بیوگرافی هایز وارنر؛ خواننده پاپ نیویورکی که با «The Shards» وارد بازیگری شد

هایز وارنر خواننده پاپ، ترانه‌سرا، آهنگساز و بازیگر آمریکایی است که در نیویورک به دنیا آمده و همان‌جا بزرگ شده است. او فعالیت حرفه‌ای خود را ابتدا با موسیقی آغاز کرد و با ترکیبی از پاپ، انرژی راک، لحن جسورانه و ترانه‌های شخصی، خیلی زود میان مخاطبان جوان شناخته شد.

هایز از آن هنرمندانی است که فقط در یک قالب جا نمی‌گیرد. او هم روی صحنه اجرا کرده، هم برای شبکه‌ها و شرکت‌های بزرگی موسیقی نوشته، هم از تئاتر موزیکال آمده و هم در سال ۲۰۲۶ با سریال «The Shards» اولین تجربه جدی بازیگری تصویری خود را به دست آورد؛ آن هم در پروژه‌ای که نام‌هایی مثل رایان مورفی، برت ایستون الیس، کایا گربر، ایوان ریچل وود و وس بنتلی پشت و جلوی دوربین آن حضور داشتند.

کودکی و زندگی در نیویورک

هایز وارنر در نیویورک متولد شد و در فضای پرجنب‌وجوش همین شهر رشد کرد؛ شهری که خودش بارها از آن به‌عنوان یکی از مهم‌ترین سرچشمه‌های انرژی هنری‌اش یاد کرده است. موسیقی او هم دقیقاً همین حال‌وهوا را دارد: شلوغ، جسور، شهری، پرانرژی و کمی عصیانگر.

او از کودکی به اجرا علاقه داشت. خودش در گفت‌وگویی گفته که از همان سنین پایین عاشق هنرمندانی مثل آوریل لوین، پینک، جون جت و گوئن استفانی بوده؛ زنانی که هرکدام به شکل خودشان صدای قدرتمند، مستقل و کمی سرکش موسیقی پاپ و راک را نمایندگی می‌کردند.

هایز در دوران کودکی و نوجوانی مرتب به سالن‌های اجرای زنده در نیویورک می‌رفت. سالن‌هایی مثل اروینگ پلازا، باوری بال‌روم و مرکوری لانج برای او فقط محل کنسرت نبودند؛ شبیه کلاس درس زنده بودند. او اجراها را می‌دید، انرژی صحنه را جذب می‌کرد و کم‌کم متوجه می‌شد که خودش هم می‌خواهد روزی روی همان صحنه‌ها بایستد.

شروع علاقه به موسیقی؛ از پیانو تا ترانه‌سرایی

هایز از کودکی پیانو می‌نواخت و همین علاقه به ساز، خیلی زود او را به سمت ترانه‌سرایی برد. طبق گفته خودش، از حدود ۱۴ سالگی نوشتن آهنگ را شروع کرد و در ۱۶ سالگی وارد مرحله ضبط موسیقی شد.

او در یکی از مصاحبه‌هایش توضیح داده که در دوران دبیرستان، ترانه‌سرایی برایش از یک علاقه ساده به یک وسواس جدی تبدیل شد. خودش با لحنی صمیمی گفته بود:

«وقتی وارد دبیرستان شدم، ترانه‌سرایی را خیلی جدی گرفتم. کم‌کم فکر کردم شاید واقعاً بتوانم این کار را انجام بدهم. بعد تبدیل شد به یک جور وسواس؛ تا جایی که دیگر نمی‌توانستم خودم را در هیچ مسیر دیگری ببینم.»

نکته جالب این است که در خانواده نزدیک او کسی به‌صورت حرفه‌ای موسیقی‌دان نبود. هایز گفته این موضوع هم برایش نعمت بوده، هم چالش. از یک طرف خانواده‌اش در ابتدا دقیقاً نمی‌دانستند مسیر حرفه‌ای موسیقی چه شکلی خواهد داشت و همین برایشان نگران‌کننده بود؛ از طرف دیگر، حمایت عاطفی و بازخوردهای صادقانه‌شان همیشه همراه او بوده است.

تحصیلات؛ فارغ‌التحصیل تئاتر موزیکال از دانشگاه نورث‌وسترن

هایز وارنر در سال ۲۰۲۲ از رشته تئاتر موزیکال در دانشگاه نورث‌وسترن فارغ‌التحصیل شد؛ دانشگاهی که برنامه تئاتر موزیکال آن اعتبار زیادی دارد. او در این دوره، بازیگری، خوانندگی و رقص را به‌صورت جدی و آکادمیک آموخت.

تحصیل در تئاتر موزیکال برای هایز فقط یک دوره دانشگاهی نبود؛ پایه‌ای شد برای چندوجهی شدن او. او از همان ابتدا می‌دانست که می‌خواهد وارد دنیای موسیقی و ترانه‌سرایی شود، اما دانشگاه به او امکان داد با بازیگران، آهنگسازان، نوازندگان و نویسندگان جوان کار کند و شبکه‌ای از همکاران خلاق دور خودش بسازد.

