موفقیت عجیب «دونده»؛ وقتی مخاطبان خلاف منتقدان حرکت می‌کنند

یک زمانی، وقتی دنیا کمی قابل‌فهم‌تر به نظر می‌رسید، پدیده‌ای داشتیم به نام «عرضه مستقیم ویدیویی»؛ همان فیلم‌هایی که بودجه‌شان از تولیدات بزرگ استودیویی کمتر بود و آن‌قدر هم شانس یا کیفیت نداشتند که روی پرده سینما بروند، پس مستقیم راهی VHS و بعدها DVD می‌شدند. خیلی وقت‌ها این فیلم‌ها واقعا چنگی به دل نمی‌زدند، اما گاهی هم میان آن‌ها یک «الماس خام» پیدا می‌شد؛ اثری که تماشاگران عاشق سینما، اتفاقی در ویدیوکلوب کشفش می‌کردند.

امروز دیگر ویدیوکلوب‌ها، جز چند نمونه خاص و بوتیکی، عملا از بین رفته‌اند؛ اما میراث «direct to video» (عرضه مستقیم ویدیویی) هنوز زنده است، فقط شکلش عوض شده: حالا با فیلم‌هایی طرفیم که مستقیم سر از سرویس‌های استریم درمی‌آورند. بعضی از این فیلم‌های جدید، نسبت به نمونه‌های قدیمی مستقیم ویدیویی، کیفیت بالاتری دارند؛ بعضی دیگر هم آشکارا فقط برای پر کردن کاتالوگ پلتفرم‌ها ساخته شده‌اند تا چند نگاه بیشتر به سمت یک سرویس استریم جلب کنند.

در همین فضاست که «دونده» (The Runner)، تریلر اکشن تازه با بازی گال گدوت (Gal Gadot)، وارد میدان شده؛ فیلمی که مستقیم روی پرایم ویدیو عرضه شده و منتقدان حسابی از خجالتش درآمده‌اند. امتیاز فعلی فیلم در راتن تومیتوز فقط ۹ درصد است، اما ماجرا برای مخاطبان پرایم فرق دارد: طبق داده‌های فلیکس‌پاترول (FlixPatrol)، The Runner فعلا به فیلم شماره یک پرایم ویدیو تبدیل شده است.

گال گدوت باید بدود تا پسرش را نجات دهد

ایده اصلی The Runner کمی یادآور «سرعت» (Speed) است؛ همان الگوی آشنایی که در آن یک شخصیت، زیر فشار و تهدید، مجبور می‌شود کاری را بی‌وقفه ادامه دهد. در این فیلم، گال گدوت نقش مایا مارتن را بازی می‌کند؛ دادستانی که یک روز برای دویدن بیرون رفته، اما ناگهان تلفنی از یک چهره تهدیدآمیز دریافت می‌کند. مرد ناشناس به او می‌گوید پسرش را ربوده است.

آدم‌ربا از مایا می‌خواهد به دویدن ادامه دهد، یک اسلحه مخفی‌شده را پیدا کند و سپس با همان اسلحه، شاهدی را که قرار است در یک پرونده دادگاهی آینده شهادت بدهد، بکشد.

کارگردانی The Runner بر عهده کوین مک‌دونالد (Kevin Macdonald) است؛ فیلمسازی که پیش‌تر «آخرین پادشاه اسکاتلند» (The Last King of Scotland) و تریلر سیاسی کمتر دیده‌شده اما قابل توجه «وضعیت بازی» (State of Play) را ساخته بود.

ایده زنی که هنگام دویدن یک تماس تلفنی سرنوشت‌ساز دریافت می‌کند، یادآور «ساعت ناامیدی» (The Desperate Hour) هم هست؛ درامی محصول ۲۰۲۱ که در آن نائومی واتس (Naomi Watts) نقش مادری دونده را بازی می‌کرد که مطلع می‌شود در مدرسه پسرش تیراندازی جمعی رخ داده است. آن فیلم، که در جشنواره تورنتو با عنوان «لیک‌وود» (Lakewood) نمایش داده شد، چندان مورد توجه قرار نگرفت و نویسنده متن اصلی هم آن را ناامیدکننده دانسته بود. با این حال، به نظر می‌رسد The Runner فعلا وضعیت بهتری میان مخاطبان استریم دارد.

یکی از دلایل احتمالی استقبال مخاطبان هم مدت‌زمان کوتاه فیلم است: فقط ۸۴ دقیقه. این دقیقا همان اندازه‌ای است که برای یک تریلر سبک و فراموش‌شدنی مناسب به نظر می‌رسد؛ از همان فیلم‌هایی که بعضی مخاطبان آن را در پس‌زمینه پخش می‌کنند، در حالی که هم‌زمان سرگرم کار دیگری هستند؛ حتی به تعبیر طعنه‌آمیز، مثلا مشغول از دست دادن پس‌اندازشان در اپلیکیشن‌ها هستند.

• اوزگور دنیل فاستر با «عشق محتمل» به تلویزیون برمی‌گردد

از زاویه‌ای دیگر، موفقیت The Runner نشان می‌دهد فاصله میان نگاه منتقدان و رفتار مخاطبان پلتفرم‌های استریم چقدر می‌تواند زیاد باشد. امتیاز ۹ درصدی منتقدان، لزوما مانع دیده شدن یک فیلم نمی‌شود؛ مخصوصا وقتی بازیگری شناخته‌شده مثل گال گدوت در مرکز داستان باشد و فیلم هم وعده یک تریلر کوتاه، سریع و کم‌دردسر را بدهد.