قسمت ششم فصل پنجم «Fire Country»؛ اجواتر در آتش وعدههای میسون

خطر در اجواتر همیشه از دل جنگل نمیآید. قسمت ششم فصل پنجم «Fire Country» با عنوان «Church and State» این بار سراغ بحرانی میرود که پشت وعده رونق اقتصادی پنهان شده است: پروژهای که قرار بوده آینده شهر را نجات دهد، زیرساختهای فرسوده آن را به مرز فروپاشی میرساند. نتیجه، یکی از قسمتهای منسجمتر سریال است؛ داستانی که عملیات نجات را به اختلافی جدی درباره مسئولیت اجتماعی پیوند میزند و برای مدتی، اجازه میدهد شخصیتهای دیگر هم از زیر سایه بودی بیرون بیایند. ادامه مطلب، داستان این قسمت را فاش میکند.
پس از ماجرای مشترک با «Sheriff Country»، سریال دوباره به مشکلات خود اجواتر برمیگردد. این قسمت به کارگردانی لزلی آلخاندرو و نویسندگی جسیکا گرنجر، ابتدا با دغدغهای ساده شروع میشود: بودی برای گروه آتشنشانی داوطلب دنبال یک پایگاه است و سراغ گاراژ قدیمی خانواده میسون الیس میرود. اما میسون، بازیکن سابق بیسبال با بازی جی هیدن، پیشتر ساختوساز در آن محل را آغاز کرده است.
پیشنهاد میسون برای کمک به آتشنشانها، در نگاه اول ادامه همان تصویر مرد موفقی است که به زادگاهش برگشته تا سهمی در بهبود اوضاع داشته باشد. حضورش همچنین رابطه او با سیجی را آشکار میکند. جیک متوجه ماجرا میشود و با گذاشتن کارت بیسبال میسون در کمد تازه سیجی، موقعیتی بامزه و کمی معذبکننده میسازد. این شروع سبک، پیش از آنکه بحران اصلی شکل بگیرد، به رابطهای جا میدهد که خیلی زود باید با واقعیت بیرون از خلوت عاشقانه روبهرو شود.
قسمت در همین دقایق نشان میدهد تقسیم توجه میان شخصیتها چقدر به نفع سریال است. بودی لازم نیست در هر گفتوگو حاضر باشد یا تمام لحظههای قهرمانانه را به خود اختصاص دهد. سیجی فرصت پیدا میکند هم در رابطهاش دیده شود و هم هنگام امدادرسانی نقش مهمی داشته باشد. ایو و شارون نیز پیش از حادثه، در فضایی روزمره و صمیمی کنار هم قرار میگیرند؛ لحظههایی که حس زندگی در یک شهر کوچک را بهتر از توضیحهای مستقیم منتقل میکنند.

ایو برای قدردانی از شارون، که پولی را به تری راک اختصاص داده، برای او صبحانه آماده میکند. اما اختلال در شبکه برق، این آرامش را بهسرعت از بین میبرد. آتشسوزیهای کوچک از اسموکیز شروع شدهاند و حالا به ساختمان محل زندگی ایو میرسند. هر دو بهموقع بیرون میآیند و کسی جانش را از دست نمیدهد، اما زنی که برای برداشتن وسایلش به داخل برمیگردد، از پلهها سقوط میکند و پایش میشکند.
نجات جان ساکنان به معنای پایان خسارت نیست. ایو همه داراییاش را از دست میدهد و ناچار میشود موقتا در آتشگاه بخوابد. قسمت بهدرستی از کنار این فقدان عبور نمیکند: خانه فقط مجموعهای از وسایل قابل جایگزینی نیست؛ خاطره، امنیت و بخشی از استقلال آدمهاست. رابطه قدیمی ایو با خانواده شارون نیز به این حادثه وزن بیشتری میدهد. شارون صرفا همکار ارشد او نیست و نگرانیاش از پیوندی شخصی و طولانی میآید.
تحقیق ایستگاه ۴۲ درباره فشار واردشده بر شبکه برق، حقیقت پروژه میسون را روشن میکند. او کارخانه کاغذ خانوادهاش را به مرکز داده تبدیل کرده تا پس از افول صنعت چوب، راهی برای احیای اقتصاد شهر پیدا کند. مشکل اینجاست که مصرف بالای برق و آب پروژه، با ظرفیت اجواتر تناسب ندارد. شبکه قدیمی زیر فشار قرار گرفته و کمبود آب در فصل آتشسوزی، حتی توان آتشنشانها برای مهار حریق را محدود کرده است.
پنهانکاری نیز بحران را تشدید میکند. آلبرت، سرمایهگذار ثروتمند پروژه، شرکت تامین برق را به امضای توافقنامههای محرمانگی واداشته و در نتیجه، علت فشار بر شبکه نمیتوانسته علنی شود. مسئله دیگر فقط یک محاسبه فنی اشتباه نیست؛ تصمیمی بزرگ بدون اطلاع کافی مردم و مسئولان پیش رفته و حالا هزینهاش را ساکنان میپردازند.
نقطه قوت «Church and State» این است که بحث درباره مرکز داده را به پیامدهای ملموس گره میزند. سریال لازم نیست درباره تمام کاربردهای فناوری حکم کلی صادر کند؛ در همین شهر، برق ناپایدار شده، آب کافی برای اطفای حریق وجود ندارد و خانوادهها بیخانه شدهاند. وعده سود آینده، مقابل خسارتی قرار میگیرد که همین حالا رخ داده است.