هایز گفته در دوران دانشگاه در هر فرصتی که می‌توانست اجرا می‌کرد؛ از کنسرت‌های آکاپلا و برنامه‌های دانشجویی گرفته تا اجراهای خیریه. همین اجراها به او کمک کردند اولین مخاطبان واقعی‌اش را پیدا کند: هم‌کلاسی‌ها، دوستان و دانشجویانی که موسیقی‌اش را دنبال می‌کردند.

علاقه به تئاتر موزیکال و نمایش‌های محبوبش

با اینکه هایز امروز بیشتر به‌عنوان خواننده پاپ شناخته می‌شود، اما احترام زیادی برای تئاتر موزیکال قائل است. او در یکی از گفت‌وگوهایش گفت بازیگران تئاتر موزیکال باید هم‌زمان خواننده، بازیگر و رقصنده باشند و توان اجرای هشت نمایش در هفته را داشته باشند؛ چیزی که از نگاه او واقعاً تحسین‌برانگیز است.

هایز در همان مصاحبه از چند موزیکال محبوبش نام برد و گفت سه اثر مورد علاقه‌اش احتمالاً «Legally Blonde»، «Dogfight» و «Next to Normal» هستند.

این سابقه تئاتری بعدها در ورود او به سریال «The Shards» اهمیت زیادی پیدا کرد؛ چون هرچند این سریال اولین اعتبار حرفه‌ای بازیگری تصویری او بود، اما هایز از نظر اجرا، بدن، صدا و حضور روی صحنه، کاملاً بی‌تجربه نبود.

شروع حرفه‌ای در موسیقی؛ اولین تک‌آهنگ‌ها و شکل‌گیری سبک شخصی

هایز وارنر اولین تک‌آهنگ‌هایش را در سال ۲۰۲۲ منتشر کرد. او با آهنگ‌هایی مثل «Dead To Me»، «Airport»، «SHUT UP» و «Breadcrumbs» کم‌کم مخاطبان خود را پیدا کرد.

سبک موسیقی او ترکیبی از پاپ پرانرژی، ریتم‌های تند، لحن طعنه‌آمیز، گیتار و حال‌وهوای راک است. خودش گفته دوست دارد موسیقی‌اش تیز، پرانرژی، احساسی، ریتمیک و کمی خشن باشد؛ چیزی که در استایل شخصی و لباس‌های صحنه‌اش هم دیده می‌شود.

یکی از تک‌آهنگ‌های مهم او، «SHUT UP» بود که در «اسپاتیفای» (Spotify) بیش از صدها هزار بار شنیده شد و طبق برخی گزارش‌ها، از مرز ۹۰۰ هزار استریم هم گذشت. او برای این آهنگ وارد پلی‌لیست‌های مهم اسپاتیفای مثل New Music Friday، SALT و New Pop Picks شد و حتی آن را از رادیوی هیتس ۱ سیریوس‌اکس‌ام شنید؛ تجربه‌ای که برایش بسیار هیجان‌انگیز بود، چون خودش با همین برنامه‌ها بزرگ شده بود.

هایز درباره انتشار «SHUT UP» گفته بود:

«روز انتشار «SHUT UP» یک موج عظیم آدرنالین داشتم. هیجان‌انگیز بود که آهنگ بیرون آمد، اما دیدن اینکه چیزی که بهش افتخار می‌کردم، این‌قدر محبت گرفت، هم عجیب بود هم خیلی تأییدکننده.»

«Breadcrumbs»؛ آهنگی که در تیک‌تاک وایرال شد

یکی از آهنگ‌هایی که نقش مهمی در شناخته شدن هایز داشت، «Breadcrumbs» بود. این آهنگ در سال ۲۰۲۳ در «تیک‌تاک» (TikTok) وایرال شد و باعث شد نام او میان مخاطبان پاپ جوان بیشتر شنیده شود.

بعدتر، هایز نسخه بازسازی‌شده این آهنگ را با همکاری لورن گری منتشر کرد. «Breadcrumbs» از نظر محتوایی هم برای هایز آهنگ مهمی بود، چون از یک تجربه شخصی تلخ الهام گرفته بود؛ تجربه خیانت یک دوست‌پسر سابق با یکی از دوستانش.

او درباره آهنگ‌های «Dead To Me» و «Breadcrumbs» گفته بود که لحن طعنه‌آمیزش در این ترانه‌ها راهی برای پس گرفتن قدرت شخصی‌اش بوده است. هایز با لحنی صریح توضیح داده بود:

«لحن طعنه‌آمیزم در آهنگ، راه من برای بیان خشمم بود؛ اینکه کاری که او با من کرد را از یک اتفاق تحقیرآمیز، به چیزی خنده‌دار و حتی قدرت‌بخش تبدیل کنم. طعنه‌ام یعنی دارم قدرتم را پس می‌گیرم.»

این جمله شاید یکی از بهترین کلیدها برای فهمیدن موسیقی هایز باشد؛ او درد، شکست عشقی و خشم را به آهنگ‌هایی تبدیل می‌کند که هم شخصی‌اند، هم قابل رقصیدن، هم پر از اعتمادبه‌نفس.

