جسی آیزنبرگ از دردسرهای شیرین کار با کیرن کالکین گفت: نمی‌دانستیم اصلاً به لهستان می‌آید یا نه

جسی آیزنبرگ برای معرفی کمدی موزیکال «The Debut» به جشنواره فیلم لندن آمده بود، اما خاطرات پرماجرایش از همکاری با کیرن کالکین، حسابی مجلس را گرم کرد. او عصر یکشنبه، پیش از نمایش فیلم تازه‌اش در اختتامیه هفتادمین دوره جشنواره فیلم لندنِ موسسه فیلم بریتانیا، در نشست «اسکرین تاک» از بازیگری گفت که به تعبیر خودش، استعدادش ارزش تمام نگرانی‌ها و بی‌خبری‌ها را داشت؛ حتی وقتی معلوم نبود اصلاً سر صحنه حاضر می‌شود یا نه.

آیزنبرگ در مرور ساخت «A Real Pain» گفت: «نمی‌دانستیم کیرن بالاخره به لهستان می‌آید یا نه. جواب تماس هیچ‌کس را نمی‌دهد؛ از آن آدم‌هایی است که گاهی درباره‌شان می‌شنوی. فوق‌العاده‌اند، ولی نمی‌دانی قرار است پیدایشان بشود یا نه.»

این فیلم داستان دو پسرعموی یهودی‌آمریکایی با بازی آیزنبرگ و کالکین است که برای سفری مرتبط با تاریخ هولوکاست در لهستان دوباره کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. نقش‌آفرینی کالکین در آن، سال گذشته نخستین اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برایش به همراه آورد.

آیزنبرگ با شوخی گفت کالکین ممکن است برای حضور در پروژه‌ای توافق کند، «اما بعد تصمیم بگیرد که به‌جایش سیب‌زمینی دوست دارد!» با این حال، تأکید کرد که توانایی او ارزش چنین ریسکی را دارد. در نهایت، اما استون، تهیه‌کننده فیلم، کالکین را در پرواز به لهستان همراهی کرد تا خیال کارگردان آسوده‌تر شود.

او تعریف کرد: «اما ویدئویی از کیرن فرستاد که داشت از گمرک رد می‌شد و گفت: “رسیدیم.” بعد هم کیرن باز دیر کرد!»

رسیدن کالکین فقط آغاز ماجرا بود. بازیگری که از فضای آزادتر سریال «Succession» شبکه اچ‌بی‌او آمده بود، ابتدا از سخت‌گیری آیزنبرگ و اصرارش بر ایستادن در نقاط مشخص صحنه ناراحت می‌شد. کارگردان خیلی زود فهمید اگر می‌خواهد انرژی زنده و پیش‌بینی‌ناپذیر بازیگرش را ثبت کند، باید روش اجرای فیلم را تغییر دهد.

پس از نمایش بخشی از «A Real Pain» برای حاضران، آیزنبرگ گفت: «در نیمه اول این صحنه آن‌قدر خوب نیست، چون مجبورش کرده بودم روی علامت بایستد. از اینکه باید همان‌جا می‌ماند کلافه بود.» اما وقتی گروه به‌جای محدودکردن حرکات کالکین، شروع به دنبال‌کردن او کرد، نتیجه عوض شد: «این تنها راهی بود که می‌توانست راحت باشد. واقعاً محشر شد.»

این انعطاف برای فیلم اهمیت ویژه‌ای داشت، چون به گفته آیزنبرگ، شخصیت کالکین با نوسان‌های شدید خلقی‌اش نیروی پیش‌برنده داستان بود. با این همه، راضی‌کردن او به تمرین هم آسان نبود.

آیزنبرگ گفت: «هیچ‌وقت نمی‌خواست تمرین کند. حتی حاضر نبود با من تلفنی حرف بزند. یک بار قبل از فیلم‌برداری خواست همدیگر را ببینیم. در یک غذاخوری با خودش و بچه‌هایش ملاقات کردم. اصلاً فرصت نمی‌شد حرف بزنم؛ من می‌خواستم درباره هولوکاست صحبت کنم و او داشت به بچه‌هایش فرنچ‌تست می‌داد.»

