نخستین تصاویر «Ink»؛ دنی بویل به ریشههای بحران حقیقت در رسانهها میرود
فیلم تازه کارگردان «Slumdog Millionaire» با بازی گای پیرس در نقش روپرت مرداک، افتتاحیه جشنواره ونیز خواهد بود و پس از حضور در تلیوراید و تورنتو، از طریق نتفلیکس عرضه میشود.
نخستین تصاویر فیلم «Ink» به کارگردانی دنی بویل منتشر شد؛ اثری که قرار است هفته آینده جشنواره فیلم ونیز را افتتاح کند و سپس در جشنوارههای تلیوراید و تورنتو به نمایش درآید. این فیلم که نتفلیکس بهتازگی حق پخشش را خریداری کرده، روایتگر یکی از نقطههای عطف جنجالی تاریخ مطبوعات بریتانیاست: تولد دوباره روزنامه «The Sun» در سال ۱۹۶۹ و آغاز شیوهای از روزنامهنگاری عامهپسند که اثرش تا امروز باقی مانده است.
گای پیرس در «Ink» نقش روپرت مرداک را بازی میکند و جک اوکانل در نقش لری لمب ظاهر میشود؛ سردبیری که در شکلگیری هویت تازه «The Sun» نقش مهمی داشت. فیلم بیش از آنکه مرداک را بهعنوان غول رسانهای تثبیتشدهای که امروز میشناسیم تصویر کند، به دوران شکلگیری او و رابطه پرکشمکش، جاهطلبانه و اثرگذار او با لمب میپردازد.
بویل نخستینبار در سال ۲۰۱۷ و هنگام تماشای نمایشنامه جیمز گراهام در وستاِند، شیفته این داستان شد و خیلی زود به ظرفیت سینمایی آن پی برد. با وجود تردید استودیوها و سرمایهگذاران، او پیگیری پروژه را متوقف نکرد. گراهام نیز بر این نکته تأکید دارد که مرداک در این مقطع هنوز در حال آزمودن مسیر و یاد گرفتن قواعد بازی است؛ در مقابل، لمب با آمیزهای از انزجار، خشم، رنجش و اشتیاق شدید به خبر، به دنبال اختراع چیزی تازه در رسانههاست.
برای بویل، لری لمب نقطه اتصال عاطفی مهمی در داستان بوده است؛ مردی از شمال انگلستان که در ساختار سنتی و اشرافی رسانهای، یک غریبه و بهنوعی بازنده بالقوه به حساب میآمد. جک اوکانل لمب را شخصیتی توصیف کرده که در ساخت فرهنگ معاصر سهم داشت، اما اغلب دور از چشم و در تاریکی عمل میکرد.
کارگردان «Trainspotting» در تبدیل نمایشنامه به فیلم، از ریتم و انرژی همیشگی آثارش بهره گرفته تا «Ink» به روایتی پرشتاب بدل شود. با این حال، او آگاهانه از سادهسازی شخصیت مرداک و تبدیل کردنش به یک هیولا فاصله گرفته است. بویل معتقد است وقتی چهرههای اثرگذار تاریخ را صرفاً هیولایی معرفی کنیم، مسئولیت جمعی خودمان در شکلگیری آن سازوکارها را نادیده میگیریم.
«Ink» در نگاه بویل صرفاً یک فیلم تاریخی درباره مطبوعات نیست؛ فیلمی است درباره نقطه اشتعالی که به فضای رسانهای امروز رسیده است. او میراث همکاری مرداک و لمب را در تغییر نگاه عمومی به اقتدار، حکومت مرکزی و حتی مفهوم «حقیقت مرکزی» میبیند؛ پرسشهایی که در عصر شبکههای اجتماعی، اخبار جعلی و قطبیشدن افکار عمومی، بیش از هر زمان دیگری فوری به نظر میرسند.
دنی بویل پس از بازخوردهای مثبت «۲۸ Years Later» در تابستان ۲۰۲۵، با «Ink» به قلمرویی نزدیک میشود که میتواند در فصل جوایز نیز مورد توجه قرار بگیرد. او در بیش از سه دهه فعالیتش، فیلمهایی چون «Shallow Grave»، «۲۸ Days Later»، «Trainspotting»، «۱۲۷ Hours» و «Slumdog Millionaire» را ساخته است.
«Ink» از ۱۱ دسامبر بهصورت محدود در سینماها اکران میشود و از ۸ ژانویه در ایالات متحده و آمریکای لاتین به فهرست نتفلیکس اضافه خواهد شد. فیلم بویل با رجوع به سال ۱۹۶۹، ظاهراً پرسشی کاملاً امروزی را پیش میکشد: وقتی خبر به کالا، حقیقت به ابزار رقابت و خشم به موتور توجه تبدیل شود، چه کسی مسئول آیندهای است که از دل این ترکیب بیرون میآید؟
