تام کروز از تجربه متفاوت «Digger» میگوید؛ «چنین تصویری از ویستاویژن ندیدهاید»
تام کروز با وجود آمادهسازیهای دقیق و وسواسگونهای که برای فیلمهایش انجام میدهد، معتقد است هویت یک اثر پیش از آغاز فیلمبرداری بهطور کامل شکل نمیگیرد. در حماسه هجوآمیز جدید او، «Digger»، یافتن این هویت به فرایندی مداوم و مشترک میان کروز، الخاندرو گونسالس اینیاریتو و امانوئل «چیوو» لوبزکی، مدیر فیلمبرداری اثر، تبدیل شده است.
کروز در گفتوگویی تازه با پاتریک توماسو، فیلمساز و تولیدکننده محتوای آنلاین، توضیح داد که سازندگان «Digger» چگونه با آزمونوخطا، آزمایشهای گسترده و بررسی تعامل میان بازیها و فضای فیزیکی فیلم، به لحن بصری موردنظرشان دست پیدا کردند.
اینیاریتو و لوبزکی طی چند دهه همکاری، زبان سینمایی مشترکی را توسعه دادهاند؛ اما به گفته کروز، این سابقه طولانی به آن معنا نبود که آنها هنگام آغاز ساخت «Digger» پاسخ تمام پرسشها را میدانستند.
کروز گفت: «اینطور نبود که بگوییم خب، دقیقا میدانیم فیلم قرار است چه شکلی باشد یا چیوو همهچیز را میداند. ما در حال کشفکردن بودیم و در تمام طراحی فیلم میشد سلیقه و نگاه الخاندرو و چیوو را دید؛ همزمان هم داشتیم لحن بصری را پیدا میکردیم.»
کروز خود را بخشی از این کاوش میداند. او بهجای آنکه بازیاش را جدا از فیلمبرداری، طراحی تولید و تدوین ببیند، به نقشی توجه دارد که هریک از این عناصر در شکلگیری شخصیت کلی فیلم ایفا میکنند.
او توضیح داد: «همیشه در حال بررسی این چیزها هستم. من هم بخشی از این فرایندم تا بفهمم چه اتفاقی میافتد و خودم نیز لحن فیلم را کشف کنم.»
این مسیر در نهایت سازندگان را به استفاده از ویستاویژن رساند؛ فرمت پرده عریضی که پل توماس اندرسن نیز بهتازگی برای ساخت «One Battle After Another» آن را احیا کرده بود. به گفته کروز، گروه «Digger» پیش از تصمیمگیری نهایی، ویستاویژن را با فیلم ۶۵ میلیمتری بهشکلی دقیق مقایسه و آزمایش کرد.
کروز گفت: «باید بررسی کنید چرا ویستاویژن، چرا این اندازه قاب و چرا انتخاب ویستاویژن بهجای ۶۵ میلیمتری؛ و ببینید نتیجه هرکدام چه شکلی میشود. ما هم ۶۵ میلیمتری و هم ویستاویژن را آزمایش کردیم. بعد هم لنزهایی مخصوص فیلم ساختند که با ویستاویژن هماهنگ باشد. بنابراین تا امروز ویستاویژن را با چنین ظاهری ندیدهاید.»
ویستاویژن به بخشی از فرایند کشف هویت فیلم تبدیل شد؛ قالبی که اجازه میداد بازیها، محیطها و بافت بصری اثر در کنار هم تکامل پیدا کنند و در عین حال، جایی برای اتفاقات و کشفهای پیشبینینشده باقی بماند.
کروز درباره این رویکرد گفت: «بازی فقط به من مربوط نمیشود؛ محیط، موقعیت و لحن هم اهمیت دارند. همه اینها مهماند. باید آماده شوید، آماده شوید و باز هم آماده شوید. ما حسابشده کار میکنیم، اما در عین حال به غافلگیری نیاز داریم. همهمان تصوری از نتیجه داشتیم، ولی همیشه اتفاقات غیرمنتظرهای رخ میداد و همین به فیلم حسی طبیعی و زنده داده است. من از این ویژگیها لذت میبرم؛ چنین فیلمهایی و ظاهرشان را دوست دارم.»
بااینحال، باز گذاشتن فضا برای کشف به معنای موکولکردن تصمیمهای خلاقانه به مرحله پستولید نبود. کروز تاکید کرد گروه سازنده باید شخصیت فیلم را همان زمان که سر صحنه حضور دارد پیدا و از آن محافظت کند.
او گفت: «گاهی سر صحنه فیلمی هستید و میگویند: در پستولید درستش میکنیم. ما قرار نیست چیزی را در پستولید درست کنیم؛ همین حالا درستش میکنیم.»
فیلمبرداری با ویستاویژن شاید آشکارترین نتیجه این فرایند باشد، اما نکته اصلی کروز این است که هویت «Digger» را نمیتوان تنها با تصمیمهای فنی پیدا کرد.
او گفت: «نمیتوانید لحن را روی کاغذ و در فیلمنامه بنویسید. باید آن را برای تکتک فیلمها کشف کنید.»
ساندرا هولر، جسی پلمونس، ریز احمد، سوفی وایلد، اما دارسی، مایکل استولبارگ و جان گودمن نیز در «Digger» بازی میکنند. گزارشهای قبلی حاکی از آن بود که احتمالا این فیلم در جشنوارههای ونیز، تلوراید و تورنتو و دیگر رویدادهای سینمایی پاییزی حضور نخواهد داشت؛ هرچند این برنامه همچنان ممکن است تغییر کند.
در حال حاضر، مخاطبان باید تا ۲ اکتبر ۲۰۲۶ منتظر بمانند تا با اکران «Digger» بهوسیله برادران وارنر (Warner Bros.) و لجندری پیکچرز (Legendary Pictures)، ظاهر منحصربهفرد ویستاویژن آن را روی پرده سینما تماشا کنند.