موفقیت بزرگ‌تر در سال ۲۰۲۴؛ «Predator»، «Oh!» و «Zip»

سال ۲۰۲۴ برای هایز وارنر سال جهش جدی بود. او در این سال با آهنگ‌هایی مثل «Predator»، «Oh!» و «Zip» بیش از قبل دیده شد. موسیقی او وارد چارت‌های رادیویی آمریکا شد و طبق معرفی‌های حرفه‌ای، در میان هنرمندان نوظهور مورد توجه قرار گرفت.

مجله «پیپل» (People) از او به‌عنوان یکی از هنرمندان نوظهوری که باید زیر نظر داشت یاد کرد. موسیقی‌اش در پلتفرم‌های مختلف میلیون‌ها بار شنیده شد و نامش آرام‌آرام از محدوده یک خواننده مستقل در نیویورک فراتر رفت.

او همچنین در سال ۲۰۲۴ در فستیوال لولالوپالوزا اجرا کرد؛ یکی از مهم‌ترین صحنه‌های اجرای زنده در مسیر هر هنرمند پاپ و آلترناتیو. علاوه بر آن، اجراهایی در رویدادهای مرتبط با ژیمناستیک المپیک آمریکا و تورهای مختلف هم داشت.

بازخوانی «Just a Girl» و پیوند با زنان جسور موسیقی

در سال ۲۰۲۴، هایز نسخه‌ای از آهنگ مشهور «Just a Girl» از گروه نو داوت را بازخوانی کرد. این بازخوانی با حضور بیلی بی و کوین رودولف منتشر شد و از نظر حال‌وهوا کاملاً با جهان هنری او جور درمی‌آمد.

انتخاب «Just a Girl» تصادفی نبود. هایز از کودکی تحت تأثیر زنانی مثل گوئن استفانی، پینک، آوریل لوین و جون جت بود؛ زنانی که در موسیقی پاپ و راک، هم زنانگی را حفظ می‌کردند، هم در برابر کلیشه‌ها می‌ایستادند. بازخوانی این آهنگ برای او نوعی ادای احترام به همان ریشه‌ها به نظر می‌رسد.

اجراهای زنده؛ از مرکوری لانج تا تورها و دبی

هایز وارنر اجراهای زنده را بخش اصلی هویت هنری خود می‌داند. او در کودکی اولین کنسرتش را در ۸ سالگی دید؛ کنسرت گروه بلک آید پیز در نیویورک که لوداکریس اجرای افتتاحیه آن را بر عهده داشت. خودش گفته آن اجرا برایش جادویی بود و چشمش را به دنیای اجرا، رقصنده‌ها و تولید صحنه باز کرد.

سال‌ها بعد، خودش روی صحنه سالن‌هایی رفت که زمانی در آن‌ها تماشاگر بود. اجرای او در مرکوری لانج نیویورک برایش یک لحظه دایره‌وار و احساسی بود؛ چون در نوجوانی در همان سالن اجراهای دیگران را دیده بود و حالا خودش روی همان صحنه می‌خواند.

هایز همچنین در شوکیس آی‌هارت‌رادیو در لاس‌وگاس اجرا کرد و با فتتی واپ هم در تور همراه شد. در سال ۲۰۲۳ نیز قرار بود اجرای افتتاحیه لوئیس کپالدی در دبی را داشته باشد؛ اتفاقی که خودش آن را یکی از نقاط مهم سالش می‌دانست.

آهنگ «Airport»؛ روایت یک جدایی در فرودگاه جان اف کندی

یکی از شخصی‌ترین آهنگ‌های هایز، «Airport» است. او این آهنگ را پس از بازگشت به فرودگاه جان اف کندی در نیویورک نوشت؛ جایی که پیش‌تر رابطه عاشقانه‌اش آغاز شده بود، اما این بار پس از جدایی، کسی منتظرش نبود.

هایز درباره لحظه شکل‌گیری آهنگ توضیح داده بود که تا زمانی که به فرودگاه زادگاهش نرسید، عمق جدایی را واقعاً حس نکرده بود. وقتی فهمید دوست‌پسر سابقش مثل همیشه برای بردنش نیامده، ناگهان سوگ رابطه روی سرش خراب شد.

او گفت می‌خواست ترانه مسیرش در فرودگاه را تصویر کند: فرود آمدن، گرفتن چمدان، سوار تاکسی شدن و حتی تصمیم برای پیام دادن به کسی که دیگر آنجا نیست.

موزیک‌ویدیوی «Airport» هم در فرودگاه جان اف کندی و هتل تاریخی تی‌دبلیو‌ای فیلم‌برداری شد. هایز روند ساخت این آهنگ را در تیک‌تاک مستند کرد؛ از نسخه خام کورس با پیانو تا ضبط ویدیو. همین ویدیوهای پشت صحنه بیش از ۲ میلیون بازدید گرفتند و به رشد دنبال‌کنندگانش کمک کردند.

