مایکل جی فاکس در بحبوحه نبرد پارکینسون از وضعیتش بهروزرسانی به اشتراک میگذارد
مایکل جی فاکس در مورد تشویق ایستادهای که در مراسم جوایز بفتا ۲۰۲۴ در ماه فوریه دریافت کرد و اینکه چرا احساس میکند مردم تا این حد متاثر شدهاند، صحبت میکند.
این هنرپیشه، فعال و بشردوست با راشل اسمیت از ای تی در آستانه برگزاری مراسم سال جاری «A Country Thing Happened on the Way to Cure Parkinson» یک جشن خیریه موسیقیایی به نفع بنیاد مایکل جی فاکس که در روز سه شنبه در مرکز فیشر برگزار شد، برای مصاحبه نشست.
فاکس در مورد هجوم عظیم عشق و حمایتی که هنگام حضور غافلگیرکننده اش در مراسمی که در سالن رویال فستیوال لندن برگزار شد و در آنجا جایزه نهایی شب برای بهترین فیلم را برای او اهدا کرد، گفت: «هنوز واقعاً شگفتانگیزه»
فاکس، ۶۲ ساله در مورد تشویق ایستاده گفت: «من آن را دوست دارم و از آن قدردانی می کنم، اما آن را بیشتر به منزله تشخیص عزم و اراده برای حل مشکل بزرگم می دانم، و اینکه همه ما این قدرت را داریم که هر کاری که می توانیم انجام دهیم تا کارها را پیش ببریم. من فکر می کنم مردم می گویند، ممنون که آنجا ماندی و دنبال این رفتی و من از آن قدردانی می کنم.»
فاکس توضیح داد که احساس می کند به عنوان چراغ و نمادی برای خوش بینی عمل می کند, چیزی که از طریق تلاش های خستگی ناپذیر او برای مبارزه با بیماری پارکینسون بیان می شود.
فاکس به اشتراک گذاشت: «این چیزی بود که مردم در مراسم بفتا به آن پاسخ دادند. مسئله اینه که مردم واقعاً میخواهند باور کنند که ما میتوانیم کارها را انجام دهیم، و فکر میکنم آنها من را به عنوان فردی میبینند که این کار را انجام میدهم.»
در طی مراسم پر ستاره بفتا در اوایل سال جاری، فاکس توسط ستاره «دکتر هو»، دیوید تنانت معرفی شد و با ویلچر به صحنه آمد. فاکس به همراه همسر ۳۵ سالهاش، تریسی پولن، در این مراسم شرکت کرد که روز سهشنبه هم در مراسم جشن «یک اتفاقی در راه درمان پارکینسون رخ داد» در کنارش بود، که شامل اجراها و حضور شریل کرو، لیتل بیگ تاون و جیسون ایزبل بود.
فاکس درباره این رویداد گفت: «پشتیبانی در اینجا فوق العاده است، و خوبه که همه چیز را با هم ترکیب کنیم و حضور در نشویل خوبه.»
فاکس در سال ۱۹۹۱ در سن ۲۹ سالگی به بیماری پارکینسون مبتلا شد و او به ای تی توضیح داد که واقعاً به سلامتی خود آنطور که دیگران نگاه می کنند نگاه نمی کند.
او درباره بیماری خود گفت: «پس از ۳۵ سال که از ابتلای من می گذرد، این زندگی منه و زیاد به آن فکر نمی کنم. من حتی به آن فکر نمیکنم. اما به این فکر میکنم که به عنوان یک جامعه چه کاری انجام میدهیم تا این موضوع را بفهمیم و درمانی پیدا کنیم و در صورت عدم درمان، مراکز درمانی ایجاد کنیم. که واقعاً راهگشا هستند.»
