فصل پنجم «Tulsa King» به نیویورک می‌رود؛ ترنس وینتر از بحران‌های دوایت و آینده سریال می‌گوید
دوایت منفردی هنوز از یک دردسر بیرون نیامده، گرفتار دردسر بعدی می‌شود. قسمت تازه «Tulsa King» با عنوان «Dinosaurs» که جمعه ۱۳ نوامبر منتشر شد، برای گروه او مجموعه‌ای از ناکامی‌ها داشت؛ از تیراندازی و سوءظن‌های تازه گرفته تا نقشه‌ای که قرار بود میلیون‌ها دلار نصیبشان کند، اما به شکلی پرهزینه به بن‌بست رسید.
در این قسمت، دوایت با بازی سیلوستر استالونه، بار دیگر کنار ری ساکت با بازی جیمز روسو درگیر تیراندازی می‌شود؛ آن هم درست چند دقیقه پس از دیداری که در آن، دوایت از ری پرسیده بود آیا پشت حمله قبلی به او قرار دارد یا نه. ری نیز مطمئن نبود که حتی اگر دوایت را زنده بگذارد، سهمش را دریافت خواهد کرد. طبیعی است که شلیک گلوله‌ها کمکی به آرام شدن این رابطه نکرد، هرچند ری بعدتر تماس گرفت و پذیرفت که این بار هدف حمله، خودش بوده است. هنوز مشخص نیست این دو می‌توانند به توافقی برسند یا دشمنی خونینشان ادامه پیدا می‌کند.
دوایت همچنین دلیل تازه‌ای برای بدگمانی به بیل بویلاکوآ با بازی فرانک گریلو پیدا می‌کند. مامور موسو با بازی کوین پولاک، در گفت‌وگو با او همان عبارت مخصوص بیل را به زبان می‌آورد: «حتی برای شاشیدن روی کاکتوسم هم بهش اعتماد نمی‌کنم.» این کنایه تند به بی‌اعتمادی، حالا پرسشی مهم می‌سازد: آیا بیل بیش از آنچه نشان داده از همکاری دوایت با ماموران فدرال خبر دارد، یا خودش خبرچین است؟
در همین حال، تایسون با بازی جی ویل، نخستین کسی که به گروه دوایت پیوست، در حراج شراب اشتباه بزرگی مرتکب می‌شود. او با پیشنهادهای بیش از حد بالا در رقابت با خریداران واقعی، کاری می‌کند که گروه به‌جای رسیدن به میلیون‌ها دلار موردنیازش، با بطری‌ها و هزینه‌ای سنگین تنها بماند.
تنها روزنه امید این قسمت، کشف میچ، اسپنسر و گودی، با بازی گرت هدلاند، اسکارلت رز استالونه و کریس کالدوینو، در خاک مزرعه است: استخوان‌های دایناسور. آیا ممکن است درست در روزهایی که همه‌چیز برای گروه دوایت بد پیش می‌رود، آن‌ها تصادفی به ثروتی بزرگ رسیده باشند؟
تی‌وی اینسایدر به همین مناسبت با ترنس وینتر، شورانر «Tulsa King»، درباره اتفاق‌های این قسمت، مسیر فصل چهارم و انتقال داستان فصل پنجم به نیویورک گفت‌وگو کرده است.
