قسمت چهارم «Nocturne»؛ دام تازه یورک و قمار خطرناک ساگا در «The Courier»

در قسمت چهارم فصل اول «Nocturne» با عنوان «The Courier»، شناسایی یکی از همدستان یورک والتر به معنای نزدیکتر شدن به پایان پرونده نیست؛ برعکس، راه را برای ضربهای تازه به اعتبار جونا باز میکند. همزمان، ساگا برای دسترسی مستقیم به قاتل، تصمیم میگیرد موقعیت نسبتا امنتر خود در مرکز روانپزشکی ریورساید را کنار بگذارد و به بخش تحت مراقبت ویژه منتقل شود. این قسمت دو مسیر متفاوت را پیش میبرد: جونا میکوشد شبکه بیرونی یورک را کشف کند و ساگا خود را به مرکز نفوذ او نزدیکتر میکند. ادامه مطلب، داستان قسمت چهارم را فاش میکند.
جستوجوی فلیشیا به روزهای دهم و یازدهم رسیده و زمان برای ماموران اهمیت بیشتری پیدا کرده است. ساگا، با بازی زازی بیتز، همچنان در پوشش بیمار در ریورساید حضور دارد، اما پس از از دست دادن فرستندهاش، ارتباط با تیم بیرون به مسئلهای دشوار تبدیل شده است. او حالا باید از همان امکانات محدودی استفاده کند که برای زیر نظر گرفتنش به کار میروند.
رفتار کارل، کارمند مرکز با بازی روری کالکین، توجه ساگا را جلب میکند. او با استفاده از دوربینها کاری میکند که نیتن نام روی کارت شناسایی کارل را ببیند و به الکساندرا کوئین اطلاع دهد. این لحظه کوچک، کارآمدی ساگا را بهتر از یک توضیح طولانی نشان میدهد: حتی وقتی ابزار ارتباطیاش را از دست داده، میتواند راهی برای انتقال اطلاعات پیدا کند.
کارل همان پیکی است که پیامهای یورک را به بیرون میرساند. ناراحتی او از این رابطه، مانع ادامه همکاریاش نشده است؛ یورک میداند چطور احساس گناه و تردید او را به ابزاری برای اطاعت تبدیل کند. عنوان «The Courier» نیز به همین واسطه اشاره دارد؛ فردی ظاهرا حاشیهای که فاصله میان سلول قاتل و دنیای بیرون را پر میکند. زندانی بودن یورک، با بازی استیون گراهام، ارتباطاتش را قطع نکرده، بلکه او را واداشته شکل دیگری از کنترل را به کار بگیرد.
جونا و کوئین برای پیدا کردن گیرنده پیامها، انتقال ساختگی یورک از ریورساید را طراحی میکنند. جونا این خبر را به او میدهد تا واکنشی ایجاد کند و تیم بتواند مسیر کارل را دنبال کند. نقشه از نظر اجرایی تا حدی جواب میدهد: کارل نامه را به محل تعیینشده میبرد و ماموران رد او را میگیرند. اما وقتی جونا وارد ساختمان میشود، فرد ناشناس با کلروفرم او را بیهوش میکند و میگریزد.
تیم نامه را به دست میآورد، ولی گیرنده همچنان ناشناس میماند. مهمتر اینکه محتوای نامه، موفقیت محدود عملیات را به بحران تبدیل میکند: «جونا دیانای من را در صحنه کار گذاشت.»
این ادعا، فراتر از یک تحریک شخصی است. یورک اعتبار مدارکی را هدف میگیرد که به زندانی شدنش منجر شدهاند و در نتیجه، جایگاه جونا نزد افبیآی را زیر سوال میبرد. حتی پیش از اثبات یا رد اتهام، تردید درباره رفتار جونا میتواند همکاری تیم را مختل کند و مسیر جستوجوی فلیشیا را دشوارتر سازد. یورک از عملیاتی که برای کشف شبکه او طراحی شده بود، مجرایی برای رساندن اتهامش میسازد.
بااینحال، نباید نامه را صرفا دروغی بیپشتوانه دانست یا از آن نتیجه گرفت که تمام جزئیات اتهام ثابت شده است. توضیح لیو شرایبر درباره شخصیت جونا نشان میدهد ماجرا عمدا در محدودهای خاکستری قرار دارد. او میگوید: «فکر میکنم نگران است مسائل قانونی جلویش را برای گرفتن یورک بگیرد. همه این شخصیتها رازهای بزرگی دارند که در طول داستان آشکار میشوند. با توجه به شرایط، جونا میخواهد به هر وسیله لازم یورک را از میدان خارج کند. باید او را متوقف کند. فکر میکنم از همان زمان محاکمه هم چنین احساسی داشت. این یک بازی شطرنج با یورک است و نمیخواست دور اول را ببازد، برای همین دست به کاری زد که چندان درست نبود.»

