آیا نجیبزادهای در مسکو (A Gentleman in Moscow) روایتی واقعی است ؟
نجیبزادهای در مسکو (A Gentleman in Moscow) ، اقتباس پارامونت پلاس از رمان پرفروش بینالمللی آمور تولز، فراز و نشیبهای یک اشرافزاده را دنبال میکند که در دهههای پرتلاطم پس از انقلاب روسیه در هتل متروپل محصور شده بود. اما کنت الکساندر ایلیچ روستوف تنها میهمان برجسته آن هتل نبود …
محیط درام تاریخی نجیبزادهای در مسکو، هتل افسانه ای متروپل پایتخت روسیه است. اینجاست که قهرمان داستان، کنت اشرافی الکساندر ایلیچ روستوف (با بازی ایوان مک گرگور در اقتباس پارامونت+)، توسط اربابان جدید بلشویک روسیه پس از محکوم شدن به عنوان دشمن انقلاب به دلیل میراث اشرافی اش بازداشت می شود.
آیا یک جنتلمن در مسکو بر اساس داستانی واقعی است؟
نه کاملا. اگرچه کنت الکساندر ایلیچ روستوف و دههها حبس خانگی که او در متروپل تحمل میکند اثری از تخیل آمور تاولز است، اما اغلب وقایع تاریخی و بازه زمانی روایت آن، فضایی که در آن وقایع رخ میدهد و هتل مورد اشاره واقعی هستند.
بله، شاید بسیاری ناامید شده باشند که این درام متفاوت، پیشنهای کاملا واقعی نداشت اما خیالتان راحت باشد، وقایع تاریخی، سیر تحولات، شیوه رفتار سرویس مخفی انقلابیون و در ادامه استالین، قحطیها، بیرحمیها و بی منطقیها، خفقان و اکثریت عناصر داستان کاملا واقعی و براساس سیر تحولات پس از انقلاب لنین و در ادامه تشکیل شوروی روایت شده است.
هتل متروپل چه زمانی ساخته شد؟
متروپل که در نزدیکی تئاتر مشهور جهانی بولشوی قرار دارد و فقط به اندازه یک پیاده روی کوتاه از میدان سرخ و کرملین قرار دارد، شاهد برخی از دراماتیک ترین رویدادها در تاریخ مدرن روسیه بوده است.
ساخت و ساز به سبک آرت نوو (هنر نو: یک جریان بینالمللی در هنرهای کاربردی، معماری و بهویژه در هنرهای تزئینی است) در سال ۱۸۹۹ آغاز شد و در ابتدا توسط صنعتگر روسی ساووا مامونتوف که قصد ساخت یک «کاخ هنرهای زیبا» با ظرفیت ۳۰۰۰ تماشاگر را داشت، تامین مالی شد. معمار اسکاتلندی-روسی ویلیام والکوت برای نظارت بر این پروژه استخدام شد، در حالی که هنرمندانی از جمله میخائیل وروبل و الکساندر گولووین دکوراسیون و نماهای مشهور ساختمان را خلق کردند.
با این حال، ورشکستگی ناگهانی مامونتوف (او به اختلاس وجوه از یک سرمایه گذاری راه آهن متهم شد، و اگرچه بعداً تبرئه شد، اما با شکست مالی و اعتباری مواجه شد) باعث شد شرکت بیمه پترزبورگ برای تکمیل پروژه وارد عمل شود. در نتیجه، این ساختمان از مفهوم اصلی مامونتوف به یک هتل مجلل با یک کوکتل بار آمریکایی و یک رستوران، شبیه به ریتز در پاریس و ساووی در لندن، تبدیل شد.
هتل متروپل چه زمانی افتتاح شد؟
هتل متروپل سرانجام در سال ۱۹۰۵ درهای خود را باز کرد، درست زمانی که آشفتگی انقلابی در روسیه تزار نیکلاس دوم را وادار کرد تا تسلیم اصلاحات قانون اساسی شود. انتشار مانیفست اکتبر او که متعهد به احراز آزادی های مدنی و مجلس منتخب بود، در سراسر مسکو با شادی مواجه شد.