اما استون در این نشست فقط به‌عنوان همراه کالکین در سفر مطرح نشد. شرکت تهیه‌کنندگی او، فروت تری، تأمین مالی هر سه فیلم بلند آیزنبرگ، یعنی «When You Finish Saving the World» محصول ۲۰۲۲، «A Real Pain» محصول ۲۰۲۴ و «The Debut» محصول ۲۰۲۶ را بر عهده داشته است.

آیزنبرگ آشنایی‌شان را به زمان ساخت «Zombieland» نسبت داد؛ وقتی استون ۲۰ساله بود و خودش ۲۵ سال داشت: «سلیقه‌مان خیلی شبیه هم بود. او ستاره‌ای بسیار پرزرق‌وبرق در هالیوود است، اما ته دلش یک خوره کمدی است.»

او گفت آن زمان نمی‌توانست تصور کند ۱۵ سال بعد با هم فیلم بسازند، هرچند حالا این مسیر برایش طبیعی به نظر می‌رسد: «ما هم‌نسلیم، ولی او خیلی، خیلی قدرتمند شد. حالا می‌تواند چنین کارهایی بکند و من هم از حمایتش بهره می‌برم.» البته وقتی مجری از استفاده استون از جایگاهش برای «کار خوب» گفت، آیزنبرگ فرصت شوخی را از دست نداد: «خب، البته که مشغول درخت‌کاشتن نیست!»

بخش دیگری از گفت‌وگو به همکاری با دیوید فینچر در «The Social Network» اختصاص داشت. آیزنبرگ فضای تولید آن فیلم را چنان سنگین و پرفشار توصیف کرد که هنگام بازی در نقش مارک زاکربرگ جوان دچار بی‌خوابی شده بود: «نمی‌توانستم بخوابم، برای همین تمام شب “Seinfeld” تماشا می‌کردم.» او همچنین از دریافت نمونه قرص‌های خواب از پزشکانی که به محل فیلم‌برداری می‌آمدند، یاد کرد.

این بازیگر از بزرگ‌شدن در فضای تئاتر محلی، تماشانکردن بازی خودش به دلیل نپسندیدن ظاهرش روی پرده و تحسین توانایی اجراگران تئاتر موزیکال هم گفت؛ هنرمندانی که از نظر او، بیشتر به ورزشکاران ان‌بی‌ای شباهت دارند تا بازیگران معمول سینما و تلویزیون. دوستی نزدیکش با ریچارد آیوادی، کمدین بریتانیایی، و نقش تعیین‌کننده جولیان مور در «The Debut» نیز از دیگر موضوعات نشست بود.

آیزنبرگ درباره قدم بعدی‌اش فاش کرد چند سال پیش شش قسمت از یک مجموعه تلویزیونی را نوشته است، هرچند معرفی پروژه را هم با لحنی خودطعنه‌زن همراه کرد: «یک سریال می‌شود. می‌دانم، حوصله‌سربر است. فقط باید بنشینید و تماشایش کنید.»

او در سراسر نشست با احتمال جنجالی‌شدن حرف‌هایش نیز شوخی می‌کرد. هنگام اشاره به تأثیر وودی آلن بر آرزوهای حرفه‌ای سال‌های جوانی‌اش، بابت آوردن نام کسی که ممکن است برای بعضی حاضران آزاردهنده باشد عذر خواست. در پاسخ به پرسشی درباره روایت داستان‌های یهودی بیشتر هم گفت به تجربه هم‌زمانِ «خودی» و «بیرونی» بودن، به‌عنوان یک یهودی اشکنازی، علاقه دارد؛ سپس تأکید کرد که فقط از رابطه شخصی خود با فرهنگش حرف می‌زند و نماینده یهودیان یا هیچ فرهنگ دیگری نیست.

قرار بود «The Debut» یکشنبه‌شب جشنواره را به پایان برساند؛ البته، به شوخی آیزنبرگ، «اگر تا آن موقع کنسل نشده باشم». پشت این شوخی‌های پی‌درپی، تصویری روشن از شیوه فیلم‌سازی او دیده می‌شد: تکیه بر دوستی‌های قدیمی، پذیرش تفاوت همکاران و آموختن اینکه گاهی بهترین تصمیم کارگردان، کنارگذاشتن نقشه اولیه و دنبال‌کردن بازیگر است.