نوآ وایلی از الگوی تولید «The Pitt» در لسآنجلس دفاع کرد؛ کاهش هزینه، استفاده از مشوقها و ساختاری که جواب داده است
افت شدید تولید فیلم و سریال در لسآنجلس طی چند سال اخیر حالا به یکی از موضوعات اصلی رقابتهای شهرداری این شهر و حتی کارزار فرمانداری کالیفرنیا تبدیل شده است. با وجود آنکه برنامه مشوقهای مالیاتی ایالت حالا به ۷۵۰ میلیون دلار در سال رسیده، فرصتهای شغلی همچنان محدود مانده، استیجهای فیلمبرداری خالی هستند و بسیاری از کسبوکارهای وابسته به تولید در سراسر کشور تعطیل شدهاند. در همین فضا، نوآ وایلی (Noah Wyle)، بازیگر «The Pitt»، از برنامههای حمایتی فعلی، مشوقهای احتمالی آینده و خود هالیوود دفاع کرده و توضیح داده چرا تولید این سریال در لسآنجلس میتواند یک الگوی قابلتوجه باشد.
وایلی در یادداشتی شخصی میگوید دلبستگی او به هالیوود و تاریخش تا مرز وسواس پیش میرود و همین حس، در کنار نگرانی برای معیشت جامعه خلاقی که این صنعت را ساخته، دلیل حمایت جدیاش از تولیدات مستقر در لسآنجلس است. او موفقیت «The Pitt» را همزمان یک دستاورد هنری و یک مدل تولیدی بالقوه میداند؛ مدلی که به گفته خودش هنوز در حال شکلگیری است و پاسخ قطعی همه مسائل را در اختیار ندارد.
او ابتدا به مزیتهای شناختهشده فیلمبرداری در لسآنجلس اشاره میکند: مشوق مالیاتی ۳۵ درصدی، عمق کمنظیر نیروی انسانی، زیرساخت قوی، دسترسی به تامینکنندگان تخصصی، آبوهوای مناسب، ساختار اداری برای صدور مجوزها و دسترسی محلی به منابع مالی. با این حال، یادآور میشود که در چند سال گذشته ۴۲ هزار شغل از این شهر حذف شده است. وایلی همچنین مینویسد با وجود قراردادهای پلکانی چهار اتحادیه اصلی یعنی اتحادیه بازیگران SAG-AFTRA، انجمن نویسندگان آمریکا (WGA)، انجمن کارگردانان آمریکا (DGA) و IATSE برای پروژههایی با بودجههایی حتی از ۲۰ هزار دلار، تولیدات لوکیشنمحور فیلم و تلویزیون در پنج سال اخیر بین ۳۰ تا ۵۰ درصد سقوط کردهاند. نرخ اشغال استیجهای فیلمبرداری نیز از ۹۰ درصد در سال ۲۰۲۲ به ۶۲ درصد در سال گذشته رسیده است.
به گفته او، حتی با وجود اثر چندبرابری هزینههای تولید بر اقتصاد، که معمولا برای هر دلار خرجشده ضریبی بین ۱.۵ تا ۲.۵ در زنجیره تامین و دستمزدها ایجاد میکند، سال گذشته ۸۰ کسبوکار خانوادگی مرتبط با تولید، از جمله انبارهای وسایل صحنه و شرکتهای اجاره تجهیزات، تعطیل شدند. وایلی یادآوری میکند که پس از دو برابر شدن سقف بودجه مشوقها از ۳۳۰ میلیون دلار به ۷۵۰ میلیون دلار هم صدها گزارش درباره «خروج هالیوود» و «مرگ صنعت» منتشر شد.
با این حال، او میگوید وقتی در هفته گذشته در کنار صدها هنرمند و تکنسین برای آغاز تولید فصل سوم «The Pitt» ایستاده، نمیتواند کاملا بدبین باشد. این سریال درام شبکه اچبیاو مکس (HBO Max) در بخش اورژانس یک بیمارستان در پیتسبرگ، پنسیلوانیا میگذرد، اما تقریبا بهطور کامل روی استیجهای استودیوی برادران وارنر (Warner Bros.) در بربنک، کالیفرنیا فیلمبرداری میشود.