متروپل جزو اولین شرکت ها و سازههایی بود که در مسکو امکاناتی مانند یخچال و آسانسور داشت و در سوئیت های میهمانش آب گرم و تلفن تهیه کرد. در آستانه جنگ جهانی اول، به سرعت به جاذبه ای برای چهرههای مرفه روسیه و بازدیدکنندگان خارج از کشور تبدیل شد.
نقش متروپل در انقلاب ۱۹۱۷ روسیه
سقوط سلطنت رومانوف در بهار ۱۹۱۷ راه را برای تشکیل یک دولت موقت هموار کرد. جمعی که شروع به تأسیس جمهوری روسیه کردند. اما انقلاب اکتبر در اواخر همان سال رخ داد، در نتیجه آن ولادیمیر لنین و بلشویک ها در پتروگراد (سن پترزبورگ کنونی) قدرت را به دست گرفتند و تولد یک دولت جدید سوسیالیستی شوروی را اعلام کردند.
در مسکو، مخالفان آنها به متروپل هجوم آوردند و آن را مستحکم کردند، اما فایده ای نداشت. نبرد وحشیانه ای بین نیروهای وفادار به دولت موقت سرنگون شده و بلشویک ها درگرفت که طی آن متروپل آسیب های زیادی از جمله شیشه های شکسته و دیوارهای گلوله خورده را متحمل شد.
حتی در طول این مصیبت، هتل به پذیرایی از مهمانان، از جمله توماش ماساریک، بنیانگذار آینده و اولین رئیس جمهور چکسلواکی، که از نزدیک شاهد این گرداب سیساسی اجتماعی بود، ادامه داد.
پیامدهای درگیری خیابانی در اطراف هتل توسط روزنامهنگار آمریکایی، جان رید، توصیف شد که در گزارش کلاسیک خود در سال ۱۹۱۹ از انقلاب بلشویکی، ده روزی که جهان را تکان داد، به آن اشاره کرد: «درگیری های مذبوحانه دوباره در مسکو آغاز شده بود… گارد سفید [مخالفان فوق محافظه کار بلشویک ها] کرملین و مرکز شهر را در دست داشتند… توپخانه شوروی در میدان اسکوبلیف مستقر بود و ساختمان شهر دوما، بخشداری و هتل متروپل را توپباران می کرد.».
ستاره قرمز بر فراز متروپل
در سال ۱۹۱۸، بلشویک ها پایتخت روسیه را از پتروگراد به مسکو منتقل کردند. متروپل ملی شد و به پایگاه بسیاری از مؤسسات شوروی تبدیل شد و همچنین محل زندگی مقامات رژیم نوپا و خانوادههای آنها شد – تغییری که در نام جدید ساختمان منعکس شد: خانه دوم شوروی (اولین هتل سابق هتل ملی، نه چندان دور از متروپل).
تا به امروز، یک فریز مایولیکا در امتداد نمای هتل متروپل که رو به میدان انقلاب است، نقل قولی مضحک از لنین دارد که اعلام میکند: «دیکتاتوری پرولتاریا به تنهایی میتواند بشریت را از ستم سرمایه رهایی بخشد».
در واقع، هتل در پسزمینه یکی از نمادینترین عکسهای لنین در حال سخنرانی در میدان اسوردلوف (میدان تئاتر کنونی) دیده میشود. در تصویر زیر لنین برای سربازان ارتش سرخ در میدان اسوردلوف مسکو سخنرانی می کند – هتل متروپل در پس زمینه تصویر در سمت راست دیده می شود:
کاهش درآمد و رونق متروپل پس از انقلاب اکتبر
در اوایل دهه ۱۹۲۰، هتل متروپل همچنان به عنوان مرکزی برای برخی از ارگان های دولت شوروی عمل می کرد و همچنین اتاق هایی را برای مهمانان ارائه می داد. تحقیر بلشویک ها از عاطفه بورژوایی به این معنی بود که فضای داخلی مجلل ساختمان به زودی به دلیل بی توجهی به محیطی کثیف تبدیل شد.
