده داستان زندگی خودش و سال‌های نوجوانی‌اش را بنویسد، می‌گوید هنوز نمی‌خواهد به آن شکل مستقیم سراغ زندگی شخصی‌اش برود. او اما در رمان «The Shards» نوشته برت ایستون الیس، راه دیگری برای نزدیک شدن به آن فضا پیدا کرده است. این کتاب، روایتی نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای و آمیخته با خیال از نسخه‌ای نوجوان از الیس در لس‌آنجلس سال ۱۹۸۱ است؛ نوجوانی که هم‌زمان با نوشتن نخستین رمانش، باید از دبیرستان پرزرق‌وبرق خود و تهدید یک قاتل زنجیره‌ای به نام «ترولر» جان سالم به در ببرد.

مورفی می‌گوید حال‌وهوای آن سال‌ها، از موسیقی و لباس‌ها تا جزئیات فرهنگی، برایش کاملاً آشنا بوده است: «همه موسیقی‌ها را می‌شناختم، لباس‌ها را می‌شناختم و در مدرسه‌ام اولین کسی بودم که می‌دانست ژل مو چیست. همه این چیزها در کتاب وجود دارد.»

او همچنین میان مسیر حرفه‌ای خودش و برت ایستون الیس شباهت‌هایی می‌بیند؛ از تبدیل شدن به یک استعداد جوان تا بدل شدن به چهره‌ای جنجالی و سپس تثبیت جایگاه در ساختار فرهنگی هالیوود. مورفی پس از آنکه تلاش نخست برای اقتباس از «The Shards» با همکاری اچ‌بی‌او (HBO) و لوکا گوادانینو به نتیجه نرسید، بار دیگر با الیس دیدار کرد و این‌بار تأکید داشت که قدرت لازم برای ساخت سریال را در اختیار دارد.

به گفته مورفی، الیس از شکست پروژه قبلی دل‌شکسته بود و مدام می‌گفت این اثر هرگز ساخته نخواهد شد. مورفی پاسخ داده بود: «تو متوجه نیستی؛ من قدرت چراغ سبز دادن به پروژه را دارم. دارم به تو می‌گویم که می‌خواهم آن را بسازم.» واکنش الیس هم، به روایت مورفی، این بود: «اگر سوالی داشتی با من تماس بگیر، وگرنه با خدا پیش برو.»

مورفی در اقتباس از «The Shards» همکاری نزدیکی در نوشتن با الیس نداشت، هرچند هر دو در دو قسمت نخست عنوان خالق و نویسنده مشترک دارند. او ترجیح داده به خواسته نویسنده وفادار بماند و اثر را به شیوه خودش پیش ببرد. مورفی این همکاری را «جالب» توصیف کرد و گفت امیدوار است الیس از نتیجه نهایی راضی باشد. به گفته او، برد سیمپسون، تهیه‌کننده اجرایی، دو قسمت اول را برای الیس و گروهش نمایش داده و بازخورد نمایش نیز مثبت بوده است.

الیس یک خواسته مهم هم داشته است: او از ابتدا نمی‌خواست «The Shards» فقط یک مینی‌سریال باشد و آن را اثری مناسب برای دست‌کم سه فصل می‌دانست. مورفی نیز به این ایده علاقه دارد: «این ایده را دوست دارم. فضا، زمان و انرژی بیشتری داری. قرار نیست فقط ۹ یا ۱۰ قسمت بسازی؛ می‌خواهی ۳۰ قسمت بسازی. این‌گونه می‌توانستم بخشی از مسائل شخصی خودم را هم به آن اضافه کنم.»

مورفی که از زمان «Glee» کمتر با گروهی از بازیگران جوان در این ابعاد کار کرده بود، می‌گوید آخر هفته‌ها با بازیگران اصلی «The Shards» بیرون می‌رفت و برایشان از سال‌های ابتدایی زندگی‌اش در لس‌آنجلس داستان تعریف می‌کرد. او گفت: «فرصتی پیدا کردم که آن‌ها را به شکلی راهنمایی کنم که آرزو داشتم خودم در آغاز کارم راهنمایی شده بودم.»

معمای قاتل سریال نیز برای مورفی ابزاری برای هدایت بازیگران بوده است. برخلاف رمان الیس که هویت «ترولر» را مبهم نگه می‌دارد، مورفی می‌داند قاتل در اقتباس تلویزیونی چه کسی است، اما این راز را حتی با بازیگران در میان نگذاشته است. او توضیح داد: «وقتی آن صحنه‌ها را بازی می‌کنند، همه به هم مشکوک‌اند. چیزی که روی صفحه می‌بینید واقعی است؛ “به تو اعتماد ندارم، نکند کار تو باشد؟” نوشتن و بازی کردن با این حس واقعاً جالب بود.»

در کنار «The Shards»، مورفی خود را برای فصل سیزدهم «American Horror Story» آماده می‌کند؛ فصلی که با نام «AHS13» شناخته می‌شود و به گفته او، ادای احترامی به ایده جسورانه خودش و برد فالچاک برای ساخت تلویزیون آنتولوژی در سال ۲۰۱۱ است. این فصل شامل ۱۳ قسمت کوتاه‌تر خواهد بود و چهره‌هایی چون جسیکا لنگ، ایوان پیترز، سارا پالسون، اما رابرتس و آنجلا بست بازمی‌گردند.

مورفی گفت این فصل از برخی فصل‌های محبوب هواداران، از جمله «Murder House»، «Asylum»، «Coven»، «Freak Show» و «Cult»، الهام می‌گیرد و شخصیت‌هایی از آن دوره‌ها را دوباره وارد داستان می‌کند. او گفت: «بعضی از بازیگران در یک صحنه، دو شخصیت از دو فصل متفاوت را بازی می‌کنند. ایوان در مقطعی دو شخصیت متفاوت را بازی می‌کرد و با خودش حرف می‌زد. ساختنش واقعاً سرگرم‌کننده و در عین حال دشوار بود.»

او که بخش عمده قسمت‌های «AHS13» را نیز تدوین کرده، از نتیجه کار رضایت دارد و می‌گوید بازگشت هم‌زمان با «The Shards»، فصل تازه «American Horror Story» و قسمت جدید «Monster»، انرژی تازه‌ای به او داده است: «قطعاً همه این‌ها برای من مثل یک انرژی دوباره است.»