قسمت دهم فصل دوم «Rivals»؛ بالماسکه حسادت، خیانت و عشق در جشن شکار

جشن شکار بالاخره از راه میرسد؛ شبی پرزرقوبرق، عجیب و عاشقانه که قرار است فرصتی برای خوشگذرانی باشد، اما تقریبا هیچکس از آن بیزخم بیرون نمیآید. قسمت دهم فصل دوم «Rivals»، نوشته سورشا کورینوالش و به کارگردانی الیوت هگارتی، برخی از بهیادماندنیترین لحظات رمان جیلی کوپر را به تصویر میکشد و همزمان، با یک تغییر مهم در داستان، حتی خوانندگان کتاب را هم به بازنگری در قضاوتشان وامیدارد. نتیجه، یکی از قسمتهایی است که بهتر از بسیاری از بخشهای این فصل، میان تلخی و سرخوشی تعادل برقرار میکند. ادامه مطلب، داستان قسمت را فاش میکند.
یکی از نقدهای قابل فهم به فصل دوم، سنگین شدن بیش از حد فضای آن بوده است. رسواییها و آسیبهای عاطفی گاهی آنقدر روی هم انباشته شدهاند که شوخطبعی و لذت تماشای این جهان به حاشیه رفته است. جشن شکار یادآوری میکند که «Rivals» مجبور نیست برای جدی گرفتن رنج شخصیتهایش، شادابی را کنار بگذارد. تهدید کشیش پنی از سوی جینجر و دستبهدست شدن دیردری روی دست مهمانان، در همان شبی اتفاق میافتند که چند رابطه به نقطه فروپاشی میرسند. این تضاد، بخشی از هویت سریال است: آدمها وسط بحران هم میرقصند، نمایش میدهند و دنبال اندکی خوشی میگردند.
ادغام جشن با عروسی جرالد و مافی، این آشفتگی را تشدید میکند. کامرون و دکلن هم از عجیب بودن مراسم غافل نیستند و واکنشهایشان به فضای خودآگاه قسمت کمک میکند. در مقابل، مکثهای جرالد و تصویری که او را مقابل نور آتش قرار میدهد، تردید مردی را نشان میدهند که شاید تازه فهمیده وارد چه خانوادهای شده است. پشت ظاهر باشکوه عروسی، رابطه پنهانی او با چارلز و سلطه تونی بر زندگی دیگران، هر لحظه امکان انفجار دارند.
انفجار وقتی رخ میدهد که دکلن در برابر جمع با تونی روبهرو میشود؛ از رابطه او با ماد، جاسوسی علیه ونچرر و رفتارش با کامرون حرف میزند و دختران تونی نیز حقیقت را در بدترین موقعیت ممکن میشنوند. تونی در واکنش، چارلز را بهعنوان خبرچین معرفی میکند. دکلن به او حمله میبرد و فردی و انید مجبور میشوند جداشان کنند. رقابت تجاری میان «ونچرر» و کورینیوم دیگر صرفا جنگ بر سر قرارداد و نفوذ نیست؛ به خیانتی تبدیل شده که اعتماد شخصی را نشانه گرفته است.
توضیح چارلز به جرالد، معنای افشاگری را تغییر میدهد. تونی از طریق شنود تلفنی به رابطه آنها پی برده و با تهدید به افشای آن، چارلز را وادار به همکاری کرده است. خیانت او واقعی است، اما از منفعتطلبی ساده نمیآید؛ تلاشی است برای محافظت از مردی که دوستش دارد، به قیمت اعتبار حرفهای و روابطش با دوستان.
