جورج کلونی در ونیز: «آزادی بیانم را با بازیگر شدن واگذار نکردهام»
بازیگر و فیلمساز آمریکایی پس از دریافت شیر طلایی یک عمر دستاورد جشنواره ونیز، از سیاست، فعالیتهای حقوق بشری بنیاد خانوادگیاش، زندگی با امل کلونی و تغییر معنای ستارهبودن در هالیوود گفت.
جورج کلونی در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۶، بار دیگر نشان داد که جذابیت ستارهایاش فقط به فرش قرمز و نقشهای سینمایی محدود نمیشود. او که شامگاه چهارشنبه شیر طلایی افتخاری یک عمر دستاورد را دریافت کرد، در مسترکلاسی در لیدوی ونیز از مسیر حرفهای، نگاه سیاسی و مسئولیت اجتماعی چهرههای مشهور سخن گفت؛ گفتوگویی که گاهی با شوخی و خنده همراه بود و گاهی به موضوعات جدیتری چون جنگ، حقوق بشر و فشارهای سیاسی رسید.
کلونی که پیشتر نیز با «Good Night, and Good Luck» در سال ۲۰۰۵ تجربه موفقی در ونیز داشت و جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره را گرفت، در این نشست به بخشی از کارنامه بازیگریاش هم پرداخت. او با یادآوری همکاری با برادران کوئن در «O Brother, Where Art Thou?» گفت جوئل کوئن در نخستین روز فیلمبرداری به او توضیح داده بود که شخصیت یولیسس اورت مکگیل خود را باهوشترین آدم هر اتاق میداند؛ در حالی که به گفته کلونی، «همه آدمهای احمق فکر میکنند نابغهاند.»
او سپس با اشارهای کنایهآمیز به رئیسجمهور آمریکا گفت: «نمونهاش را هم داریم. بعضیها واقعاً فکر میکنند خیلی باهوشاند و همین، شیوه بازی کردن چنین شخصیتی را تغییر میدهد.» این جمله با خنده حاضران همراه شد.
بخش مهمی از صحبتهای کلونی به بنیاد «کلونی برای عدالت» اختصاص داشت؛ بنیادی که او همراه با همسرش امل کلونی، وکیل بریتانیایی-لبنانی حقوق بینالملل، راهاندازی کرده است. کلونی گفت پدرش، نیک کلونی، روزنامهنگار و مجری ۹۲ ساله آمریکایی، همواره به او یادآوری میکرده که مسئولیت هر انسان این است که قدرتمندان را به چالش بکشد و از کسانی دفاع کند که قدرت کمتری دارند.
او گفت: «اگر هیچ کار دیگری هم نکنید و این را انجام دهید، آدم موفقی هستید. من بارها در این مسیر شکست میخورم، اما تلاش میکنم همین کار را بکنم.» کلونی همچنین به امتیازهای زندگی خود اشاره کرد و گفت بسیاری از انسانها در مناطقی جنگزده، گرسنه یا تحت حکومتهایی زندگی میکنند که زنان را سرکوب میکنند و روزنامهنگاران را به زندان میاندازند. از نگاه او، وظیفه افراد برخوردار این است که بخشی از راهحل باشند.
این بازیگر از فعالیتهایش برای جلب توجه جهانی به نسلکشی دارفور در سودان نیز یاد کرد و با تحسین از امل کلونی گفت همسرش سالها بعد توانست برخی از عاملان جنایت را به دادگاه بکشاند. او با لحنی صمیمی و افتخارآمیز گفت: «امل تنها کسی است که داعش را به دادگاه کشاند و پیروز شد. او واقعاً کاربلد است و کار را تمام میکند.»
کلونی در واکنش به انتقادهایی که از هنرمندان فعال در مسائل سیاسی و حقوق بشری میشود، موضعی روشن گرفت. او گفت: «از لحظهای که بازیگر شدم، آزادی بیانم را واگذار نکردم. البته مردم هم حق دارند عصبانی شوند یا دیگر دوستت نداشته باشند؛ این بخشی از ماجراست. نمیشود آزادی بیان خواست، اما گفت هیچکس حق ندارد حرف بدی درباره من بزند.»
