اتل کین برای «Werwulf» رابرت اگرز به انگلیسی میانه می‌خواند
ترانه اختصاصی «Wynter Waxeth» حاصل همکاری اتل کین، رابرت اگرز و رابین کارولان است؛ قطعه‌ای برای فیلمی که اگرز آن را تاریک‌ترین اثر خود توصیف کرده است.
جهان موسیقایی اتل کین، با حال‌وهوای گوتیک جنوبی، تصویرهای مذهبی و موسیقی امبینت ناآرامش، به دنیای وحشت رابرت اگرز رسیده است. این خواننده برای فیلم قرون‌وسطایی «Werwulf» ترانه‌ای اختصاصی خوانده؛ آن هم به انگلیسی میانه، زبانی متناسب با فضای تاریخی داستان.
این قطعه با نام «Wynter Waxeth» را کین، اگرز و رابین کارولان، آهنگ‌ساز فیلم، به‌طور مشترک نوشته‌اند. بک لات میوزیک ترانه را ۱۳ نوامبر، پیش از انتشار کامل آلبوم موسیقی متن در ۱۸ دسامبر، عرضه خواهد کرد. کارولان پیش‌تر نیز در فیلم‌های «The Northman» و «Nosferatu» با اگرز همکاری کرده بود.
ایده حضور کین در موسیقی فیلم ابتدا شکل محدودتری داشت. کارولان که از مدت‌ها پیش طرفدار او بود، به‌ویژه تحت‌تأثیر آلبوم تجربی و امبینت «Perverts» قرار گرفته بود و می‌خواست از صدای او برای فضاسازی در موسیقی متن استفاده کند. اما این همکاری به‌تدریج گسترش یافت و به خلق یک ترانه کامل رسید.
کارولان در اطلاعیه انتشار موسیقی متن، از سرعت کین در آموختن تلفظ‌ها تمجید کرده است: «ترانه را به انگلیسی میانه خواند و با کمک رابرت، همان‌جا و تقریباً در یک جلسه، تلفظ‌ها را یاد گرفت و به آن‌ها مسلط شد. او زیبایی‌ای زمینی، وحشی و وهم‌زده به موسیقی بخشید؛ حالا سخت است آن را بدون حضورش تصور کنیم.»
داستان «Werwulf» در انگلستان قرن سیزدهم می‌گذرد و آرون تیلور جانسون، لیلی رز دپ، ویلم دفو و رالف اینسون در آن بازی می‌کنند. اگرز فیلم‌نامه را با شیون، همکارش در «The Northman»، نوشته و این فیلم را تاریک‌ترین اثر کارنامه‌اش دانسته است.
فوکوس فیچرز «Werwulf» را ۲۵ دسامبر در سینماهای آمریکا اکران می‌کند و نمایش آن در بریتانیا از اول ژانویه آغاز خواهد شد. نسخه‌های فیزیکی موسیقی متن نیز ۲۹ ژانویه از سوی سیکرد بونز رکوردز منتشر می‌شوند.
همکاری کین و اگرز، دستکم از نظر زبان هنری، پیوندی طبیعی به نظر می‌رسد: صدایی آشنا با مضامین مذهبی و فضاهای هراس‌آور، در دل روایتی از وحشت قرون‌وسطایی. خواندن به انگلیسی میانه نیز این حضور را از یک ترانه همراه فیلم فراتر می‌برد و آن را به بخشی از بافت تاریخی و شنیداری «Werwulf» نزدیک می‌کند؛ جایی که خود صدا می‌تواند به‌اندازه تصویر، غریب و ناآرام‌کننده باشد.