میسون از شنیدن خبر آتشسوزی ناراحت میشود و برای آسیبدیدگان چک مینویسد، اما کمک مالی مسئولیت او را پاک نمیکند. در عین حال، این رفتار اجازه نمیدهد شخصیتش صرفا به یک ثروتمند بیاحساس تقلیل پیدا کند. او ممکن است واقعا به اجواتر اهمیت بدهد و همزمان، با تصمیمهایش به آن آسیب برساند. همین فاصله میان نیت و نتیجه، اختلاف بودی و جیک را جذابتر میکند.
جیک معتقد است حالا که پروژه متوقف نمیشود و افتتاح آن چهار هفته دیگر برنامهریزی شده، باید در تصمیمگیری حضور داشت و برای ایمنتر شدنش تلاش کرد. مشکلات مالی ایستگاه ۴۲ نیز باعث میشود وعده منفعت اقتصادی برای او بیاهمیت نباشد. بودی، با حمایت شارون، حاضر نیست خطرهای فعلی را به امید اصلاحات بعدی بپذیرد.
با شواهدی که قسمت ارائه میدهد، مخالفت بودی قانعکنندهتر است. نگرانی او از یک دشمنی شخصی یا مخالفت مبهم با تغییر نمیآید؛ نزدیکانش در معرض خطر قرار گرفتهاند و منابع لازم برای حفاظت از شهر کاهش یافته است. مهمتر اینکه داستان، انرژی او را به مسئلهای مشخص و جمعی هدایت میکند. بااینحال، اختلاف تازه با جیک زمانی ارزش ادامه پیدا کردن دارد که سریال هر دو دیدگاه را جدی بگیرد، نه اینکه دوباره همان الگوی آشنای درگیری و عقبنشینی یکی از آنها را تکرار کند.
سیجی هم در این میان انتخاب دشواری دارد. رابطهاش با میسون برای او شادی آورده، اما پس از تجربه ناخوشایند زندگی در فیلادلفیا، اجواتر به جایی تبدیل شده که میتواند در آن احساس تعلق کند. پایان دادن به این رابطه، تصمیمی بیدرد نیست؛ او نمیخواهد بهخاطر علاقه به یک نفر، از ارزشها و آدمهایی فاصله بگیرد که تازه برایش معنای خانواده پیدا کردهاند. این انتخاب، شخصیتش را فراتر از یک خط داستانی عاشقانه میبرد.
ایو نیز با مسئلهای شخصی روبهرو میشود: عادت به مقدم دانستن نیاز دیگران، تا جایی که خواستههای خودش کماهمیت به نظر برسند. حمایت شارون و منی کمک میکند بفهمد رویای خرید خانهای با باغچه، کمتر از تهیه لپتاپ برای تری راک ارزش ندارد. پس از فقدانی چنین بزرگ، یادآوری حق او برای ساختن زندگی خودش، یکی از گرمترین بخشهای قسمت است.
اما شارون پشت همین حمایتها، رازی نگرانکننده دارد. خبر کمک مالی ناشناس به کال فایر منتشر شده و مردی با ادعای تمایل به کمک سراغ آتشگاه میآید. بعد روشن میشود او برای پس گرفتن پولش آمده است؛ همان ۸۰۰ هزار دلاری که شارون از محل یک آتشسوزی برداشته و بهعنوان کمک مالی وارد چرخه کرده است.
این خط داستانی تعلیق میسازد، ولی از نظر شخصیتپردازی هنوز به توضیح محکمتری نیاز دارد. شارون معمولا صدای عقل و احتیاط سریال است؛ برداشتن چنین مبلغی، بدون در نظر گرفتن صاحب پول یا امکان بررسی حسابها، تصمیمی نیست که بهسادگی با تصویر او جور دربیاید. حتی استفاده از آن برای هدفی خوب، راهحل پایداری برای کمبود بودجه نیست.
در مجموع، قسمت ششم زمانی موفقتر است که خطر را از حادثهای گذرا به مسئلهای برای کل شهر تبدیل میکند. عملیات نجات خوب با زندگی شخصیتها پیوند خورده، سیجی و ایو فرصت بیشتری برای دیده شدن دارند و بودی سرانجام در مرکز تعارضی قرار گرفته که ارزش دنبال کردن دارد. اجواتر حالا فقط به خاموش کردن آتش نیاز ندارد؛ باید تصمیم بگیرد چه نوع آیندهای را میخواهد و چه کسی قرار است هزینه وعدههای آن آینده را بپردازد.





