مامی فیش؛ زنی که با شوخطبعی و مهمانیهای عجیب، نیویورک عصر طلایی را زیر و رو کرد
اگر بخواهیم یک چهره بانمک، شجاع و متفاوت از زنان نیویورک در عصر طلایی آمریکا معرفی کنیم، بدون شک مامی فیش یکی از بهترین گزینههاست. او شاید زیباترین زن آن دوران نبود، اما بیتردید یکی از شوخطبعترین و باهوشترین زنان جامعه اشرافی نیویورک بود؛ کسی که جملات قصار و نیشدارش نقل محافل بود و مهمانیهای پر سر و صدای او همیشه خبرساز میشد.
زنی با زبان تیز و قلبی بزرگ
مامی فیش با جملات طنزآمیزش مانند «خودتان را راحت احساس کنید، هیچکس بیشتر از من دلش نمیخواست اینجا باشید!» شهره خاص و عام بود. حتی روزنامه «Baltimore Sun» در سال ۱۸۹۹ نوشت: «او بدون اینکه زیبایی خیرهکنندهای داشته باشد، غیرقابل مقاومت است. دوستانش میگویند مامی زبان تیزی دارد اما قلبش از طلاست.»
با اینکه برخی دشمنانش او را جادوگر میخواندند، همه میدانستند که او برای تفریح و خوشگذرانی، حاضر به انجام هر کاری بود و مهمانیهایش همیشه غیرمنتظره و متفاوت از دیگران رقم میخورد.
کودکی تا بازگشت به ثروت
مامی در سال ۱۸۵۳ در استاتنآیلند به دنیا آمد. پدرش وکیل معروفی بود اما ولخرجیهایش خانواده را پس از مرگ او در سال ۱۸۷۵ به فقر کشاند. مامی و خانوادهاش به آستوریا نقل مکان کردند و مامی چارهای جز ازدواج خوب برای بازگشت به رفاه نداشت. او در سال ۱۸۷۶ با استویوسنت فیش، سرمایهدار بزرگ راهآهن و پسر وزیر امور خارجه آمریکا ازدواج کرد و دوباره به زندگی لوکس خود در منطقه گرمرسیپارک بازگشت.
مهمانیهای عجیب و شوخطبعی بینظیر
مامی فیش با ورودش، فضای خشک و رسمی مهمانیهای جامعه اشرافی را دگرگون کرد. در مقابل شامهای طولانی و خستهکننده کارولین آستور، او مهمانیهایی برگزار میکرد که وعده «چیزی بیشتر از صرف شام» را به مهمانان میداد. شامهای او آنقدر سریع سرو میشد که مهمانها باید بشقابشان را میچسبیدند تا پیشخدمتها آنها را نبرند!
او اولین خانه بزرگش در نیویورک را با یک نمایش وودویل به نام «برکه کوچک، ماهی بزرگ» افتتاح کرد و مهمانان را با پوسترها و شوخیهایش غافلگیر کرد. داستان نمایش درباره یک جوینده طلا بود که به نیویورک میآمد و در خلال آن، خانوادههای حاضر در مهمانی را دست میانداخت.
مامی در نیوپورت هم مهمانی معروف «شام سگها» را برگزار کرد؛ جایی که سگها با گردنبندهای گرانقیمت و غذای مخصوص توسط پیشخدمتان با لباس رسمی پذیرایی میشدند و صاحبانشان سعی میکردند آنها را سر جایشان نگه دارند! البته این مهمانی در روزنامهها هم جنجال به پا کرد.
اما اوج خلاقیت مامی، مهمانی برای «پرنس دل دراگو» بود؛ جایی که جامعه اشرافی نیوپورت هفتهها وقت صرف انتخاب لباس و تمرین تعظیم کردند تا با یک شاهزاده روبهرو شوند، اما در نهایت، مهمان ویژه کسی نبود جز یک میمون لباسپوش! مامی با این کار همه را شگفتزده و سرگرم کرد.
تأثیر اجتماعی و فعالیتهای انساندوستانه
مامی فقط به دنبال شادی نبود؛ او از اولین حامیان برگزاری رویدادهای مد در نیویورک بود و در سال ۱۹۱۵ با حمایت از یک نمایش مد برای کمک به کودکان یتیم فرانسوی، باعث شد اشراف با خیاطان و مدلها در یک سالن بنشینند؛ اتفاقی که تا آن زمان بیسابقه بود.
او همچنین با افراد خارج از دایره اشرافی دوستی میکرد؛ مثل ماری درسلر، کمدین معروف، یا حمایت از زنانی که جامعه بالا حاضر نبود آنها را بپذیرد. مامی معتقد بود مهمانی و شادی باید برای همه باشد، نه فقط یک طبقه خاص.
میراثی که زنده ماند
مامی فیش در مه ۱۹۱۵ از دنیا رفت، اما شوخطبعی، رویکرد آزاداندیش و نگاه متفاوتش به زندگی اجتماعی، تأثیری ماندگار بر جامعه گذاشت. به گفته روزنامهها، «تا زمان مامی فیش، بودن در جامعه بیشتر یک وظیفه خستهکننده بود تا یک لذت.» اما او با ایدههای تازه، شوخیهای تیز و مهمانیهای منحصر به فردش، جامعه نیویورک را تبدیل به جمعی شاد، پویا و رنگارنگ کرد؛ جایی که همه میتوانستند برای چند ساعت، واقعاً خوش بگذرانند.
