سلنا گومز می گوید قبل از تمرکز بر روی بازیگری دوباره می خواهد شانسی “برای بار آخر ” به موسیقی بدهد

سلنا گومز نظرات خود را در مورد احتمال کناره گیری از موسیقی را به اشتراک می گذارد.

این خواننده ۲۸ ساله شماره آوریل Vogue را پوشش می دهد و در مصاحبه همراه خود اعتراف می کند که ادامه کار موسیقی “وقتی مردم لزوماً شما را جدی نمی گیرند” برای او دشوار است.

گومز توضیح می دهد:

“من لحظاتی را تجربه کرده ام که مانند آنها بوده ام ،” چه فایده ای دارد؟ چرا من این کار را مرتب انجام می دهم؟ مانند ” Lose You to Love Me ” که احساس کردم بهترین آهنگی است که تاکنون منتشر کرده ام و برای برخی افراد هنوز کافی نبود.”

وی ادامه می دهد:

“من فکر می کنم افراد زیادی از موسیقی من لذت می برند و از این بابت بسیار ممنون هستم که به همین خاطر ادامه می دهم ، اما فکر می کنم دفعه بعدی که آلبومی را بسازم متفاوت خواهد بود” “من می خواهم قبل از اینکه موسیقی را کناری بگذارم ، بار دیگر آن را امتحان کنم.”

گومز ، که سومین آلبوم استودیویی خود را به نام Rare در ژانویه گذشته منتشر کرد ، برای خبرگذاری روشن می کند که دوست دارد زمان بیشتری را صرف تهیه کنندگی کند و “خودش را یک بازیگر واقعی کند”. او برای اولین بار از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ در تلویزیون در بارنی و دوستان ظاهر شد ، و پس از آن نقش بزرگ موفقیت آمیز الکس روسو را در جادوگران محلهٔ لرزان کانال دیزنی در سال ۲۰۰۷ انجام داد.

وی یادآوری می کند:

“به نوعی کار من این بود – کامل بودن” ، او از کودکی تا بزرگ شدن در کانون توجهات بود. وی در ادامه گفت :”شما چهره ای محسوب می شوید که بچه ها به دنبال آن هستند و آنها شما را جدی می گیرند. من فکر می کنم سالهای زیادی صرف تلاش برای گفتن حرف درست به مردم کردم تا اینکه خودم را سالم نگه دارم.”

در بخش دیگری از مصاحبه ، گومز در مورد رفتن به سمت اعتیاد در سال ۲۰۱۴ ، زمانی که “از پا درآمده و افسرده شد” صحبت می کند. این نیز پس از تشخیص لوپوس وی رخ داد ، که خواننده تحت شیمی درمانی قرار گرفت و هفته ها را در ICU گذراند. گومز بعداً در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸ وارد مراکز درمانی شد.

گومز با بیان اینکه امروز نیز هنوز با “اضطراب آخر شب ” دست و پنجه نرم می کند ، اعتراف کرد:

“من می دانستم که نمی توانم ادامه دهم مگر اینکه یاد بگیرم که وقتی به واقعاً به کمک احتیاج داشتم به بدن و ذهنم گوش دهم.” “من شروع به فکر کردن در مورد زندگی شخصی ام می کنم ، و مثل اینه که” من با زندگی خودم چه کار می کنم؟ ” این تبدیل می شود به مارپیچ. “