جف بزوس از انتخاب رابرت پتینسون برای جیمز باند گفت: «در تستها واضح بود؛ او خود باند است»
بنیانگذار آمازون میگوید در انتخاب مامور ۰۰۷ تازه نقشی پررنگ داشته؛ تصمیمی که پس از تست بازیگری پنج نامزد نهایی و با همراهی دنی ویلنوو و تهیهکنندگان گرفته شد.

اسمش بزوس است؛ جف بزوس. این بار نه در مقام رقیبی برای مامور ۰۰۷، بلکه در جایگاه یکی از تصمیمگیرندگان انتخاب جیمز باند تازه. بنیانگذار و رئیس هیئتمدیره آمازون میگوید شخصا در فرایندی مشارکت جدی داشته که در نهایت رابرت پتینسون را به نقش مشهورترین جاسوس سینما رسانده است؛ آن هم با وجود تردید اولیه گروه درباره انتخاب بازیگری که از قبل ستارهای شناختهشده بود.
بزوس روز سهشنبه در کنفرانس «سیلیکونولی و جهان» سمافور توضیح داد که همراه با مدیران آمازون امجیام، ایمی پاسکال و دیوید هیمن، تهیهکنندگان پروژه، و دنی ویلنوو، کارگردان فیلم، در انتخاب بازیگر نقش باند «بهشدت درگیر» بوده است.
او گفت: «فرایند خیلی دقیق و منظمی داشتیم و جمعه به تصمیم نهایی رسیدیم. اول گروه بزرگی از بازیگران را در نظر داشتیم، بعد به پنج نامزد نهایی رسیدیم و از هر پنج نفر، به همان شیوه قدیمی و واقعی، تست بازیگری جلوی دوربین گرفتیم.»
این پنج نفر کالوم ترنر، جاش اوکانر، جک لاودن، نیکلاس هولت و رابرت پتینسون بودند؛ رقابتی که در نهایت با رسیدن کتوشلوار باند به پتینسون پایان یافت. به گفته بزوس، آزمون نهایی صرفا روخوانی فیلمنامه یا اجرای کوتاهی در اتاق انتخاب بازیگر نبود. هر نامزد سه صحنه را با لباس و دکور کامل اجرا کرد تا گروه بتواند حضور او را در فضایی نزدیکتر به فیلم ارزیابی کند.
بزوس درباره نتیجه این تستها گفت: «همهشان فوقالعاده بودند، اما در راب و بازیاش چیز خاصی وجود داشت. تقریبا از همان لحظه جای بحثی نماند؛ دنی و بقیه ما همگی به سمت او کشیده شدیم.»
نکته جالب روایت او این است که شهرت پتینسون در آغاز لزوما امتیاز محسوب نمیشد. گروه انتخاب بازیگر ظاهرا به این فکر میکرد که چهرهای کمتر شناختهشده، گزینه مناسبتری برای آغاز دوره تازه مجموعه باشد. بزوس توضیح داد: «راستش اول کار کمی نسبت به انتخاب او نظر منفی داشتیم، فقط به این دلیل که همین حالا هم خیلی مشهور است. فکر میکردیم شاید بهتر باشد سراغ کسی برویم که کمتر شناخته شده باشد. اما در تستها همهچیز خیلی روشن بود: او جیمز باند است.»
انتخاب پتینسون مهمترین تصمیم خلاقانه آشکار آمازون درباره این مجموعه از زمان خرید امجیام و سپس توافق با خانواده بروکلی برای در اختیار گرفتن کنترل آن به شمار میرود. اظهارات بزوس نیز نشان میدهد نقش او در این مرحله به نظارت تجاری از دور محدود نبوده و در کنار مدیران و فیلمسازان، مستقیما در انتخاب چهره تازه مجموعه مشارکت کرده است. البته روایت او از تصمیمی گروهی حکایت دارد، نه انتخابی یکنفره.
در این میان، تاریخ خود فیلمهای باند هم کنایهای آماده در اختیار مخاطبان میگذارد. این مجموعه بارها صاحبان امپراتوریهای صنعتی، فناوری و رسانهای را در جایگاه دشمنان ۰۰۷ نشان داده است؛ از هوگو درکس در «Moonraker» و مکس زورین در «A View to a Kill» تا الیوت کارور در «Tomorrow Never Dies». حالا آینده همین جاسوس سینمایی با تصمیمهای شرکتی گره خورده که بنیانگذارش در فناوری، رسانه، سرگرمی و حتی پرتاب موشک به فضا حضور دارد. این شباهت، البته کنایهای سینمایی است، نه همارز دانستن یک مدیر واقعی با تبهکاران خیالی.
فراتر از این شوخی، انتخاب پتینسون نخستین تصویر روشن از باند در دوران تازه آمازون را ارائه میدهد: گروهی که ابتدا به چهرهای کمتر مشهور فکر میکرد، در نهایت اجرای یک ستاره را تعیینکننده دانست. حالا چالش اصلی، تبدیل همان کیفیتی است که به گفته بزوس در سه صحنه آزمایشی دیده شد به فیلمی که هم هویت باند را حفظ کند و هم برای این فصل تازه، دلیل قانعکنندهای داشته باشد.