آخرین بار برای فصل دوم با شما صحبت کردیم. بازگشتتان به سریال چطور بود؟ حس برگشتن به خانه را داشت؟
ترنس وینتر: «بله، کاملا. بعد از یک سال دور بودن، به‌عنوان طرفدار سریال واقعا مشتاق بودم دوباره وارد بازی شوم، ببینم داستان کجا مانده و از اینجا قرار است به کجا برویم. تحویل گرفتن دوباره کار خیلی لذت‌بخش بود؛ انگار می‌پرسیدم: خب، الان کجاییم؟ هرکدام از شخصیت‌ها کجا ایستاده‌اند؟
برای من مسیر تقریبا روشن بود، چون همه‌چیز برای دوایت خوب پیش می‌رفت؛ بیش از حد خوب. فصل سوم را در اوج تمام می‌کند، کسب‌وکارش عالی است، عاشق شده و همه خوشحال‌اند. با خودمان گفتیم: خب، نمی‌شود که همین‌طور بماند! اگر اوضاع خوب پیش نرود، چه شکلی پیدا می‌کند؟
من و اسلای درباره بدترین اتفاقی که می‌توانست برایش بیفتد حرف زدیم. بدترین اتفاق، از دست دادن کسی است که دوستش داری. بعد پرسیدیم این اتفاق چه پیامدهایی دارد؟ با پیش رفتن داستان، ماجرا به فرماندار و این آدم تازه و قانون‌مداری وصل شد که قرار است از نظر کاری دوایت را زمین بزند. پیچیدگی‌های بعدی هم از همین‌جا شکل گرفتند.»
در پایان فصل سوم واقعا به نظر می‌رسید دوایت در آستانه میلیاردر شدن است.
«بله، دقیقا. اگر همه‌چیز همان مسیر را ادامه می‌داد، فصل چهارم باید در ساحل هاوایی می‌گذشت و دیگر کار چندانی برای انجام دادن نداشتیم! اما زندگی این‌طوری پیش نمی‌رود.»
آیا پیش از پایان فصل، درباره آنچه واقعا برای مارگارت و کال اتفاق افتاده بیشتر می‌فهمیم؟
«بله.»
شما سابقه طولانی در روایت داستان‌های مافیایی در تلویزیون دارید. این فصل، نه‌فقط با ری ساکت، بلکه با دیگر روسای مافیا هم دنیای گسترده‌تری را می‌بینیم. جمع کردن این شخصیت‌ها و بیرون رفتن از محدوده قبلی داستان چقدر برایتان جذاب بود؟
«خیلی جذاب بود. فرصتی است که از دنیای محدودتری که در تالسا ساخته‌ایم فراتر برویم، به‌خصوص وقتی سراغ مکان‌های دیگر می‌رویم. بیرون از قاب دوربین، یک جهان کامل در جریان است. این آدم‌ها را دوایت می‌شناسد و آن‌ها هم در همان دنیا زندگی می‌کنند.
خیلی لذت‌بخش است که داستان را از جایی که بودیم بیرون ببریم و به دنیایی برگردیم که دوایت از آن آمده. آنجا آدم‌هایی هستند که دشمن او محسوب می‌شوند و بعضی‌هایشان هم دوستش هستند. اتفاق‌هایی در پس‌زمینه جریان دارد که روی زندگی او در تالسا هم اثر می‌گذارد.»
در مرکز این روابط، دوایت و بیل قرار دارند و تنش میانشان بیشتر می‌شود. موسو هم در این قسمت جمله مربوط به کاکتوس را تکرار می‌کند؛ عبارتی که این فصل سه بار شنیده‌ایم. این تکرار چه معنایی دارد و رابطه آن‌ها به کجا می‌رود؟
«دوایت و بویلاکوآ هر دو گانگسترند و خیلی به هم شباهت دارند؛ در واقع دو روی یک سکه‌اند. هر دو مثل شطرنج‌بازها فکر می‌کنند. من لزوما به هیچ‌کدامشان اعتماد نمی‌کنم و اگر جای هرکدام بودم، در اتاقی که آن یکی حضور دارد با خیال راحت نمی‌خوابیدم؛ یک چشمم را باز نگه می‌داشتم.
نمی‌شود حرف‌هایی را که به هم می‌زنند به همان شکل ظاهری پذیرفت. درباره مسیر آینده‌شان هم فعلا همین‌قدر می‌توانم بگویم: به حرف‌های هیچ‌کدام از این دو نفر در گفت‌وگو با دیگری، لزوما اعتماد نکنید.»