همکاری با شبکه‌ها و شرکت‌های بزرگ

هایز وارنر فقط برای خودش موسیقی نمی‌نویسد. او به‌عنوان ترانه‌سرا و آهنگساز با مجموعه‌های بزرگی همکاری داشته است؛ از جمله «دیزنی» (Disney)، «نتفلیکس» (Netflix)، «نیکلودئون» (Nickelodeon)، «پارامونت» (Paramount) و «فاکس» (Fox).

این بخش از کارنامه او نشان می‌دهد که هایز فقط یک خواننده روی صحنه نیست؛ او در پشت صحنه صنعت سرگرمی هم فعال است و توانایی ساخت موسیقی برای فضاهای مختلف، از آثار نوجوانانه تا پروژه‌های تلویزیونی، را دارد.

ورود به بازیگری با «The Shards»

بزرگ‌ترین تغییر مسیر حرفه‌ای هایز وارنر با سریال «The Shards» رقم خورد. این سریال درام و تریلر از شبکه «اف‌ایکس» (FX) ساخته شد و رایان مورفی و برت ایستون الیس آن را بر اساس رمان سال ۲۰۲۳ برت ایستون الیس خلق کردند.

داستان «The Shards» در لس‌آنجلس اوایل دهه ۱۹۸۰ می‌گذرد؛ دنیایی آفتابی، ثروتمند، جذاب و در عین حال پر از ترس و پارانویا. سریال درباره گروهی از دانش‌آموزان مدرسه خصوصی و مرفه در لس‌آنجلس است که با ورود دانش‌آموزی مرموز به نام رابرت مالوری، زندگی‌شان به سمت وسواس، راز و خشونت کشیده می‌شود.

هایز در این سریال نقش دبی شفر را بازی می‌کند؛ دوست‌دختر شخصیت اصلی، برت الیس، که از رازهای اطراف او و خانواده‌اش خسته و آشفته می‌شود. «نایلون» (Nylon) از این نقش به‌عنوان نخستین اعتبار بازیگری هایز یاد کرده است.

دبی شفر؛ نقشی که هایز رهایش نکرد

داستان رسیدن هایز وارنر به نقش دبی شفر، خودش به اندازه یک فیلم الهام‌بخش است. او پیش از آن‌که بداند رایان مورفی قصد دارد رمان «The Shards» را سریال کند، کتاب را خوانده بود و بلافاصله با شخصیت دبی ارتباط گرفته بود.

هایز در گفت‌وگویی با «پیپل» گفته بود:

«ولش نکردم. کتاب را خواندم و همان لحظه با دبی ارتباط گرفتم.»

وقتی فهمید قرار است اقتباسی تلویزیونی ساخته شود، با مدیر برنامه‌هایش تماس گرفت و پرسید آیا راهی برای تست دادن وجود دارد یا نه. برای او، دبی فقط یک نقش نبود؛ نقشی بود که احساس می‌کرد باید برایش بجنگد.

هفت ماه جنگ برای گرفتن نقش

هایز خودش مسیر انتخاب برای «The Shards» را نبرد هفت‌ماهه توصیف کرده است. او ابتدا یک تست تصویری در خانه ضبط کرد؛ پدرش در همان تست روبه‌رویش دیالوگ‌ها را می‌خواند. بعدتر خبر رسید که رایان مورفی می‌خواهد او را در نیویورک ببیند.

او در آوریل ۲۰۲۵ برای تست حضوری رفت و با ایگبی ریگنی و گراهام کمپبل هم آشنا شد؛ دو بازیگری که بعدها هم‌بازی‌اش شدند. مرحله بعدی، تست نهایی در لس‌آنجلس بود. هایز وقتی وارد اتاق شد، با گروهی از بازیگران بلوند و باتجربه روبه‌رو شد؛ بازیگرانی که پیش‌تر در سریال‌ها و فیلم‌های شناخته‌شده دیده شده بودند.

خودش بعدها گفت در همان لحظه با خودش فکر کرده:

«خب، تمام شد. من دیگر شانسی ندارم.»

در همان تست، رایان مورفی به او نکته‌ای داد، اما هایز آن‌قدر مضطرب بود که دقیقاً متوجه منظورش نشد و از ترس اینکه بی‌تجربگی‌اش لو برود، نخواست دوباره توضیح بخواهد. نتیجه این شد که هیچ‌کدام از بازیگران زن آن روز نقش دبی را نگرفتند؛ هرچند چند بازیگر مرد برای نقش‌های دیگر انتخاب شدند.

همه به هایز گفتند باید از این نقش بگذرد. اما او نتوانست.

نامه به رایان مورفی؛ لحظه‌ای که مسیر را عوض کرد

بعد از آن تست، هایز کاری کرد که بسیاری از بازیگران شاید جرئتش را نداشته باشند: برای رایان مورفی نامه نوشت. او در نامه‌اش از علاقه عمیقش به آثار رایان، کتاب «The Shards» و شخصیت دبی گفت و صادقانه اعتراف کرد که در تست، از شدت اضطراب نتوانسته درباره نکته‌ای که به او داده شده بود سؤال کند.

او در یکی از روایت‌هایش گفت:

«برای رایان نامه نوشتم. گفتم شیفته کارهایت، این کتاب و این شخصیت هستم و هر کاری لازم باشد انجام می‌دهم.»

