انتقادات به بازنشستگی چو جینوونگ؛ استاد دانشگاه سئول: «این یک راهحل اشتباه است»
بازنشستگی ناگهانی چو جینوونگ از دنیای بازیگری، پس از افشای سوابق جنایی دوران نوجوانیاش، موجی از بحث عمومی و واکنشهای موافق و مخالف را برانگیخته است. در تاریخ ۷ دسامبر، پروفسور هان اینسوپ، استاد برجسته حقوق کیفری در دانشگاه ملی سئول، در بیانیهای در شبکههای اجتماعی تصمیم این بازیگر را «راهحلی بسیار غلط» توصیف کرد و تأکید نمود که چو باید در برابر چیزی که آن را «تلاش برای دفن اجتماعی» خواند، ایستادگی کند.
هان در اظهاراتش بیان کرد که هدف اصلی عدالت کیفری نوجوانان، آموزش و بازپروری است، نه داغننگ دائمی. او گفت: «به همین دلیل در کره از اصطلاح “مدرسه” بهجای “بازداشتگاه” برای مراکز اصلاح نوجوانان استفاده میکنیم—هدف بازگشت به جامعه است، نه مجازات مادامالعمر.»
او کارنامه هنری چو جینوونگ را بهعنوان الگویی برای رستگاری ستود و افزود: «کسی که بر گذشتهی مشکلدارش غلبه کرده و با تلاش سالیان دراز احترام عمومی کسب کرده، میتواند چراغ راهی برای جوانانی باشد که درگیر بحران هستند.» در پاسخ به انتقادها مبنی بر عدم افشای گذشته، هان گفت: «هیچکس موظف نیست گذشتهاش را مثل یک علامت شرم همیشه و همهجا همراه داشته باشد. جامعه ما باید فرصت دوباره بدهد.»
هان همچنین رسانهها و افکار عمومی را به باد انتقاد گرفت و آنها را به تخریب عمدی موفقیتهای کنونی چو بهخاطر انگیزههای تحریکآمیز یا سیاسی متهم کرد: «اگر کسی اشتباهات دههها قبل را برای لکهدار کردن دستاوردهای امروز زنده میکند، خشم باید متوجه رسانه باشد نه فرد.» او بازنشستگی کامل چو را «پاسخ نامناسبی» دانست و افزود: «این لحظهای است که باید او برخیزد، نه عقبنشینی کند.»
خواننده لی جونگسوک نیز در شبکههای اجتماعی نوشت: «چرا یک نفر را مجبور به بازنشستگی میکنید؟ همه شما بیعیب بودهاید؟ این دنیا حالبههمزن است.»
چو جینوونگ ۴۹ ساله که با نقش کارآگاه درستکار در سریال موفق Signal لقب «کارآگاه ملی» گرفت، روز ۶ دسامبر پس از گزارش یک رسانه درباره پروندههای دوران دبیرستان و اتهاماتی در بزرگسالی، از طریق آژانس خود بازنشستگیاش را اعلام کرد. آژانس او برخی جرایم نوجوانی را تأیید اما اتهام سوءاستفاده جنسی را رد کرد و توضیح داد انتخاب نام هنری پدرش تلاشی برای بهتر زندگی کردن بوده است.
با تداوم واکنشها و دعوت به نگاه همراه با شفقت، پرونده چو جینوونگ ممکن است به نقطه عطفی در بحث رو به رشد جامعه کره درباره «فرهنگ لغو» و مفهوم رستگاری تبدیل شود.