این همان تغییر بزرگ نسبت به رمان است، جایی که ماد از طریق رابطهاش با تونی، نقش خبرچین را دارد. دومینیک تردولکالینز، تهیهکننده اجرایی، در گفتوگویی توضیح داده است: «خیلی زود در فصل دوم تصمیم گرفتیم خود رابطه را نشان بدهیم. ویکتوریا و دیوید را دارید و میخواهید بفهمید چرا و چطور این اتفاق میافتد و آن را حتی دردناکتر کنید. برای همین همیشه میگفتیم ماد نمیتواند خبرچین هم باشد. نمیخواستیم این بار را هم روی دوشش بگذاریم، چون هنوز میخواهیم مخاطب بتواند او را درک کند.»
انتخاب چارلز، اگرچه با توجه به نگرانیهای مکررش درباره تونی کاملا غیرقابل پیشبینی نیست، ارزش دراماتیک دارد. بهجای افزودن یک خطای دیگر به کارنامه ماد، رابطهای را هدف میگیرد که زیر فشار پنهانکاری شکل گرفته است. برای دکلن نیز ضربه از جایی میآید که انتظارش را نداشته. ایدان ترنر این اتفاق را «نهایت خیانت» توصیف میکند؛ خیانتی از سوی کسی که دکلن، بهویژه در شرکت، تصور میکرد میتواند به او تکیه کند.

در این میان، تونی بیش از پیش به شخصیتی تبدیل میشود که هر بحرانی را با تهدید تازه پاسخ میدهد. واکنش دخترانش و یادآوریهای انید درباره مونیکا، هزینه رفتارش را برجسته میکنند، اما سریال اکنون با چالشی جدی روبهروست: تشدید مداوم بیرحمی او چگونه قرار است به پایانی رضایتبخش برسد؟ انید، با حضور کوتاه اما موثرش، گاهی ظرفیت عاطفی بیشتری از این چرخه تکرارشونده خشم و باجگیری دارد.
جشن برای ماد و دکلن نیز میان امید و خداحافظی معلق میماند. گفتوگوی پیشین ماد با روپرت، که انگیزهاش همچنان به تگی گره خورده، او را به امتحان کردن دوباره ترغیب میکند. ورود ماد به مراسم، یادآور مهمانی سال نوی فصل اول است، اما این بار اعتمادبهنفس ظاهریاش بر زمینهای بسیار شکننده بنا شده. گرفتن خوک رهاشده و رقصیدن با دکلن، لحظاتی از همان زندگی پرشوری را برمیگردانند که زمانی رابطهشان را پیش میبرد.
بااینحال، رقص میتواند هم فرصتی دوباره باشد و هم آخرین وداع. پس از درگیری، دکلن آرام میگوید نمیتواند ماد را ببخشد، هرچند آرزو میکند میتوانست. همین آرامش از فریاد ترسناکتر است. ویکتوریا اسمورفیت درباره صحنه گفته است: «اینکه صحنه اینقدر آرام پیش میرود، من را برای آنها نگران میکند. نوعی پذیرش در آن هست، چون این دو با شور، آتش و التهاب زندگی میکنند.» پاتریک هنوز امیدوار است پدرش پس از آرام شدن برگردد، اما ماد پایان را پذیرفته است. حضور کامرون کنار پاتریک و تنش حلنشده میان آنها نیز اجازه نمیدهد بحران این خانواده در رابطه والدین خلاصه شود.
ازدواج لیزی و جیمز به شکلی متفاوت میمیرد. جیمز بیش از خود رابطه خارج از ازدواج، از هویت فردی و آنچه تهدیدی برای جایگاهش میبیند آزرده است. فروش رمان لیزی به «ونچرر» نیز نشان میدهد مسئله فقط حسادت عاطفی نیست؛ استقلال کاری او هم برای جیمز دشوار است. لیزی سرانجام از احساسات و نوشتهاش دفاع میکند و میگوید نمیخواهد در زندگی همسرش صرفا یک زینت باشد.