دوایت و ری هم دوباره وسط تیراندازی قرار می‌گیرند. ابتدا به نظر می‌رسد ری به مرز تحملش رسیده، تا اینکه تماس می‌گیرد و می‌گوید هدف حمله خودش بوده است. حالا که تنش کمی فروکش کرده، این رابطه به کجا می‌رود؟
«تنش فروکش کرده، اما ری همیشه حریص است و همیشه هم یک دشمن باقی می‌ماند. فکر می‌کنم هرگز از این تصور دست نمی‌کشد که خودش رئیس است و دوایت از آنجا رفته. او اداره خانواده‌ای را به دست گرفته که از نظرش دوایت باید بخشی از آن باشد؛ بنابراین هر کاری که دوایت بکند، به شکلی به او بدهکار است.
ری هیچ‌وقت این موضوع را رها نمی‌کند. حالا می‌داند دوایت قصد کشتنش را نداشته و از این نظر اوضاع آرام‌تر شده، اما همچنان خواسته‌های خودش را دارد، کاملا غیرمنطقی رفتار می‌کند و برای رسیدن به چیزی که می‌خواهد، حاضر است تقریبا دست به هر کاری بزند.»
موضوع مرکز داده در این فصل، با اتفاق‌های دنیای واقعی هم‌زمان شده است. می‌دانستید این مسئله قرار است تا این حد بحث‌برانگیز شود؟
«انگار ناخواسته زودتر از موعد نبض ماجرا دستمان آمده بود. درباره اتفاق‌های اوکلاهما زیاد خوانده بودیم؛ اینکه مراکز داده زیادی در حال ساخت‌اند، موضوع جنجالی شده و مردم از آن راضی نیستند. فکر کردیم این حوزه جالبی برای پرداختن در داستان است.
ایده دایناسور هم همین‌طور شکل گرفت. در یک مهمانی باربیکیو بودم و کسی درباره دایناسورها حرف می‌زد. با خودم گفتم: دایناسورهای اوکلاهما؟ این می‌تواند جالب باشد.
به اوکلاهما و چیزهایی که ممکن است آنجا اتفاق بیفتد فکر می‌کنی و از دلش ایده درمی‌آید. درباره مراکز داده هم همین بود. بعد، در طول سال و با ورود به سال بعد، این مسئله به یک موضوع سیاسی بزرگ تبدیل شد؛ نه‌فقط در اوکلاهما، بلکه در ایالت‌های دیگر.»
کشف استخوان‌های دایناسور به نظر می‌رسد شاید در ماجرای تصاحب زمین به دست فرماندار و آن میلیاردر، به کمک میچ، اسپنسر و دوایت بیاید. می‌توانید درباره نقش این کشف در آن درگیری چیزی بگویید؟
«چیز زیادی نمی‌توانم بگویم، اما ماجرا به شکل جالبی پیش می‌رود که لزوما در مسیری که شما اشاره کردید نیست.»
تایسون در طول سریال، آن جوان کم‌تجربه‌ای بوده که ناگهان وارد این دنیا شده است. این فصل گاهی در سراشیبی قرار می‌گیرد و گاهی هم موفقیت‌های خودش را دارد. الان کجای این مسیر ایستاده و به‌خصوص بعد از خرابکاری در حراج، چطور می‌تواند دوباره اعتماد دوایت را به دست بیاورد؟
«تایسون همیشه دو قدم جلو می‌رود و یک قدم عقب می‌آید. درست وقتی فکر می‌کنی دارد پیشرفت می‌کند، یادت می‌اندازد که هنوز یک جوان عجول است؛ کسی که تحت‌تاثیر لحظه قرار می‌گیرد و وقتی نباید، خودش دست به کار می‌شود.
دوایت نسبت به او رفتار پدرانه‌ای دارد و مثل خیلی از پدر و مادرها، آزادی زیادی به او می‌دهد و بارها اجازه می‌دهد اشتباه کند. البته همان‌طور که خواهید دید، صبر دوایت هم دارد به آخر می‌رسد.
با پیش رفتن فصل، تایسون از چند جهت خودش را ثابت می‌کند. این به معنی بی‌نقص شدنش نیست و باز هم خرابکاری خواهد کرد، اما در ادامه فصل و سریال، بیشتر می‌بینید که شخصیت مستقل خودش را پیدا می‌کند.»
