اسکار افتخاری سرانجام به گلن کلوز رسید؛ شب احساسی گاورنرز با رکوردی تاریخی برای واکان و کافلر

هفدهمین دوره «جوایز هیئت مدیران آکادمی» (Governors Awards) یکشنبه شب ۲۴ آبان در سالن رقص ری دالبی (Ray Dolby Ballroom) برگزار شد. آکادمی علوم و هنرهای سینمایی (AMPAS) در این مراسم به گلن کلوز، ریدلی اسکات و فلوید نورمن اسکار افتخاری داد. کریستین واکان و پملا کافلر، همبنیانگذاران کیلر فیلمز (Killer Films)، هم جایزه یادبود ایروینگ جی. تالبرگ (Irving G. Thalberg Memorial Award) را گرفتند و نخستین تیم تولید تماماً زنی شدند که این افتخار را میبرد.
ماهرشالا علی، جان مالکوویچ، مت دیمون، تاد هینز و جولین مور بهعنوان معرفیکننده روی صحنه رفتند. تام کروز، پدرو پاسکال، اولیویا وایلد، سباستین استن، دایان وارن، اندرو اسکات، ایندی ناوارت، ست روگن، پنهلوپه کروز و اندرو گارفیلد هم در میان مهمانان سالن بودند. لینت هاول تیلور، رئیس آکادمی، فضای شب را با قدردانی از برگزیدگان ساخت. او از «سالها اراده پشت این موفقیتها، ریسکهایی که به نتیجه نرسید و درهایی که باز نشد» گفت و بعد از حاضران پرسید در یک سال گذشته چند بار به «Terminator 2» ارجاع دادهاند.
| افتخار | برگزیده | نکته شب |
|---|---|---|
| اسکار افتخاری | گلن کلوز | هشت نامزدی رقابتی بدون برد |
| اسکار افتخاری | ریدلی اسکات | دریافت جایزه با ویدیوی از پیش ضبطشده |
| اسکار افتخاری | فلوید نورمن | انیماتور و هنرمند داستان دیزنی (Disney) |
| جایزه یادبود ایروینگ جی. تالبرگ | کریستین واکان و پملا کافلر | نخستین تیم تولید تماماً زن و نخستین جایزه تالبرگ برای سینمای مستقل |
گلن کلوز و هشت باخت
کلوز مرکز عاطفی شب بود. او با هشت نامزدی بازیگری، از «The World According to Garp» (۱۹۸۲) تا «Hillbilly Elegy» (۲۰۲۰)، همراه پیتر اوتول رکورددار بیشترین نامزدی بازیگری بدون برد است. تلخترین باخت او برای «The Wife» در سال ۲۰۱۸ بود. کلوز آن سال گلدن گلوب، جایزه انجمن بازیگران و جایزه انتخاب منتقدان را برده بود، اما اسکار به اولیویا کلمن و «The Favourite» رسید. وقتی مالکوویچ مجسمه را به دستش داد، سالن از جا برخاست.
مالکوویچ، همبازی کلوز در «Dangerous Liaisons»، سخنرانیاش را با یک نظریه شروع کرد: «به نظر من نشانه بازیگر بزرگ این است که روی پرده چقدر پرشکوه میمیرد.» به گفته او، کلوز در این زمینه در لیگ خودش است. مرگ او روی پرده فهرست بلندی دارد: لوستر افتاده در «Mars Attacks!»، که به گفته مالکوویچ چون روزگاری متعلق به نانسی ریگان بوده «امتیاز اضافه» دارد، و پایان وانحمام در «Fatal Attraction». در این فهرست سر بریده شدن، نیش عقرب، حمله کودکان آلوده، چند تصادف رانندگی، خفگی، شلیک و حتی له شدن در آسانسور هم هست. مالکوویچ درباره صحنه ظرفشویی کلوز در «The Big Chill» که برای بیشتر بازیگران ستون ویترین کارنامه میشد، گفت: «برای او این فقط یک سهشنبه است.» درباره «The Wife» هم گفت او «همان شیر واقعیای است که میغرد».