این وخامت آینهی از دست دادن موقعیتی بود که خود اعضای اشراف روسیه متحمل شدند. کسانی که به خارج از کشور فرار نکردند یا مخفی شدند، در دنیایی در سایه تحت نظارت چکا – کمیسیون فوقالعاده مبارزه با ضدانقلاب و خرابکاری، نخستین سازمان امنیتی روسیه – (بعهدها زمینهساز شکل گیری کاگب شد) زندگی می کردند که به عنوان «مردم سابق» محکوم و آزار میدیدند.
کنت روستوف خیالی در یک جنتلمن در مسکو ( نجیبزاده در مسکو) به عنوان نماینده و نمادی از همین افراد ترسیم شده است.
هتل و مهمانخانه برتر روسیه: هتل متروپل به عنوان مهمانخانه تمدن استالینیستی
اما متروپل به زودی جزئی از تلاش رژیم برای به رسمیت شناختن ساختار بین المللی شد، زیرا به طور فزاینده ای برای نوشیدن شراب و غذا خوردن دیپلمات های خارجی استفاده می شد. هرچند این هتل به ناشایستگی، عیاشی و فحشا شهرت یافت.
رستوران سرسبز آن به زیر سقف شیشهای رنگآمیزی سالن فواره منتقل شد (که در نجسبزاده در مسکو برجسته است). این فضای تماشایی مقدمه مسابقات بین المللی شطرنج ۱۹۲۵ بود که در آن قهرمان جهان، خوزه رائول کاپابلانکا کوبایی، عنوان قهرمانی را به حریف شوروی خود، یفیم بوگولجوبوف از دست داد.
با نزدیک شدن به دهه ۱۹۳۰، اتحاد جماهیر شوروی در بحبوحه حرکت صنعتی شدن گسترده جوزف استالین – اولین برنامه پنج ساله – فصل جدیدی در داستان متروپل آغاز شد.
این هتل به بخشی از کمپین رژیم برای جذب بازدیدکنندگان خارجی و تحت تأثیر قرار دادن آنها تبدیل شد – از طریق تبلیغات سرسام آور توسط راهنمایان تور از انجمن اتحاد اتحادیه برای روابط فرهنگی با کشورهای خارجی (که بیشتر با نام اختصاری روسی آن شناخته می شود، ” VOKS’) – شکوه واهی سیستم سوسیالیستی در حال ظهور در اتحاد جماهیر شوروی.
در طول دهه بعد، نام های مهمی از درهای آن عبور کردند، از جمله جورج برنارد شاو، نمایشنامه نویس برنده جایزه نوبل و سیدنی و بئاتریس وب، اصلاح طلبان اجتماعی بریتانیایی.
دهه ۱۹۳۰ دوران رنج، ترس و خونریزی بسیار زیاد در اتحاد جماهیر شوروی بود. میلیون ها نفر از قحطی – به ویژه در اوکراین – به دلیل فشار کرملین برای کنترل کشاورزی از طریق تحت مالکیت دولتی قراردادن زمینها به زور، جان خود را از دست دادند.
در اواخر دهه، مگالومانیا پارانوئید (هذیان خودبزرگبینی) استالین در محاکمه های نمایشی و پاکسازی رفقای سابقش در نخبگان شوروی آشکار شد.
متروپل و تجربه توریستی کاملاً کنترل شده تضمین کرد که این مشاهیر غربی از دیدن نقاط تاریک استبداد رو به رشد استالین منحرف شوند.
نه چندان دور از لوبیانکا – مقر بدنام آژانس پلیس مخفی، NKVD (کمیساریای خلق در امور داخلی: سازمان امنیت داخلی در اتحاد جماهیر شوروی) – متروپل، مانند بسیاری از مکانهای دیگر، با تهاجمات شوم سرسپردگان استالین در این سالها غریبه نبود.
