جان واترز از صنعت سینما،هنر،فرهنگ تحریم و جانی دپ می گوید

جان واترز می گوید باعث شرم است که صنعت فیلمسازی از فیلم‌ های هنری دوری می‌کند.

نویسنده و کارگردان اسپری مو (Hairspray) در مصاحبه جدیدی با نیویورک تایمز به شوخی گفت :

[فیلمسازان جوان] دوست دارند به مال‌ ها بروند. دوست دارند روی صندلی استادیوم‌ ها بنشینند. جلوه‌های ویژه را دوست دارند. به نظر من، جلوه‌ های ویژه بی‌کیفیت بسیار جذاب‌تر از این جلوه‌های ویژه جدید است.

واتر معتقد است که فرهنگ تحریم بخشی از سانسوری است که حتی فیلم‌ های خودش از آن تأثیر پذیرفته بود:

از معدود دفعاتی که حرفی منفی زدم در مورد چیزی بوده که همه عاشقش بوده‌اند. از این بیزارم: فیلمی که مخاطبش بگوید: آآآآ. اگر کسی [از روی شگفت‌زدگی] بگوید آآآآ من فرار می‌کنم. من دوست دارم آزرده شوم. می‌خواهم فیلم تکان دهنده باشد. نمی‌خواهم از من تعریف و تمجید کنند.

واترز ادامه داد :

دوست دارم فیلم‌ ها من را آشفته کنند. اما سلیقه جریان اصلی اساساً این است: مردم نمی‌خواهند آزرده شوند. فکر نمی‌کنم مسئله جدیدی باشد… فیلم فلامینگوهای صورتی (Pink Flamingos) شاید امروز شاید بیشتر به ارزش‌ ها بی‌حرمتی کند تا آن زمان [در سال ۱۹۷۲].

این کارگردان به درستی افزود:

اما همیشه سعی می‌کنم با استفاده از طنز همه‌ چیز را توضیح دهم چون ارزش‌ های خودم را زیر سؤال می‌برم. چرا این موضوع جایز است و آن موضوع دیگر نه؟ تنها راه برای انجامش با طنز است.

به نقل۳۰نما،واترز در بخش دیگری از مصاحبه در مورد فرهنگ تحریم افرادی چون جانی دپ صحبت کرد :

در خصوص اینکه حاضرم چه کسی را تحریم کنم باوری دارم: جی.‌کی. رولینگ. برای آن [توییت‌ها] به او داروی ضد حساسیت بدهید. این زن مشکلش چیست؟ افرادی وجود دارند که مایلم تحریم‌شان کنم، اما در عین حال به شوخی به زبانش می‌آورم. نام تمامی افرادی که تحریم شده‌اند را نمی‌آورم، اما هرگز ندیده‌ام که جانی دپ رفتار بدی با یک زن داشته باشد ، در حالی که با او مواد مصرف کرده و مست شده‌ام.