مدتی خبری نشد. هایز فکر کرد همه چیز تمام شده و به تور موسیقی‌اش برگشت. اما در اوت ۲۰۲۵، وقتی در میدلند تگزاس بود، ایمیلی دریافت کرد: رایان مورفی می‌خواست دوباره او را ببیند.

تست معروف در هتل بست وسترن؛ ملافه سیاه، پدر روی فیس‌تایم و نقش مهم زندگی

وقتی خبر رسید باید دوباره تست بدهد، هایز در میانه تور بود و هیچ امکانات حرفه‌ای نداشت. خودش با شوخی گفته اولین فکرش این بود:

«من که رینگ‌لایت ندارم!»

او به فروشگاه رفت، یک ملافه خرید و آن را روی دیوار اتاق هتل بست وسترن در میدلند چسباند. پدرش از طریق فیس‌تایم دیالوگ‌های مادر دبی را برایش می‌خواند. همان تست خانگی و اضطراری، سرنوشت را تغییر داد.

روز بعد تلفن زنگ زد: نقش دبی شفر مال او بود. فقط یک شرط وجود داشت؛ باید ظرف دو هفته به لس‌آنجلس می‌رفت تا فیلم‌برداری شروع شود.

هایز تور موسیقی‌اش را ترک کرد. خودش گفته تصمیم از نظر احساسی سخت نبود، بیشتر یک پازل پیچیده برنامه‌ریزی بود؛ چون پیش‌تر در نامه‌اش به رایان نوشته بود که برای این پروژه حاضر است تقریباً هر چیزی را کنار بگذارد.

«The Shards»؛ اولین تجربه بازیگری تصویری

با اینکه هایز از کودکی تئاتر کار کرده و در دانشگاه تئاتر موزیکال خوانده بود، بازی مقابل دوربین برایش تجربه‌ای تازه بود. او در «The Shards» باید خیلی چیزها را در لحظه یاد می‌گرفت؛ از ریتم صحنه فیلم‌برداری گرفته تا بازی برای دوربین و کار با فیلمنامه‌هایی که گاهی نزدیک زمان فیلم‌برداری می‌رسیدند.

او درباره این تجربه گفته بود که موسیقی به شکل غیرمنتظره‌ای به کمکش آمده است. روی صحنه موسیقی، هرچقدر هم تمرین کنی، باز اتفاقات زنده پیش می‌آید: یکی از میان جمعیت چیزی می‌گوید، انرژی سالن تغییر می‌کند، یا باید ناگهان اجرای خودت را تنظیم کنی. همین انعطاف‌پذیری به او کمک کرد در صحنه‌های بازیگری هم راحت‌تر تغییر مسیر بدهد.

هایز در توصیف روزهای اول فیلم‌برداری گفته بود:

«وقتی قسمت‌ها را می‌بینم، می‌توانم روزهای اولی را که وحشت‌زده بودم تشخیص بدهم، و بعد لحظه‌ای را ببینم که همه‌چیز کم‌کم جا افتاد. هنوز به آن قسمت‌های اول افتخار می‌کنم؛ چون می‌شود دید که دارم در لحظه یاد می‌گیرم.»

آماده‌سازی برای نقش دبی؛ موسیقی، دهه ۸۰ و پلی‌لیست کتاب

برای پیدا کردن دبی شفر، هایز سراغ دهه ۱۹۸۰ رفت. او درباره فضای اجتماعی، مد، موسیقی و سبک زندگی آن دوره تحقیق کرد و فیلم‌هایی مثل «The Breakfast Club» را دید تا حال‌وهوای نوجوانان آن زمان را بهتر بفهمد.

اما مهم‌ترین مسیرش برای رسیدن به دبی، موسیقی بود. ایگبی ریگنی در یکی از مراحل تست، پلی‌لیستی از آهنگ‌هایی که در کتاب «The Shards» آمده بود برای او فرستاد. وقتی هایز آهنگ «Vienna» از گروه اولتراوکس را شنید، چیزی در ذهنش روشن شد.

او در طول فیلم‌برداری مرتب با هدفون سیمی موسیقی گوش می‌داد؛ تا جایی که همکارانش با او شوخی می‌کردند. اما همین موسیقی برایش راهی بود تا انرژی هر صحنه و جهان درونی دبی را پیدا کند.

دبی از نگاه هایز؛ بیشتر از یک دختر ثروتمند سطحی

یکی از چیزهایی که هایز را به دبی جذب کرد، این بود که او دبی را فراتر از نگاه شخصیت برت می‌دید. در کتاب، دبی از زاویه دید برت روایت می‌شود، اما سریال فرصت می‌دهد او را مستقل‌تر، پیچیده‌تر و انسانی‌تر ببینیم.

هایز گفته بود هنگام خواندن کتاب مدام با خودش فکر می‌کرد:

«او دبی را این‌طور می‌بیند، اما معلوم است چیزهای خیلی بیشتری در جریان است.»