الیور کریس در این صحنه از وجه نمایشی همیشگی جیمز فاصله میگیرد و کاترین پارکینسون، خستگی زنی را نشان میدهد که دیگر دلیلی برای نجات ازدواجش نمیبیند. پارکینسون این پایان را چنین توصیف کرده است: «ازدواجشان به شکلی تقریبا رقتانگیز تمام میشود، نه با جنجال و احساسات نمایشی. به نظرم این جالب است و با این واقعیت جور درمیآید که رابطه مدتی است مرده.» تفاوت این جدایی با رابطه ماد و دکلن، از ظرافتهای قسمت است؛ همه ازدواجها با یک صدا فرو نمیریزند.
با وجود این حجم از بحران، قلب جشن همچنان در داستان روپرت و تگی میتپد. ورود تگی و اشاره ظریف به کفش قرمز روی جلد کتاب، لحظهای سیندرلایی برای شخصیتی میسازد که مدتها شادی دیگران را مقدم دانسته است. تغییر صورت روپرت هنگام دیدنش، پیش از هر دیالوگی، احساس او را لو میدهد. الکس هسل با نگاه و مکث، چیزی را نشان میدهد که شخصیتش هنوز حاضر نیست روشن بیان کند.
باس برای تگی امکان خوشگذرانی فراهم میکند، حتی اگر مخاطب شرطبندی او با دوقلوها را فراموش نکرده باشد. انتخاب اینکه او «Lady in Red» از کریس دی برگ را برای تگی بخواند، هم اغراقآمیز است و هم دقیقا مناسب این موقعیت. لوکا پاسکوالینو جذابیت و تصنع باس را کنار هم نگه میدارد؛ مردی که لزوما انتخاب مطمئنی نیست، اما در آن لحظه، سبکبالی را به زندگی تگی میآورد.

تدوین، میان این شادی و صورت روپرت رفتوبرگشت میکند و هر بار به او نزدیکتر میشود، تا حسادت سرانجام با شکستن لیوان در دستش بیرون میزند. این لحظه مشهور رمان، در تصویر هم قدرت خود را حفظ کرده است. تردولکالینز درباره ضرورت حفظ آن میگوید: «وقت آن رسیده بود که روپرت همان احساسی را تجربه کند که تگی مدتها با آن زندگی کرده است. این برای ما خیلی مهم بود.»
رقص بعدی آنها نیز پژواکی از مهمانی سال نوست، با این تفاوت که نزدیکی عاطفی و جسمیشان حالا بیشتر شده است. اما روپرت باز به همان دفاع آشنا پناه میبرد: بهجای پذیرفتن احساسش، تگی را میرنجاند. حسادت و نگاه منفیاش به خودش، به حرفهایی بیرحمانه تبدیل میشوند. واکنش تگی ضروری است؛ دوست داشتن او نباید به معنای تحمل تحقیر باشد. حضور روپرت بیرون محل باس و انبوه تهسیگارها، نشان میدهند این رفتار خودش را هم آرام نکرده است.
قسمت در کنار این محور اصلی، دیسی را نیز پس از آنچه پنی با او کرده فراموش نمیکند، برای رابطهاش با مایک جا باز میکند و جویس را با ضرورت پاسخگویی روبهرو میسازد. کوین و سبی به زوجی جذابتر تبدیل میشوند، پردیتا با پیشنهاد تلویزیونیاش اصطکاک تازهای میسازد و دوستی سارا و روپرت، با بازی موثر امیلی اتک، گرمایی بیادعا به مراسم میدهد.
جشن شکار موفق است چون فقط محل افشای رازها نیست؛ نشان میدهد این آدمها هنوز چه چیزی میخواهند و چرا در رسیدن به آن ناکام میمانند. با دو قسمت باقیمانده، تکرار عقبنشینی روپرت میتواند فرساینده شود و خط تونی نیز به نتیجهای فراتر از تهدید بیشتر نیاز دارد. بااینحال، قسمت دهم ثابت میکند «Rivals» در بهترین حالت، رسوایی، طنز و آسیبپذیری را همزمان زنده نگه میدارد؛ شبی که میشود در آن خندید، رقصید و درست وسط موسیقی، صدای شکستن یک رابطه را شنید.