کلوز در سخنرانیاش فاش کرد از هفتسالگی تا بیستودوسالگی «زیر سلطه یک فرقه سختگیر» زندگی کرده و به فیلمهای دیزنی پناه میبرده است. بعد در بیستودوسالگی بهعنوان دانشجوی سال اول وارد کالج ویلیام و مری (College of William & Mary) شده و در «Twelfth Night» نقش اولیویا را بازی کرده است. او گفت: «مثل آب در بیابان بود.»
بعد سراغ باختها رفت: «همیشه حس کردهام افتخار بزرگ این است که در این اتاق باشی. در این ۴۳ سال، هشت بار در این اتاق بودهام.» او از کوین هووین، مدیر برنامهاش، هم گفت که یک بار ساعت ۱۰ شب برایش گل فرستاده بود با این یادداشت: «نگذار آن عوضیها از پا درت بیاورند.» کلوز در پاسخ به شوخی هاول تیلور درباره ترمیناتور گفت: «ما ماشین نیستیم. ما ناقصیم و نقصهایمان نجات ماست.» او سخنرانی را با دخترش، آنی، تمام کرد که در سهسالگی به او گفته بود: «تو را میخواهم. همهات را میخواهم.» کلوز گفت: «درد رفتن همیشه با شادی برگشتن به خانه التیام مییابد.»
پایان خوش فلوید نورمن
ماهرشالا علی، برنده دو اسکار، نخستین جایزه شب را به نورمن، ۹۱ ساله، داد. نورمن از سال ۱۹۵۶ در دیزنی کار کرده و شناختهترین نام در میان نخستین انیماتورهای سیاهپوست این استودیو است. علی گفت او در مقام انیماتور و هنرمند داستان برای آثارش واجد شرایط دریافت اسکار نبود، «اما امشب یکی میگیرد».
نورمن کارش را با «Sleeping Beauty» بهعنوان میاننگار شروع کرد. بعد والت دیزنی طرحهای طنز او را دید و او را به تیم داستان «The Jungle Book» برد. نورمن گفت: «خوششانس بودم که والت دیزنی را عصبانی نکردم؛ ظاهراً خنداندمش.» سالها بعد، وقتی برای نجات «Monsters, Inc.» به پیکسار (Pixar) دعوت شد، کارگردان فیلم پیت داکتر بود، پسر دوست دوران دبیرستانش. نورمن گفت: «یعنی عملاً برای پسر دوستم کار میکردم.»
او همچنین از منتقدی گفت که مستند زندگیاش را نقد کرده بود، چون زندگیاش «درام نداشت». نورمن گفت: «فقط یادآوری میکنم که گاهی فیلمها هم پایان خوش دارند و امشب پایان خوش من است.» هر پنج فرزندش در سالن بودند.
ریدلی اسکات به یاد برادرش
اسکات، ۸۸ ساله، به توصیه پزشکان بعد از یک اقدام درمانی اخیر نتوانست به لسآنجلس بیاید و جایزه را از راه دور پذیرفت. مت دیمون در معرفی او با اخم ساختگی از فیلمهایی گفت که اسکات او را در آنها بازی نداده، از «Gladiator» و «Black Hawk Down» تا «Alien: Covenant». دیمون یادآوری کرد در نخستین دیدار درباره «The Martian» میخواست نقش را رد کند، چون تازه در «Interstellar» مردی را بازی کرده بود که تنها روی سیارهای مانده و میخواهد به خانه برگردد. اسکات با جملهای کوتاه و تند، به این مضمون که چه کسی اهمیت میدهد، حرف او را رد کرد. دیمون اینطور جمعبندی کرد: «وقت آن بود که او را با یک اسکار در دست ببینیم.» اسکات چهار بار نامزد اسکار شده، اما هرگز در بخش رقابتی نبرده است.
اسکات سراغ پرافتخارترین لحظهها نرفت و ویدیوی خود را با آخرین نمای نخستین فیلمش، «Boy and Bicycle»، شروع کرد که سال ۱۹۶۲ با ۶۵ پوند ساخت و برادر ۱۵ سالهاش، تونی، بازیگر آن بود. گفت: «هر دو در نخستین فیلممان با هم بودیم. انگار همین دیروز بود.» او جایزه را از طرف برادرش هم پذیرفت که ۲۰۱۲ درگذشت: «کار بزرگ او بیتردید شایسته این قدردانی بود.»