از نگاه هایز، دبی سطحی نیست؛ او درگیر خانواده‌ای پیچیده، مکانیزم‌های دفاعی، امتیاز طبقاتی، ترس و آسیب‌پذیری است. به همین دلیل، صحنه‌های خانوادگی برای هایز سخت‌ترین بخش کار بودند؛ چون باید نشان می‌دادند دبی چرا چنین شخصیتی دارد.

همکاری با ایوان ریچل وود و وس بنتلی

در «The Shards»، ایوان ریچل وود و وس بنتلی نقش والدین دبی را بازی می‌کنند. هایز از کار با این دو بازیگر با احترام زیادی یاد کرده است. او گفته بازی مقابل آن‌ها برایش گاهی سورئال بوده.

درباره ایوان گفته بود او ممکن است ساعت چهار صبح با پالتوی خز سر صحنه ظاهر شود، یک جمله کاملاً دقیق و جادویی بگوید و بعد مثل یک جادوگر ناپدید شود. درباره وس هم گفته او بسیار مهربان بوده و با او تمرین می‌کرده تا هایز برای صحنه‌ها آماده‌تر باشد.

این تجربه برای بازیگری که اولین نقش تصویری‌اش را تجربه می‌کرد، یک کلاس عملی جدی بود.

صحنه‌های حساس و نقش هماهنگ‌کننده صمیمیت

«The Shards» یک تریلر اروتیک و روان‌شناختی است و طبیعتاً برخی صحنه‌های آن نیازمند ظرافت، اعتماد و مراقبت حرفه‌ای بودند. هایز در مصاحبه‌هایش تأکید کرده که حضور ساشا اسمیت، هماهنگ‌کننده صمیمیت پروژه، برای او بسیار مهم بوده است.

او گفته این صحنه‌ها مثل رقص طراحی می‌شدند؛ بازیگران دقیقاً می‌دانستند چه کاری قرار است انجام دهند و هیچ چیز مبهم یا ناامن نبود. از طرف دیگر، چون ایگبی ریگنی در زندگی واقعی یکی از دوستان نزدیکش شده بود، حس امنیت بیشتری داشت.

هایز توضیح داده که او و ایگبی قبل از صحنه‌ها صحبت می‌کردند تا بدانند هدف هر لحظه چیست و قرار است چه چیزی از رابطه دبی و برت منتقل شود.

دوستی با کایا گربر؛ از اولین دیدار تا بهترین دوست شدن

یکی از جذاب‌ترین حاشیه‌های «The Shards»، دوستی نزدیک هایز و کایا گربر است. این دو در طول ماه‌های فیلم‌برداری چنان به هم نزدیک شدند که خودشان در مصاحبه‌ای مشترک، از آن به‌عنوان دوستی‌ای یاد کردند که از آزمون استرس، شب‌کاری و فشار پروژه جان سالم به در برد.

کایا گفته وقتی فهمید هایز قرار است دبی را بازی کند، صفحه او را در شبکه‌های اجتماعی دید و با خودش فکر کرد که او شبیه یک ستاره پانک‌راک است؛ با موهای بلوند و مشکی، لباس چرمی و انرژی شبیه آوریل لوین. کایا فکر کرده بود هایز شاید «خیلی خفن‌تر از آن باشد» که با او دوست شود.

هایز هم با شوخی از این برداشت تعجب کرده بود. اولین دیدارشان در رستورانی در لس‌آنجلس بود و بعدتر یک قرار دوستانه دونفره گذاشتند. کایا گفته همان شام اول فهمیده که قرار است بهترین دوست شوند.

در پشت صحنه، رابطه واقعی آن‌ها به رابطه دبی و سوزان در سریال هم کمک کرد. کایا گفته اگر آن‌ها در زندگی واقعی این‌قدر به هم نزدیک نبودند، شاید بخشی از انرژی رابطه شخصیت‌ها در سریال کم می‌شد.

تجربه لس‌آنجلس؛ شهری که هم شخصیت سریال بود، هم خانه موقت هایز

هایز اهل نیویورک است و پیش از «The Shards» رابطه راحتی با لس‌آنجلس نداشت. خودش گفته هر بار به این شهر می‌آمد، احساس تنهایی و سردرگمی می‌کرد و نمی‌دانست چطور باید با آن ارتباط بگیرد.

اما فیلم‌برداری «The Shards» نگاهش را تغییر داد. سریال به‌شدت با لس‌آنجلس گره خورده است؛ خیابان‌ها، محله‌ها، خانه‌ها، ماشین‌ها و حال‌وهوای شهر بخشی از داستان‌اند. هایز هم هم‌زمان با شناختن دبی، لس‌آنجلس را کشف می‌کرد.

کایا که خودش اهل لس‌آنجلس است، به هایز و دیگر بازیگران کمک کرد شهر را بهتر بشناسند. هایز در مصاحبه مشترکشان گفت انگار در همان زمانی که شخصیتش عاشق لس‌آنجلس بود، خودش هم داشت کم‌کم عاشق این شهر می‌شد.