او افزود که حتی از رئیسجمهور آمریکا پیامهای توهینآمیز دریافت کرده، اما این فشارها را مانعی برای ادامه مواضعش نمیداند: «میتوانم از پسش بربیایم. حالم خوب خواهد بود. اما این هم بخشی از زندگی است.»
کلونی درباره تأثیر حرفه حقوقی امل بر انتخاب نقشهایش نیز گفت همسرش فیلمنامهها را پیش از پذیرش او میخواند، اما معمولاً در انتخاب نهایی دخالت نمیکند. با این حال، او تأکید کرد که بهطور طبیعی سراغ نقشی که تحقیرکننده گروهی از مردم باشد نمیرود. کلونی توضیح داد که از بازی در نقشهای منفی پرهیزی ندارد، اگر آن نقش بتواند نقص یا مسئلهای اجتماعی را آشکار کند.
او در ادامه خاطرهای از نادیا مراد، فعال حقوق بشر عراقی و برنده نوبل صلح، تعریف کرد. به گفته کلونی، زمانی که مراد برای گفتوگو با امل کلونی به خانه آنها در انگلستان رفت، امل ابتدا به دلیل حجم بالای پروندههایش گفته بود نمیتواند وکالت او را بپذیرد. اما چند ساعت گفتوگو میان آن دو، همهچیز را تغییر داد. کلونی گفت وقتی وارد اتاق شد، هر دو روی زمین نشسته و گریه میکردند و او همان لحظه فهمید امل پرونده را قبول خواهد کرد. امل کلونی نزدیک به یک دهه نمایندگی حقوقی نادیا مراد را بر عهده داشت.
این بازیگر همچنین از انتقادهایی گفت که خود و همسرش بهدلیل مواضعشان تحمل کردهاند؛ از جمله واکنشها به یادداشت انتقادی کلونی درباره جو بایدن. با این همه، او تأکید کرد زندگی خانوادگیشان، با وجود فعالیتهای گسترده عمومی، فضایی عادی و گرم دارد: «دو فرزند ۹ ساله داریم، زندگی معمولی داریم، زیاد میخندیم و محبت زیادی میان ما هست. خوششانسیم و این را میدانیم.»
کلونی در بخش دیگری از مسترکلاس، با شوخطبعی از تفاوت روش بازیگرانی چون مریل استریپ و جولیا رابرتس گفت؛ دو ستارهای که برای فیلم «August: Osage County» نامزد اسکار شدند و کلونی تهیهکننده آن بود. او گفت استریپ پیش از نخستین دورخوانی، تمام دیالوگها را بلد بود، در حالی که رابرتس با آرامش فیلمنامه را برمیداشت و میگفت: «خب، ببینیم چه میشود.»
او همچنین درباره این پرسش که آیا یکی از آخرین ستارههای بزرگ سینماست، با فروتنی از گرگوری پک و پل نیومن، دو الگوی شخصی و دوستان قدیمیاش، نام برد. کلونی گفت ستارههای دوران آنها در ذهن مردم «بزرگتر از زندگی» بودند، اما ساختار شهرت در عصر امروز تغییر کرده و ستارگان کنونی در جایگاه مشابهی قرار ندارند. به گفته او، هدف اصلیاش فقط تلاش برای ارائه بهترین کار ممکن است.
پایان مسترکلاس هم با لحظهای دلنشین همراه شد. یک بازیگر و فیلمساز جوان از کلونی خواست اگر میتواند راهی برای ورود او به صنعت سینما باز کند. کلونی در پاسخ گفت شریک کاریاش، گرانت، اطلاعات او را دریافت خواهد کرد، زیرا آنها از سال آینده پروژهای را در ونیز فیلمبرداری میکنند و شاید فرصتی برای همکاری پیش بیاید. این پاسخ با تشویق بلند حاضران روبهرو شد.
حضور کلونی در ونیز، تصویری از ستارهای ارائه میدهد که همچنان از سرمایه شهرتش برای سینما استفاده میکند، اما آن را از مسائل جهان جدا نمیبیند. او شاید مانند ستارههای کلاسیک هالیوود تعریف نشود، اما در دورانی که سکوت اغلب کمهزینهتر از موضعگیری است، بر این باور ایستاده که شهرت میتواند بلندگویی برای دفاع از کسانی باشد که صدایشان کمتر شنیده میشود.