«The Pitt» در هر فصل ۱۵ قسمت دارد و با برنامه تولید نزدیک به هشتماهه، از نگاه وایلی در فضای امروز لسآنجلس یک «یونیکورن» تولیدی محسوب میشود؛ بهویژه اگر با چند سال قبل مقایسه شود که درامهای شبکهای ۲۲ قسمتی ستون فقرات تولیدات لسآنجلس بودند. او میگوید تیم سازنده از ابتدا میخواست در لسآنجلس فیلمبرداری کند و سوال اصلیشان این بود که «چطور میتوانیم از پس هزینهاش بربیاییم؟» از نگاه او، همین نقطه شروع اهمیت دارد، چون بسیاری از پروژهها از ابتدا خود را با قالب بودجه تطبیق میدهند، اما آنها بودجه را بر اساس نیت اولیهشان شکل دادند.
وایلی توضیح میدهد فیلمبرداری در لسآنجلس نیازمند پایین نگه داشتن هزینههاست، اما بعضی هزینهها ارزشش را دارند. برای نمونه، دکور اصلی سریال که نینا روسیو (Nina Ruscio) آن را طراحی کرده، ۴ میلیون دلار هزینه داشته، اما چون روایت سریال تقریبا هرگز از آن محیط خارج نمیشود، این رقم در طول عمر پروژه سرشکن میشود. همچنین طراحی کامل بسته نورپردازی درون چراغهای واقعی سقف صحنه، توسط جوانا کوئلو (Joanna Cohelo)، مدیر فیلمبرداری سریال، باعث صرفهجویی در ساعتهای تولید و بهرهوری بیشتر در هر روز فیلمبرداری شده است.
او اضافه میکند محدود کردن داستان به همان فضای صحنه، هزینههای حملونقل، لوکیشن، امنیت، پذیرایی، پارکینگ، مجوزها و بسیاری از مخارج دیگر تولیدات لوکیشنمحور را هم کاهش میدهد. به گفته وایلی، این سریال بهطور کامل از مشوق مالیاتی کالیفرنیا استفاده کرده و برای فصلهای اول و دوم، کمی کمتر از ۲۵ میلیون دلار مشوق دریافت کرده است. این رقم باعث شده بودجه ناخالص هر قسمت که ۶.۶ میلیون دلار بوده، حدود ۷۶۰ هزار دلار کاهش پیدا کند. در مجموع، طی هر فصل ۱۵ قسمتی، بیش از ۱۱ میلیون دلار صرفهجویی حاصل شده؛ رقمی معادل هزینه تولید دو قسمت کامل.
به گفته او، «The Pitt» در مقابل، ۱۲۵ میلیون دلار اثر مستقیم بر تولید ناخالص داخلی کالیفرنیا داشته، برای بیش از هزار نفر شغل ایجاد کرده و از ۲۰۰ کسبوکار محلی پشتیبانی کرده است. وایلی البته تاکید میکند اجرای چنین مدلی آسان نیست و تولید این سریال در لسآنجلس نیازمند انضباطی دائمی برای تبدیل موانع تولید به بخشی از مزیتهای پروژه است؛ همان رویکردی که او با عبارت «ضرورت، مادر اختراع است» توصیف میکند.
او در پایان، درباره اینکه آیا «The Pitt» مدلی قابل تکرار است یا نه، با احتیاط صحبت میکند، اما میگوید وقتی نمونهای عملی از موفقیت وجود دارد، سخت است که امید نداشت. وایلی همچنین افزایش اخیر تولیدات در لسآنجلس را نشانهای امیدوارکننده میداند و تاکید میکند مزیتهایی که «The Pitt» از آنها بهره برده، در اصل برای دیگر پروژهها هم در دسترس است: مشوقهای مالیاتی، زیرساخت سطح بالا، دسترسی محلی به تامینکنندگان تخصصی از گریم پروتزی SPX تا گرافیک دیجیتال، عمیقترین مخزن نیروی انسانی بازیگری و فنی در جهان، و البته آبوهوایی که به گفته او هنوز هیچچیز حریفش نمیشود.