پشت صحنه «The Shards»؛ موهای سوخته، اسپری برنزه و رفاقت‌های واقعی

یکی از بخش‌های بامزه مصاحبه‌های هایز و کایا درباره «The Shards»، صحبت درباره ظاهر دهه هشتادی سریال است. هر دو از آسیب موهایشان در جریان پروژه گفتند، چون طبق گفته‌شان در صحنه از کلاه‌گیس استفاده نمی‌شد و موها واقعاً برای رسیدن به استایل سال ۱۹۸۱ حالت داده می‌شد.

کایا با شوخی گفت همه بعد از تریلر درباره موها حرف می‌زنند. هایز هم تأیید کرد که موها بخش مهمی از سفر به سال ۱۹۸۱ بودند: بزرگ، پرحجم و دردسرساز.

لباس‌های دبی هم برای هایز همیشه راحت نبودند. او گفته بعضی لباس‌ها اعتمادبه‌نفس می‌دادند اما خفه‌کننده بودند؛ بعضی دیگر راحت بودند اما کمتر احساس قدرت می‌دادند. یک تاپ صورتی و شلوار بسیار تنگ حتی باعث «وحشت زیپ» در ساعت‌های طولانی فیلم‌برداری می‌شد.

این جزئیات شاید کوچک به نظر برسند، اما نشان می‌دهند ورود به دنیای پرزرق‌وبرق «The Shards» از بیرون جذاب و از درون بسیار سخت و فیزیکی بوده است.

موسیقی در «The Shards»؛ هایز فقط بازی نکرد

رایان مورفی می‌دانست که هایز پیش از هر چیز یک موسیقی‌دان است. به همین دلیل، او را فقط به‌عنوان بازیگر ندید و از توانایی موسیقی‌اش هم در پروژه استفاده کرد. هایز برای سریال موسیقی اصلی نوشت و گفته شده دو آهنگ او در فهرست موسیقی‌های «The Shards» قرار دارد.

او پس از پایان فیلم‌برداری هم مدام در استودیو مشغول کار روی موسیقی‌های مرتبط با سریال و آلبوم جدیدش بود. هایز گفته پروژه تازه‌اش، حتی اگر پیش از نقش دبی شروع شده باشد، حال‌وهوایی بسیار نزدیک به «The Shards» دارد.

خودش با شوخی و صداقت گفته بود:

«خیلی شبیه «The Shards» است.»

نگاه هایز به چندمسیره بودن؛ موسیقی یا بازیگری؟ هر دو

بعد از «The Shards»، خیلی‌ها از هایز پرسیدند از این به بعد موسیقی را انتخاب می‌کند یا بازیگری را. پاسخ او روشن است: هر دو.

او معتقد است لازم نیست فقط یک مسیر را انتخاب کند. سال‌ها در موسیقی تلاش کرده، حالا بازیگری هم به زندگی‌اش اضافه شده و می‌خواهد هر دو را ادامه دهد. او در دوره هشت‌ماهه فیلم‌برداری هم نوشتن موسیقی را کنار نگذاشت و پس از پایان سریال، هم روی آلبوم تازه کار کرد، هم برای نقش‌های جدید تست داد.

هایز درباره مسیرش گفته بود اگر فصل دوم «The Shards» ساخته شود، حاضر است تا آخر عمر چنین کاری انجام دهد.

زندگی شخصی هایز وارنر؛ روابط عاطفی و حفظ حریم خصوصی

هایز وارنر درباره زندگی شخصی‌اش بسیار محتاط است. تا جایی که اطلاعات عمومی نشان می‌دهد، او رابطه عاشقانه تأییدشده و علنی ندارد و ترجیح می‌دهد بخش خصوصی زندگی‌اش را از مسیر حرفه‌ای جدا نگه دارد.

با این حال، تجربه‌های عاطفی‌اش در موسیقی او حضور پررنگی دارند. همان‌طور که خودش توضیح داده، آهنگ‌هایی مثل «Dead To Me» و «Breadcrumbs» از تجربه خیانت یک دوست‌پسر سابق الهام گرفته‌اند. اما نکته مهم این است که هایز در این آهنگ‌ها خود را قربانی صرف نشان نمی‌دهد؛ او با طنز، طعنه و انرژی پاپ، روایت را به نفع خودش پس می‌گیرد.

مد و استایل؛ ادامه موسیقی روی لباس

برای هایز، مد فقط انتخاب لباس نیست؛ بخشی از اجراست. او گفته استایل صحنه‌اش باید مثل موسیقی‌اش باشد: تیز، جسور، بازیگوش، کمی تیره و پر از جزئیات غیرمنتظره.

او همراه دوست صمیمی‌اش از دوران دبیرستان، کلویی هارتینگ، روی استایل‌هایش کار می‌کند. هایز از خط چشم گرافیکی، لباس‌های تیره، اکلیل، چرم، اکسسوری‌های تند و لباس‌هایی که خودش تغییرشان داده یا دوخته، زیاد استفاده می‌کند.

از طراحانی که دوست دارد، می‌توان به دیون لی، ننسی دوجاکا و ژان پل گوتیه اشاره کرد. در میان چهره‌هایی که الهام‌بخش استایل او هستند هم از لیدی گاگا در دهه ۲۰۰۰، اشنیکو، گرایمز و آپسال نام برده است.