تالبرگ برای سینمای مستقل
واکان و کافلر، با آثاری مثل «Carol»، «Still Alice»، «Safe»، «Far From Heaven»، «Boys Don’t Cry»، «Past Lives» و «Hedwig and the Angry Inch»، جایزه تالبرگ را گرفتند. پیش از معرفی آنها نیل پتریک هریس بدون اعلام قبلی آهنگ «The Origin of Love» را از «Hedwig and the Angry Inch» اجرا کرد.
تاد هینز تعریف کرد که واکان را در دانشگاه، پشت گریل کافه، با لباسی آغشته به چربی و زرده تخممرغ دیده بود. کسی بهشوخی بهجای سفارش تخممرغ به او آبپرتقال داده بود و او آن را روی گریل ریخته بود. هینز گفت: «دود سیاه همهجا پیچید. گفت برو پی کارت، گریل بسته است. ترسناک بود و عالی.» جولین مور هم گفت «Still Alice»، که برایش اسکار آورد، آنقدر کمهزینه بود که بعد از ساعت ۵ عصر نمیشد داخل خانه فیلم گرفت، چون تولید «پول یک کیت نور بزرگتر را نداشت». او افزود با کیلر فیلمز هفت فیلم کار کرده و سال آینده هشتمی را شروع میکند.
مور درباره این دو تهیهکننده گفت: «آنها هیچوقت دنبال سود نبودهاند… به صدای رادیکال، صدای کوئیر و صدای تازه علاقه دارند.» هینز هم گفت: «آنها نمونهای هستند از اینکه جهان اگر بزرگسالان، یعنی زنان، ادارهاش میکردند چه شکلی میشد.» واکان یادآوری کرد «Poison»، نخستین فیلم او و هینز، چنان جنجالی بود که در صحن کنگره آمریکا به آن حمله شد. در پخش یک گفتوگوی قدیمی هم دیده شد که واکان از روزی دور حرف میزند که شاید جایزه تالبرگ بگیرد و مور میگوید: «بله، و من آن را به تو تقدیم میکنم!» واکان بعد از سخنرانیهای درخشان پیش از خودشان گفت: «ما فقط تهیهکنندهایم، رفقا.» کافلر هم وسط مراسم متوجه شد هر دو مجسمهشان را سفت چسبیدهاند و گفت: «کسی قرار نیست آن را پس بگیرد، اما ما هنوز چنگ زدهایم.»
فرش قرمز و رقابت اسکار
گاورنرز عملاً نخستین ایستگاه تبلیغات اسکار است. حاضران میدانند که این مراسم در همان سالنی برگزار میشود که اسفند، آخرین شب فصل را با مهمانی «گاورنرز بال» (Governors Ball) میبندد. فهرست مهمانان حدود ۲۴۰ نام داشت، از ریز احمد تا زندایا. استودیوها هم برای هر میز ۱۵۰ هزار دلار میپردازند. حتی معرفیکنندگان، یعنی مالکوویچ، مور، علی و دیمون، همگی امسال با بازیهایی در رقابت اسکارند.
تام هالند و زندایا با هم آمدند و هالند با تیموتی شالامه و کایلی جنر احوالپرسی کرد. تام کروز («Digger») با سیان هدر، کارگردان «Being Heumann»، گفتوگو کرد و کری بارکر، کارگردان «Obsession»، به کریستوفر نولان، رئیس انجمن کارگردانان آمریکا (DGA) و سازنده «The Odyssey»، معرفی شد. جان لگویزامو با جعفر جکسون، چهره تازه «Michael»، برخورد کرد و اندرو گارفیلد («Artificial») کنار مونیکا باربارو، یورا بوریسوف و لوکا گوادانینو در سالن میچرخید.
دایان وارن، که خودش ۲۰۲۲ اسکار افتخاری گرفته، به اولیویا وایلد نزدیک شد و پرسید روی چه کاری کار میکند. وایلد گفت آن شب به لندن برمیگردد تا فیلم کریسمسی «Naughty» با بازی جنیفر آنیستون، پیتر دینکلیج و رجینا هال را تمام کند. وارن بلافاصله پیشنهاد داد برای فیلم آهنگ کریسمس بنویسد و وایلد جواب داد: «قطعاً.»
شب را جنیفر تاد تهیه کرد و با ریتم تند و سخنرانیهای صمیمی، بدون کش آمدن، به پایان رسید.





