بلیک لایولی حدود ۴۰۷ هزار دلار از هزینههای حقوقی پرونده بالدوینی را دریافت میکند
دادگاه فدرال درخواست نزدیک به ۸ میلیون دلاری بلیک لایولی را کاهش داد و فقط هزینههای «متعارف و معقول» دفاع او در برابر شکایت افترا را قابل پرداخت دانست.
قاضی لوئیس لایمن روز چهارشنبه حکم داد که بلیک لایولی در پرونده حقوقی طولانیمدتش با جاستین بالدونی، همبازیاش در «It Ends With Us»، مستحق دریافت حدود ۴۰۷ هزار دلار هزینه حقوقی و دادرسی است؛ رقمی که فاصله زیادی با درخواست نزدیک به ۸ میلیون دلاری او دارد.
بر اساس رأی دادگاه، ۳۶۳ هزار دلار بهعنوان حقالوکاله و ۴۴ هزار دلار نیز بابت هزینههای دادگاه به لایولی تعلق میگیرد. این در حالی است که لایولی ۷.۵ میلیون دلار حقالوکاله و حدود ۵۴۰ هزار دلار هزینه دادرسی مطالبه کرده بود.
قاضی لایمن تأکید کرد که نرخهای اعلامشده از سوی وکلای لایولی، با توجه به حساسیت و پیچیدگی پرونده، لزوماً غیرمتعارف نبودهاند؛ اما شمار ساعتهایی که برای دریافت هزینه آنها درخواست شده، از نظر دادگاه «معقول» محسوب نمیشود. به همین دلیل، دادگاه تنها هزینههایی را پذیرفت که بهطور مستقیم به دفاع لایولی در برابر شکایت افترا مربوط بودهاند.
لایولی و بالدونی در ماه مه، پس از ۱۸ ماه درگیری حقوقی، به توافق رسیدند و از برگزاری دادگاه فدرال که برای همان ماه برنامهریزی شده بود، جلوگیری کردند. موضوع هزینههای حقوقی، تنها بخش بازمانده این اختلاف بود؛ زیرا لایولی خواستار جبران هزینههایی شده بود که برای مقابله با شکایت افترا ناموفق بالدونی پرداخت کرده بود.
برایان فریدمن، وکیل جاستین بالدونی، با اشاره به اینکه لایولی تنها حدود ۵ درصد از مبلغ درخواستیاش را دریافت کرده، این حکم را پیروزی مهمی برای موکلانش دانست. او در واکنش گفت: «این رأی یک پیروزی قابلتوجه برای موکلان من است و پیام روشنی دارد: مهم نیست فرد تا چه حد قدرتمند باشد، دادگاه جایی برای استفاده ابزاری از قانون بهمنظور منافع شخصی نیست.»
ریشه این پرونده به دسامبر ۲۰۲۴ بازمیگردد؛ زمانی که لایولی شکایتی را نزد اداره حقوق مدنی کالیفرنیا ثبت کرد. او مدعی شد بالدونی و استودیوی ویفرر (Wayfarer Studios) پس از طرح نگرانیهایش درباره آزار جنسی در پشت صحنه «It Ends With Us»، علیه او کارزار تخریب آنلاین به راه انداختهاند.
بالدونی در واکنش، شکایت افترا مطرح کرد و لایولی و همسرش، رایان رینولدز، را متهم کرد که برای در اختیار گرفتن کنترل خلاقانه فیلم، اتهامهایی ساختگی طراحی کردهاند. او همچنین از روزنامه نیویورک تایمز شکایت کرد؛ رسانهای که گزارشی مبتنی بر بخش قابلتوجهی از شکایت لایولی در اداره حقوق مدنی کالیفرنیا منتشر کرده بود.
شکایت بالدونی علیه لایولی و نیویورک تایمز رد شد. دادگاه تشخیص داد که اظهارات لایولی در چارچوب مصونیت مربوط به روندهای قضایی قرار میگیرد و پوشش خبری نیویورک تایمز نیز گزارش منصفانهای از این روند بوده است.
درخواست لایولی برای دریافت هزینهها بر پایه قانون کالیفرنیایی مصوب ۲۰۲۳ مطرح شده بود؛ قانونی که هدفش بازداشتن افراد از طرح شکایتهای افترا علیه کسانی است که اتهام آزار جنسی را علنی میکنند. او در ابتدا مطالبه خسارت سهبرابری و خسارت تنبیهی را نیز مطرح کرده بود، اما قاضی پیشتر اعلام کرده بود که این موارد در چهارچوب قانون فدرال قابل دریافت نیستند.
این حکم اگرچه از نظر مالی با انتظار لایولی فاصله چشمگیری دارد، اما اصل حق او برای دریافت بخشی از هزینههای دفاعی را به رسمیت میشناسد. تصمیم دادگاه همچنین نشان میدهد در پروندههای پرسروصدا، حتی وقتی یک طرف در اصل دعوا پیروز میشود، دادگاه درباره میزان هزینههای قابل بازپرداخت با معیار سختگیرانه «ضرورت و معقولبودن» تصمیم میگیرد.
