راسل کرو در ونیز: موسیقی و بازیگری برای من از یک ریشه میآیند
بازیگر «گلادیاتور» با مستند کنسرتی «What Love Builds» به جشنواره ونیز آمد و از پیوند عمیق موسیقی با بازیگری، انتخابهای حرفهای و رابطه پرپیچوخم خود با هالیوود گفت.
راسل کرو در جشنواره فیلم ونیز با چهرهای آرامتر و نگاهی تاملبرانگیز حاضر شد؛ حضوری که این بار نه فقط به یک نقش سینمایی، بلکه به مستند موسیقایی او با عنوان «What Love Builds» مربوط میشود. این فیلم که روایتگر زندگی کرو بهعنوان موسیقیدان و فعالیتهای گروهش، «Indoor Garden Party»، است، در بخش خارج از مسابقه جشنواره ونیز نخستین نمایش جهانی خود را تجربه کرد.
کرو، بازیگر برنده اسکار «گلادیاتور» (Gladiator)، این مستند را پروژهای میداند که حدود ۱۵ سال با آن زندگی کرده است. او در نشست خبری پیش از نمایش فیلم توضیح داد که هدف اصلیاش پاسخ دادن به پرسشی بوده که بارها از او شنیده است: تفاوت موسیقی و بازیگری چیست؟
او گفت: «میخواستم توضیح بدهم که این دو برای من کاملا در هم تنیدهاند. همهچیز از یک منبع خلاقه مشترک میآید و امیدوارم بعد از دیدن فیلم، کمتر این سوال را از من بپرسند.»
این بازیگر ۶۲ ساله، در پاسخ به این پرسش که آیا اجرای موسیقی را به بازیگری ترجیح میدهد یا نه، از رابطه زنده و مستقیم با مخاطب سخن گفت. به باور او، تجربه صحنه و موسیقی باعث شده در بازیگری نیز درک روشنتری از واکنش مخاطب داشته باشد؛ حتی زمانی که تماشاگر در لحظه فیلمبرداری روبهرویش نیست.
کرو گفت: «در بازی سینمایی، از این آگاهی استفاده میکنم که چگونه میتوان مخاطب را با خود همراه کرد؛ حتی اگر در اتاق حضور نداشته باشد. میدانم تماشاگر چه چیزی را دریافت میکند و از یک اجرا چه برداشتی خواهد داشت. البته این به آن معنا نیست که اسیر خواسته مخاطب باشم؛ فقط نسبت به او آگاه هستم، و این آگاهی از راکاندرول و تئاتر میآید.»
او همچنین درباره این فرض که اگر میتوانست به گذشته برگردد، شهرت بهعنوان یک موسیقیدان را به شهرت سینمایی ترجیح میداد، تاکید کرد که هیچوقت نقشه از پیشتعیینشدهای برای مسیر حرفهای خود نداشته است. کرو گفت فرصتها را همانگونه که پیش رویش قرار گرفتهاند دنبال کرده و همیشه به سراغ پروژههایی رفته که با آنها احساس ارتباط واقعی داشته است.
به گفته او، حتی دورههای دشوار زندگی حرفهایاش نیز ارزش تغییر دادن ندارند: «دوست ندارم هیچ بخشی از کارنامهام را عوض کنم. حتی تاریکترین لحظهها هم برایم بسیار آموزنده بودند.»
کرو که در سالهای آینده آثاری چون «Highlander»، «The Last Druid» و «Unabomber» را در برنامه دارد، از وضعیت فعلی کارنامهاش ابراز رضایت کرد. او انتخاب پروژه را مسئلهای کاملا شخصی و وابسته به باور داشتن به اثر دانست؛ معیاری که به گفته خودش برای دوام آوردن در فشار یک فیلمبرداری سخت ضروری است.
او با لحنی صریح گفت: «وقتی باید ساعت چهار و نیم صبح بیدار شوم و به صحنه فیلمبرداری بروم، باید دقیقا بدانم چرا این کار را میکنم. برای بازیگرانی که وارد پروژهای میشوند اما به موضوع یا شخصیتشان باور ندارند، واقعا متاسفم. اگر عشق بنیادی به کاری که میکنی نداشته باشی، چطور میخواهی آن ساعت صبح انگیزه پیدا کنی؟»
راسل کرو در بخش دیگری از صحبتهایش به رابطه نهچندان بیدردسرش با هالیوود اشاره کرد و گفت شاید در مدیریت این رابطه موفق نبوده، اما این وضعیت در نهایت به نفع استقلال او تمام شده است. او افزود که در آغاز دوره موفقیتش، بسیاری به اشتباه او را آمریکایی تصور میکردند و همین تصور، انتظاراتی درباره انتخابها و جاهطلبیهایش ایجاد میکرد که با نگاه او همخوان نبود.
«What Love Builds» از همین منظر بیش از یک مستند کنسرتی به نظر میرسد: پرترهای از هنرمندی که موسیقی و سینما را دو مسیر جدا نمیبیند و ترجیح داده، به جای پیروی از نسخه آماده شهرت هالیوودی، مسیر خودش را با تمام فراز و فرودهایش بسازد.