این فصل شخصیت‌ها سراغ فعالیت‌های تازه‌ای رفته‌اند. ایده کلاهبرداری با شراب از کجا آمد و دیگر نقشه‌هایشان چطور شکل گرفت؟
«احتمالا حدود ۱۰ سال پیش مستندی درباره مردی ساخته شده بود که چنین کلاهبرداری‌ای می‌کرد. شراب واقعی را داخل بطری می‌ریخت، اما شرابش اصلا به گرانی چیزی نبود که ادعا می‌کرد. بعد این بطری‌ها را در حراج به قیمت ده‌ها هزار دلار می‌فروخت.
آن زمان اقتصاد رونق داشت و مردم خیلی دقیق بررسی نمی‌کردند. تا اینکه بالاخره کسی متوجه شد یک جای کار می‌لنگد؛ مثلا برچسب درست نیست یا اصلا چنین سال تولیدی وجود نداشته است. فکر کردم چه کلاهبرداری جذابی برای شخصیت‌های ما! بعد بررسی کردیم که چطور می‌تواند در داستان عمل کند. در سریال هم دوایت ابتدا نزدیک بود قربانی همین نقشه شود. پرداختن به آن خیلی سرگرم‌کننده بود.
ماجرای مسابقه اسب‌دوانی هم از اینجا آمد که مزرعه را داریم و دائم با اسب‌ها سروکار داریم. همیشه درباره وارد شدن به دنیای مسابقه صحبت می‌کردیم. پرسیدیم خلافکارها با اسب‌ها چه می‌کنند؟ یکی از جواب‌ها روشن بود: دستکاری نتیجه مسابقه. بعد بررسی کردیم چطور انجام می‌شود و فکر کردیم این هم می‌تواند راه جالبی برای پول درآوردن باشد.
همین رویکرد درباره سوزاندن خودروها و جابه‌جا کردنشان با خودروهای واقعی هم وجود داشت. ما همیشه تحقیق می‌کنیم که خلافکارها چطور پول درمی‌آورند. شگفت‌انگیز است؛ آدم‌هایی هستند که شبانه‌روز فقط به چنین چیزهایی فکر می‌کنند. به‌جای اینکه شغل معمولی پیدا کنند، کارشان این است که ببینند چطور می‌شود کلاهبرداری کرد! ما هم روش‌هایشان را پیدا می‌کنیم و درباره‌شان می‌نویسیم.»
برای فصل پنجم هم می‌مانید؟ با انتقال داستان به نیویورک، چه چیزی در انتظار شخصیت‌هاست؟
«بله، در فصل پنجم هم هستم. همین حالا مشغول نوشتن چند قسمت آخر آن هستم و در نیویورک حضور دارم. فصل پنجم را در نیویورک فیلم‌برداری می‌کنیم و این خیلی عالی است، چون حالا موقعیت غریبه در محیط ناآشنا را برعکس می‌کنیم: همه آدم‌هایمان را از اوکلاهما می‌آوریم و وسط منهتن، بروکلین و کوئینز می‌گذاریم. این واقعا سرگرم‌کننده است.
برای دوایت هم جذاب است، چون به نیویورکی برمی‌گردد که دیگر چندان آن را نمی‌شناسد. در طول فصل‌های قبل به اینجا سر زده، اما مدت زیادی است که اینجا زندگی نکرده. بیشتر آدم‌های نیویورکی که در دهه ۹۰ ترک کرد، دیگر نیستند. بعضی از کسانی که حالا اینجا هستند و حتی در خانواده مافیایی برایش کار می‌کنند، اصلا او را نمی‌شناسند.
بنابراین به جایی برمی‌گردد که دیگر واقعا دوست و خانواده‌ای در آن ندارد. دوستان و خانواده‌اش همان کسانی هستند که از اوکلاهما همراهش آمده‌اند. این زاویه جالبی برای پرداختن به بازگشت او به شهر است.
دیدن این شخصیت‌ها در پس‌زمینه تصویری نیویورک، فیلم‌برداری در مکان‌های شاخص شهر و قرار دادن آدم‌های تالسا در این فضاها، واقعا لذت‌بخش بوده است.»