این توضیح، احتمال تخلف جونا را جدیتر میکند، اما هنوز جای روشن شدن ماهیت و ابعاد آن باقی است. نقطه جذاب داستان نیز همینجاست: تلاش برای متوقف کردن یک قاتل، لزوما همه روشهای بازپرس را موجه نمیکند. یورک از این شکاف استفاده میکند تا مدافع قانون را در موقعیت پاسخگویی قرار دهد، بدون آنکه جنایتهای خودش کمرنگ شوند.
پیشنهاد قبلی او، «حقیقت در برابر حقیقت»، در این قسمت معنای تازهای پیدا میکند. استیون گراهام درباره آن میگوید: «این عبارت کوتاه خیلی کلیدی است. انگار میگوید: میدانم دروغ گفته. میدانم خودش هم میداند که دروغ گفته. پس من دنبال حقیقت هستم و میخواهم او هم حقیقت را بگوید. اگر قرار است از قانون دفاع کند، نباید راستگو باشد؟ همینجاست که آن ابهام پیچیده شکل میگیرد.»
درون ریورساید، فشار بر ساگا نیز بیشتر میشود. داروهای خوراکی که میتوانست پنهانشان کند یا بالا بیاورد، جای خود را به تزریق میدهند. این تغییر، کنترل او بر ماموریت را محدود میکند و جونا هنگام ملاقات با یورک به او میفهماند فرصت رو به پایان است. ساگا در پاسخ، به لوید، پرستاری که داروهایش را میآورد، حمله میکند و ماجرا را به شکل تلاش برای فرار جلوه میدهد.
رفتار توهینآمیز و آزاردهنده لوید، خشونت این رویارویی را از نظر احساسی قابلفهم میکند. زازی بیتز درباره او میگوید: «واقعا حقش بود.» جان هلاوین، تهیهکننده اجرایی، بلافاصله میان شخصیت و بازیگر فاصله میگذارد: «البته بازیگرش آدم بسیار دوستداشتنیای است. فیلمبرداری آن صحنه برایش خیلی سخت بود.»
اما هدف ساگا فقط واکنش به لوید نیست. او میخواهد تهدیدی جدی تشخیص داده شود تا به بخش تحت مراقبت ویژه انتقالش دهند. نقشه نتیجه میدهد و او در سلول مجاور یورک قرار میگیرد. پیش از انتقال نیز با گفتن رمز «آفتاب»، به نیتن میفهماند که وضعیت مطابق برنامه پیش میرود.
هلاوین توضیح میدهد این تصمیم «از همان ابتدا» بخشی از نقشه بوده است. به گفته او، جونا با این مسیر کاملا موافق نبود، ولی میدانست ممکن است بدون نزدیک شدن ساگا به یورک، اطلاعات لازم به دست نیاید. اگر ماموریت زودتر نتیجه میداد، ترجیح میداد ساگا هرگز وارد آن بخش نشود. حالا اشاره او معنایی فوری دارد: «وقتشه. اگر میخوای این کار رو بکنی، باید همین حالا انجامش بدی، وگرنه بیرونت میکشن.»
انتقال ساگا پیروزی عملیاتی محسوب میشود، نه تضمین امنیت. دیوار بتنی فاصله فیزیکی ایجاد میکند، اما قدرت یورک عمدتا از شناخت ضعفها و دستکاری ذهن دیگران میآید. ساگا به او نزدیکتر شده، ولی این نزدیکی فرصتی متقابل برای قاتل نیز هست.
بیتز درباره آمادگی شخصیتش صریح است: «فکر نمیکنم واقعا برای چیزی که در انتظارش است آماده باشد. او بسیار ماهر است و کارش را خوب بلد است، اما احساسات نقش بزرگی در نحوه مواجهه با موقعیتها دارند. یورک هم باهوش است. غرور، نقص شخصیتی جالبی برای بازی کردن است؛ اینکه چطور سر راهش قرار میگیرد و او باید در طول سریال با آن روبهرو شود. فکر میکنم کمی آنچه در انتظارش است را دستکم میگیرد.»
«The Courier» با همین تردید پایان مییابد. جونا یک واسطه را شناسایی کرده، اما با اتهامی روبهرو شده که میتواند گذشتهاش را علیه او به کار بگیرد. ساگا هم به جایگاهی رسیده که میخواست، ولی هنوز معلوم نیست برتری حرفهایاش برای مقابله با یورک کافی باشد. پیشرفت در این قسمت، بهجای آرامش، خطر بیشتری تولید میکند؛ هر دو بازپرس به قاتل نزدیکتر شدهاند، اما یورک نیز اکنون راه روشنتری برای ضربه زدن به آنها دارد.





