س از درگذشت کادیر اینانیر؛ روایت ژولیده کورال از عشق و همراهی ۲۷ ساله ترند شد
درگذشت کادیر اینانیر (Kadir İnanır)، بازیگر فراموشنشدنی یشیلچام (Yeşilçam)، در ۷۷ سالگی موجی از اندوه را در سراسر ترکیه بهراه انداخت. پس از این فقدان بزرگ، نگاه بسیاری از مخاطبان و رسانهها به زندگی شخصی این هنرمند و بهویژه همراه سالهای طولانی او، ژولیده کورال (Jülide Kural)، معطوف شد. در همین میان، گفتوگویی قدیمی از این بازیگر و کارگردان تئاتر بار دیگر در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته؛ مصاحبهای که تصویری متفاوت از کادیر اینانیر ارائه میدهد و از پشتپرده آشنایی و پیوند ۲۷ ساله این دو چهره پرده برمیدارد.
ژولیده کورال پیشتر درباره نخستین روزهای آشناییاش با کادیر اینانیر گفته بود که در آغاز، به دلیل تصویری که از او در ذهن داشت، چندان تمایلی به همکاری نشان نداده بود. او که خود را یک فمینیست جدی معرفی کرده بود، توضیح داده بود وقتی در سال ۱۹۹۹ پیشنهاد بازی در سریال «همه فرزندان من» (Bütün Çocuklarım) را دریافت کرد و فهمید کادیر اینانیر نقش اصلی آن را بر عهده دارد، در ابتدا با فاصله و تردید به این پروژه نگاه کرد. کورال حتی گفته بود: «وقتی شنیدم او در این سریال حضور دارد، اول از همه گفتم من در این کار بازی نمیکنم.»
در سوی مقابل، کادیر اینانیر هم در ابتدا نسبت به حضور ژولیده کورال در گروه بازیگران چندان مشتاق نبود. اما این نگاه، پس از آن تغییر کرد که اینانیر بیسروصدا به تماشای نمایش تکنفره او رفت و تحت تأثیر اجرای او قرار گرفت. همین اتفاق، مسیر همکاری را هموار کرد و به گفته کورال، نخستین شام مشترک آنها آغازگر پیوندی شد که بیش از یک ربع قرن دوام آورد. او در آن گفتوگو تأکید کرده بود که در همان دیدار نخست، از عمق دانایی و جهان فکری کادیر اینانیر بهشدت متأثر شده است.
ژولیده کورال در بخشی از صحبتهایش، تصویری کاملاً متفاوت از آنچه بسیاری از مردم از اینانیر در ذهن داشتند، ترسیم کرده بود. او گفته بود: «باور ندارم یک مرد باهوش بتواند هویت ماچویی داشته باشد. آقای کادیر هم انسان بسیار باهوشی بود و در او حتی “م” ماچویی هم وجود نداشت. ماچو کسی است که زن را پایینتر ببیند، فکر کند میتواند خشونت به خرج دهد و برای زن ارزشی قائل نباشد. اما در کادیر هیچکدام از اینها وجود نداشت. برعکس، او نخستین کسی بود که مبارزههای من درباره حقوق زنان و حقوق بشر را تشویق و حمایت میکرد.»
او همچنین درباره امنیت عاطفی و اعتماد عمیقی که در این رابطه تجربه کرده بود، گفته بود: «در لحظههایی که من تند و هیجانی میشوم، او بسیار آرام است. اینکه بدانی در این دنیای شلوغ کسی هست که بتوانی به او تکیه کنی، حس فوقالعادهای است. او یکی از همان دو سه نفری بود که اگر در دورترین نقطه دنیا هم باشم، برایم میدوید و میآمد.»
ژولیده کورال که در دانشگاه استانبول (İstanbul Üniversitesi) در رشتههای فلسفه و تئاتر تحصیل کرده و با آثاری چون «سوپر بابا» (Süper Baba) و نمایشهایی مانند «فریدا» (Frida) شناخته میشود، در روزهای دشوار بیماری کادیر اینانیر نیز لحظهای از او جدا نشد. همراهی مداوم او در بیمارستان و حضورش تا آخرین لحظه در کنار این بازیگر بزرگ، عمق این پیوند قدیمی و کمنظیر را بهروشنی نشان داد.