در سال ۱۹۳۸، یکی از بزرگترین نویسندگان معاصر روسیه، لیودمیلا پتروشفسکایا، در هتل به دنیا آمد. اوایل کودکی او در آنجا موضوع خاطرات سال ۲۰۱۷ بود (دختری از هتل متروپل). طرفداران نجیبزاده در مسکو ممکن است به شباهت هایی بین تجربیات پتروشفسکایا و نینا و سوفیای خیالی در داستان تاولز توجه کنند.
متروپل به عنوان یک کانون مطبوعاتی جنگ جهانی دوم
هنگامی که آلمان نازی در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد، استالین ناگهان خود را در حال همسفره شدن با وینستون چرچیل، نخست وزیر سرسخت ضد بلشویکی بریتانیا دید. متفقین که پس از حمله ژاپن به پرل هاربر در دسامبر همان سال، به ایالات متحده ملحق شدند، تلاش های خود را برای شکست دادن فاشیسم به کار گرفتند.
در طول جنگ جهانی دوم (معروف به “جنگ بزرگ میهنی” در چندین کشور پس از اتحاد جماهیر شوروی – به ویژه روسیه)، هتل متروپل محل زندگی خبرنگاران مختلف متفقین شد که اخبار جبهه شرقی را پوشش می دادند و آنها برخی از اتاق های آن را به دفاتر مطبوعاتی تبدیل کردند.
هرچند نسخه گزارش آنها به دقت توسط مقامات شوروی مورد بررسی و سانسور قرار گرفت، و همیشه با اصلاحاتی که مطابق با زاویه قهرمانانه درخواست شده توسط کرملین بود، آغشته میشد.
هتل متروپل در دوران جنگ سرد
پس از جنگ، هتل همچنان پذیرای بازدیدکنندگان بین المللی بود. جان اشتاینبک، نویسنده آمریکایی و رابرت کاپا، عکاس جنگ، هنگام سفر به اتحاد جماهیر شوروی برای ثبت زندگی شهروندان عادی شوروی، به هتل متروپل رفت و آمد کردند، که نتیجه آن سفرنامه سال ۱۹۴۸، «یک ژورنال روسی» بود.
در همان سال، گلدا مایر، نخست وزیر آتی اسرائیل، به عنوان اولین وزیر تام الاختیار (سفیر) آن کشور در اتحاد جماهیر شوروی در متروپل اقامت گزید.
در دهه ۱۹۵۰، با شروع گرم شدن جنگ سرد، استالین از جمهوری خلق چین که اخیراً تأسیس شده در اردوگاه کمونیستی استقبال کرد. برای جشن امضای معاهده دوستی، اتحاد و کمک متقابل چین و اتحاد جماهیر شوروی در اوایل سال ۱۹۵۰، ضیافتی با حضور استالین و مائو تسه تونگ در تالار قرمز متروپل برگزار شد.
آیا هتل متروپل ترسیم شده در نجیبزاده در مسکو هنوز وجود دارد؟
پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ و شروع دوران خروشچف، متروپل وارد دوران بی تحرکی وارد شد. تنها شهرت آن در دهه ۱۹۶۰ به عنوان مکانی برای اقامت در مسکو برای بازدید افراد سرشناس خارجی، از جمله ستاره سینما، مارلن دیتریش، محدود ماند.
در اواخر دهه ۱۹۸۰، متروپل تحت بازسازی گسترده ای قرار گرفت در حالی که اتحاد جماهیر شوروی آزمایش اصلاحات سیاسی و اقتصادی سیستماتیک – پرسترویکا و گلاسنوست – را که توسط میخائیل گورباچف شروع شد، آغاز کرد. در سال ۱۹۹۱، کار بر روی هتل به پایان رسید، درست زمانی که اتحاد جماهیر شوروی از هم پاشید و دیگر شورویای وجود نداشت.
با این حال امروز متروپل همچنان به پذیرایی از مهمانان ادامه می دهد و میراث غنی و شگفت انگیز خود را یدک میکشد.