او درباره رابطه مد و اجرا گفته بود:

«فکر می‌کنم مد همان‌قدر بخشی از اجراست که نور، صحنه و طراحی حرکت. لباس صحنه باید موسیقی‌ام را بازتاب بدهد، اما باید بلند، نمایشی و چشمگیر هم باشد.»

سلامت روان و خودمراقبتی

هایز در گفت‌وگوهایش درباره سلامت روان بسیار صریح است. او گفته خودمراقبتی برایش فقط روتین پوست و مو نیست؛ مهم‌ترین بخش آن مراقبت از ذهن و روان است.

او آشکارا درباره مصرف داروی ضدافسردگی صحبت کرده و گفته دوست دارد انگ مصرف داروی تجویزی برای سلامت روان کمتر شود. همچنین خواب و ورزش را برای خودش حیاتی می‌داند؛ چون اگر یکی از این دو را جدی نگیرد، خیلی زود هم صدایش در اجراها افت می‌کند، هم بدنش بیمار می‌شود، هم وضعیت روانی‌اش بدتر می‌شود.

این صداقت درباره سلامت روان، بخشی از تصویر مدرن و بی‌پرده هایز است؛ هنرمندی که از آسیب‌پذیری فرار نمی‌کند و آن را بخشی از زندگی واقعی می‌داند.

دیسکوگرافی منتخب هایز وارنر

تک‌آهنگ‌ها و قطعات شناخته‌شده

• «Just a Girl»
• «Predator»
• «Oh!»
• «Zip»
• «Breadcrumbs» با لورن گری
• «Dead To Me»
• «Airport»
• «SHUT UP»

فیلم‌شناسی هایز وارنر

تلویزیون

• ۲۰۲۶: «The Shards» در نقش دبی شفر از اف‌ایکس

نکات جالب درباره هایز وارنر

• اهل نیویورک است و موسیقی‌اش از انرژی همین شهر تأثیر گرفته است.
• از ۱۴ سالگی ترانه‌سرایی را شروع کرد.
• از ۱۶ سالگی وارد ضبط موسیقی شد.
• در سال ۲۰۲۲ از رشته تئاتر موزیکال دانشگاه نورث‌وسترن فارغ‌التحصیل شد.
• اولین موفقیت جدی‌اش با وایرال شدن «Breadcrumbs» در تیک‌تاک شکل گرفت.
• در سال ۲۰۲۴ با آهنگ‌هایی مثل «Predator»، «Oh!» و «Zip» بیشتر دیده شد.
• در لولالوپالوزا اجرا کرده است.
• برای دیزنی، نتفلیکس، نیکلودئون، پارامونت و فاکس موسیقی نوشته است.
• «The Shards» نخستین اعتبار حرفه‌ای بازیگری تصویری اوست.
• برای گرفتن نقش دبی شفر، شخصاً به رایان مورفی نامه نوشت.
• تست نهایی‌اش را در اتاق هتل بست وسترن در میدلند تگزاس با یک ملافه چسبانده‌شده به دیوار ضبط کرد.
• پدرش در بسیاری از تست‌های اولیه، دیالوگ‌های مقابل را برایش می‌خواند.
• در «The Shards» علاوه بر بازی، موسیقی اصلی هم ارائه کرد.
• با کایا گربر در پشت صحنه سریال دوست صمیمی شد.
• خودش باور دارد «رد شدن» می‌تواند مسیر تازه‌ای باز کند، نه پایان راه باشد.

چرا هایز وارنر چهره‌ای آینده‌دار است؟

هایز وارنر نمونه‌ای از نسل تازه هنرمندانی است که مرز میان موسیقی، بازیگری، اجرا، مد و روایت شخصی را کمرنگ کرده‌اند. او از نیویورک شروع کرد، در تئاتر موزیکال آموزش دید، با ترانه‌های شخصی و جسورانه وارد دنیای پاپ شد، در تیک‌تاک وایرال شد، روی صحنه‌هایی مثل لولالوپالوزا اجرا کرد و بعد با سماجت و جسارت، اولین نقش بازیگری‌اش را در پروژه‌ای بزرگ مثل «The Shards» گرفت.

مسیر او بیش از هر چیز با پشتکار تعریف می‌شود. همان جمله‌ای که خودش به‌عنوان توصیه به نسخه جوان‌تر خود گفته، خلاصه زندگی حرفه‌ای‌اش است:

«رد شدن، یعنی مسیرت دارد عوض می‌شود. باید کمی سرسخت بمانی. من به شانس اعتقاد ندارم؛ به سخت‌کوشی و زمان‌بندی اعتقاد دارم. پس ادامه بده.»

هایز وارنر هنوز در ابتدای مسیر بزرگ‌تری قرار دارد؛ اما تا همین‌جا نشان داده هم صدای خودش را در موسیقی پیدا کرده، هم آن‌قدر جسارت دارد که برای یک نقش رؤیایی، نامه بنویسد، تور را ترک کند و از اتاق یک هتل در تگزاس راهش را به لس‌آنجلس و تلویزیون باز کند.