برای دریافت سریع‌تر اخبار ما، سایت را در گوگل دنبال کنید

دنبال کردن ...
اخبار حواشیاخبار سینما

خاطره ست روگن از برد پیت؛ پناه بردن عوامل «۱۲ Years a Slave» به یک آخرالزمان کمدی

ست روگن می‌گوید هنگام فیلم‌برداری هم‌زمان دو فیلم در نیواورلئان، برد پیت، مایکل فاسبندر و همکارانشان برای فاصله گرفتن از فضای سنگین درام تاریخی استیو مک‌کوئین، به صحنه کمدی «This Is the End» سر می‌زدند.

یک طرف، روایتی تلخ از برده‌داری بود و طرف دیگر، مهمانی هالیوودی پرآشوبی که به آخرالزمان ختم می‌شد. ست روگن به‌تازگی از برخورد این دو دنیای کاملا متفاوت در پشت صحنه «۱۲ Years a Slave» و «This Is the End» گفته است؛ جایی که گروه کمدی او، به گفته خودش، فرصتی برای عوض شدن حال‌وهوای عوامل فیلم استیو مک‌کوئین فراهم می‌کرد.

روگن در گفت‌وگو با جاش هوروویتز، مجری پادکست «Happy Sad Confused»، هنگام صحبت درباره دوستی‌اش با مایکل فاسبندر به این خاطره رسید. این دو در فیلم «Steve Jobs» محصول ۲۰۱۵ هم‌بازی شدند، اما آشنایی‌شان به پیش از آن و حضور هم‌زمانشان در نیواورلئان برمی‌گشت.

او گفت: «نکته جالب این است که قبلا با او آشنا شده بودم. ما در نیواورلئان “This Is the End” را می‌ساختیم و آن‌ها هم همان موقع مشغول “۱۲ Years a Slave” بودند. قابل درک بود که بازیگران و عوامل آن فیلم خیلی وقت‌ها از نظر روحی گرفته باشند.»

فیلم مک‌کوئین داستان سالومون نورثاپ، مرد سیاه‌پوست آزادی با بازی چیوتل اجیوفور، را روایت می‌کند که در سال ۱۸۴۱ ربوده شد و در لوئیزیانا به بردگی فروخته شد. فاسبندر نقش ادوین اپس، مالک مزرعه، را بر عهده داشت و برد پیت در نقش ساموئل بس، از مخالفان برده‌داری، ظاهر شد؛ مردی که به نورثاپ برای بازیافتن آزادی‌اش کمک می‌کند.

در سوی دیگر شهر، روگن همراه با جی باروشل، جیمز فرانکو، جونا هیل، کریگ رابینسون، دنی مک‌براید و گروهی از چهره‌های مشهور، مشغول ساخت کمدی‌ای بود که بازیگران در آن نسخه‌هایی اغراق‌شده از خودشان را بازی می‌کردند. داستان «This Is the End» یک مهمانی هالیوودی را به موقعیتی عجیب و آخرالزمانی می‌کشاند؛ پایان دنیا روی پرده، اما ظاهرا اوقات خوش پشت دوربین.

همچنین بخوانید...
جدیدترین برنامه های کاری «ست روگن»

روگن درباره رفت‌وآمد همکارانشان گفت: «می‌آمدند سر صحنه ما و وقت می‌گذراندند. با هم به بار می‌رفتیم و مرتب پیش ما می‌آمدند؛ فکر می‌کنم چون ما همیشه سرحال بودیم. داشتیم حسابی خوش می‌گذراندیم، بعد می‌دیدی استیو مک‌کوئین و برد پیت و چیوتل با حال گرفته از راه می‌رسند. چند نوشیدنی به آن‌ها می‌دادیم و کم‌کم سرحال می‌شدند.»

«۱۲ Years a Slave» در ادامه به یکی از فیلم‌های شاخص فصل جوایز تبدیل شد و در اسکار ۲۰۱۴ جوایز بهترین فیلم و بهترین فیلم‌نامه اقتباسی را به دست آورد. فیلم‌نامه آن بر پایه خاطرات نورثاپ، منتشرشده در سال ۱۸۵۳ با عنوان «Twelve Years a Slave»، نوشته شده بود. اجیوفور و فاسبندر نیز برای بازی در آن نامزد اسکار شدند و لوپیتا نیونگو جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن را گرفت.

خاطره روگن، بیش از هر چیز، تصویری انسانی از پشت صحنه دو فیلم با لحن‌هایی متضاد است. در روایت او، معاشرت با گروه یک کمدی فرصتی بود برای فاصله گرفتن موقت از سنگینی داستانی دردناک؛ و با طنزی ناخواسته، صحنه یک آخرالزمان خیالی به محل نفس تازه کردن تبدیل شده بود.


نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا