قسمت هفتم فصل چهارم «Reacher» ثابت می‌کند آلن ریچسون برای «Mission: Impossible» ساخته شده بود

آلن ریچسون از زمان نخستین حضورش در نقش آکوامن در «Smallville» و لغو اسپین‌آفی که به او وعده داده شده بود، مسیر طولانی و پرفرازونشیبی را پیموده است. او توانایی‌اش در کمدی را با «Blue Mountain State» نشان داد، در «Teenage Mutant Ninja Turtles» به کارگردانی جاناتان لیبزمن نقش رافائل را بازی کرد؛ اجرایی که کمتر از شایستگی‌اش تحسین شد، و با حضورش در «Fast X» نگاهی سرگرم‌کننده و خودآگاهانه به این مجموعه آورد.

بااین‌حال، بهترین نقش کارنامه او تا امروز جک ریچر در سریال «Reacher» از پرایم ویدیو (Prime Video) است. ریچسون در این نقش بیش از همیشه کاریزماتیک و در عین حال از نظر فیزیکی ترسناک به نظر می‌رسد. ریچر می‌تواند هم بامزه و هم هراس‌انگیز، هم قدرتمند و هم مهربان باشد و بازیگر به‌خوبی این تضادها را کنار یکدیگر نگه می‌دارد.

فصل چهارم «Reacher» برخی از بهترین لحظات کل سریال را ارائه کرده است؛ از اکشن خشن‌تر گرفته تا طراحی مبارزه‌های پیچیده‌ای که هم تماشایی‌اند و هم به‌شدت بی‌رحمانه. این فصل احتمالا بامزه‌ترین فصل سریال نیز هست و ریچر حتی چیزی شبیه یک تکیه‌کلام مخصوص پیدا کرده است. ریچسون در سراسر فصل اجرایی قدرتمند دارد، اما قسمت تازه شامل لحظه کوتاهی است که شاید به‌سادگی از چشم مخاطب دور بماند؛ لحظه‌ای که نشان می‌دهد او می‌توانست ستاره‌ای بزرگ در سینما باشد و باید به مجموعه «Mission: Impossible» می‌پیوست.

در قسمت «Vote For Sampson»، ریچر برای جلوگیری از یک حمله تروریستی راهی کنسرتی در فضای باز می‌شود و ارکستر در آنجا نت‌های آشنای موسیقی «Mission: Impossible» را می‌نوازد. این اشاره کوتاه، ادای احترامی به یکی از محبوب‌ترین و تاثیرگذارترین مجموعه‌های جاسوسی تاریخ و البته تام کروز است؛ بازیگری که پیش‌تر در دو فیلم نقش جک ریچر را بر عهده داشت. بااین‌حال، این صحنه یادآوری تلخی هم هست که ریچسون هنوز در هیچ فیلمی مقابل تام کروز قرار نگرفته؛ دست‌کم فعلا.

فیلم‌های «Mission: Impossible» طی ۳۰ سال گذشته تعدادی از ماندگارترین لحظات سینمای بلاک‌باستری را خلق کرده‌اند. صحنه سرقت از سازمان سیا در نخستین فیلم همچنان یکی از نمادین‌ترین سکانس‌های اکشن است. این مجموعه همچنین پر از شخصیت‌های مکمل و شرورهای به‌یادماندنی بوده است؛ از بازی تماشایی هنری کویل در نقش جان لارک و حرکت معروف آماده کردن مشت‌هایش گرفته تا اوون دیوین فراموش‌نشدنی با بازی فیلیپ سیمور هافمن، ایلسا فاوست سرسخت با بازی ربکا فرگوسن و ویلیام برنت کمتر تحسین‌شده با بازی جرمی رنر.

آلن ریچسون چه در نقش یک ماشین آدم‌کشی جدی و کم‌حرف مانند ریچر ظاهر شود و چه نقش جوانی خوش‌هیکل اما ساده‌لوح مانند شخصیتش در «Blue Mountain State» را بازی کند، کاملا با جهان «Mission: Impossible» تناسب دارد. او می‌توانست متحد ایتن هانت با بازی تام کروز باشد؛ مبارزی تنومند و نیرومند که در کنار چابکی ایتن، توازن تازه‌ای به گروه می‌بخشید. کاریزما و زمان‌بندی کمدی ریچسون نیز می‌توانست در کنار بنجی با بازی سایمون پگ ترکیبی درخشان بسازد.

نزدیک‌ترین تجربه مجموعه به اضافه کردن چنین مبارزی، شخصیت هنری کویل در «Mission: Impossible — Fallout» بود؛ هرچند او درنهایت از آب درآمد که یکی دیگر از ماموران دوجانبه متعدد این مجموعه است. اگر شخصیتی مشابه، اما بدون خیانت و بازی‌های همیشگی ماموران دوجانبه، به ریچسون سپرده می‌شد، حضورش می‌توانست پویایی متفاوت و جذابی به تیم بدهد.

از طرف دیگر، ریچسون برای ایفای نقش یک شخصیت شرور نیز تمام ویژگی‌های لازم را دارد. او از هنری کویل بلندقدتر است، قدرت بدنی چشمگیری دارد و به‌اندازه کافی کاریزماتیک است تا به دشمنی قدرتمند تبدیل شود؛ حریفی که ایتن هانت برای شکست دادنش مجبور باشد به‌جای تکیه صرف بر نیروی بدنی، از هوش و زیرکی خود کمک بگیرد.

پس از «The Final Reckoning» هنوز مشخص نیست فیلم دیگری از «Mission: Impossible» ساخته خواهد شد یا نه. بنابراین پیوستن آلن ریچسون به نیروی ماموریت غیرممکن، فعلا باید در حد رویایی مشترک باقی بماند؛ دست‌کم تا زمانی که پارامونت پیکچرز (Paramount Pictures) ناگزیر تصمیم بگیرد جان تازه‌ای به این مجموعه محبوب ببخشد.