نیکلاس کیج: بازیگر طرفدار هوش مصنوعی نیستم؛ می‌خواهم با کارگردانان نسل زد کار کنم

نیکلاس کیج برای ادامه مسیرش در هالیوود، بیش از فناوری‌های تازه به فیلم‌سازان جوان چشم دوخته است. او در شرایطی که استودیوها سرمایه‌گذاری روی هوش مصنوعی را گسترش می‌دهند، می‌گوید ترجیح می‌دهد کنار کارگردانان نسل زد قرار بگیرد؛ کسانی که از دل فرهنگ یوتیوب و تولید مستقل آمده‌اند و کارشان را «از صفر و با دست خودشان» می‌سازند.

کیج صبح شنبه، در میانه کار روی فیلم «Perish» در مینیاپولیس، مهمان نشست ویژه‌ای در کامیک‌کان نیویورک شد. گفت‌وگو از درام‌های تحسین‌شده و اکشن‌های پرفروش او تا آثار مستقل و فیلم‌های کالتش پیش رفت، اما یکی از صریح‌ترین بخش‌های آن به آینده بازیگری و نسبت این حرفه با هوش مصنوعی اختصاص داشت.

او هنگام صحبت درباره تجربه حضور در سریال «Spider-Noir» پرایم ویدئو گفت: «چطور باید از هوش مصنوعی جان سالم به در برد؟ آمازون شرکتی است که خیلی از هوش مصنوعی استقبال می‌کند. من بازیگری نیستم که طرفدار هوش مصنوعی باشد. رضایت‌نامه استفاده از آن را در «Spider-Noir» امضا نکردم. احتمالاً دیگر با آن استودیو کار نخواهم کرد، اما اشکالی ندارد.»

کیج در همین بخش مدعی شد آمازون ۵۰ میلیارد دلار در اوپن‌ای‌آی سرمایه‌گذاری کرده است؛ رقمی که در این نشست به‌عنوان بخشی از اظهارات او مطرح شد. او درباره پیامد تصمیمش نیز از احتمال قطع همکاری سخن گفت، نه از تصمیمی قطعی یا اعلام‌شده از سوی استودیو.

راهی که کیج برای خودش جذاب می‌بیند، همکاری با نسل تازه فیلم‌سازان است: «باید بروم سراغ این کارگردانان جوان نسل زد که دارند به روش خودشان کار می‌کنند؛ چه از مسیر فرهنگ یوتیوب، چه هر مسیر دیگری. از صفر و با دست خودشان می‌سازند. می‌خواهم بخشی از این جریان باشم.»

این علاقه، با پرسش بزرگ‌تری برای او پیوند دارد: چطور می‌توان در جهانی که اطلاعات با سرعتی سرسام‌آور تولید و پخش می‌شود، همچنان با مخاطب ارتباط برقرار کرد؟ کیج با اشاره به گیف‌ها، فرهنگ میم، کار کین پارسونز در «Still Life» و عکس‌های سیندی شرمن، از امکان انتقال شخصیت در یک تصویر حرف زد؛ اینکه بازیگر وارد حال‌وهوای نقش شود و تنها با ثبت یک عکس، چیزی از آن را به مخاطب برساند.

بااین‌حال، او ادعا نکرد که پاسخ را یافته است: «وقتی همه‌چیز این‌قدر سریع حرکت می‌کند، چطور می‌شود همچنان به‌روز و مرتبط ماند؟ هنوز دارم دنبالش می‌گردم و جواب دقیقی برایتان ندارم.»

بحث درباره احتمال فعالیت شخصی او در یوتیوب یا ساخت پادکست، به گزینه دیگری رسید: بازگشت به تلویزیون. کیج با اشاره به محدودیت‌های بازی در فیلم‌های پیاپی و ضرورت تأمین زندگی خانواده گفت: «احتمالاً یک فصل دیگر تلویزیون کار می‌کنم. فکر می‌کنم شاید در یک فصل از «True Detective» بازی کنم.»

این صحبت به احتمال حضور او در فصل پنجم سریال مربوط می‌شود، اما هنوز تأیید قطعی یک قرارداد نیست. خود کیج هم با لحنی شوخ ادامه داد: «اشکالی ندارد که من اولین نفرم که اعلامش می‌کنم، نه؟» سپس جان ترتلتاب را مثال زد که به گفته او در فیلادلفیا از ساخت «National Treasure 3» و بازگشت کیج خبر داده بود: «من گفتم نه، هنوز برایش قرارداد نبسته‌ام. باید این میکروفن‌ها را از دست کارگردان‌ها بگیرید!»

او البته برای بازگشت بن گیتس پیشنهاد طنزآمیز خودش را داشت: قهرمان «National Treasure» این بار دنبال پرونده‌های اپستین برود. کیج گفت: «آن دیگر به روزگار امروز ربط دارد. آن فیلم را می‌سازم.» این جمله ایده‌ای شوخی‌آمیز در جریان نشست بود، نه خبر ساخت یک فیلم.

کیج که چهره‌اش بارها به میم تبدیل شده، اعتراف کرد یکی از مشهورترین نمونه‌ها را چندان درک نمی‌کند: صحنه سفر با ال‌اس‌دی در «The Unbearable Weight of Massive Talent» کنار پدرو پاسکال. او گفت: «واقعاً نمی‌فهممش. خب، او یک لبخند احمقانه دارد، من هم یک لبخند احمقانه دارم؛ کجایش این‌قدر مهم است؟»

بخش دیگری از نشست به شیوه نقش‌آفرینی او اختصاص داشت. کیج درباره «Perish» گفت خوابی نامعمول به او کمک کرده شخصیتش را پیدا کند؛ نقشی که در آن پالتویی از خز مصنوعی رنگین‌کمانی می‌پوشد. در آن خواب، چند زن زیبا او را به سوی خود می‌خواندند، اما کودکی کنارش بود که نمی‌دانست متعلق به چه کسی است. او ماندن و محافظت از کودک را انتخاب کرد: «گفتم نمی‌توانم یک بچه را تنها بگذارم. وقتی بیدار شدم، فهمیدم کلید بازی‌کردن این شخصیت را پیدا کرده‌ام.»

این نگاه شخصی به نقش، گاهی با خواسته کارگردان برخورد می‌کند. کیج گفت چندان علاقه‌ای ندارد کارگردان مدام دیالوگ را برایش اجرا کند تا او همان لحن را تکرار کند: «اگر قرار است این‌همه انتخاب را خودتان انجام بدهید، پس چرا من را استخدام کرده‌اید؟»

او از فیلم هنوز اکران‌نشده «The Prince» مثال زد؛ جایی که حرکات نامتعارف دستش با تردید کارگردان روبه‌رو شده بود. کیج بر انتخابش پافشاری کرده و حالا می‌گوید: «وقتی فیلم را ببینید، متوجه می‌شوید که جواب داده است.»

از «Valley Girl» و «Leaving Las Vegas» تا «Con Air» و «Ghost Rider»، کیج مسیر حرفه‌ای خود را نوعی شاگردی مداوم می‌داند: تجربه ژانرها و سبک‌های مختلف برای گسترش دامنه بازیگری. او معتقد است حتی عجیب‌ترین شخصیت‌هایش نیز به این دلیل دوام آورده‌اند که از احساسی قابل‌درک سرچشمه می‌گیرند.

در حرف‌های کیج، مخالفت با هوش مصنوعی به معنای بی‌علاقگی به تجربه‌های تازه نیست. او همچنان دنبال زبان‌های جدید ارتباط با مخاطب است، اما می‌خواهد انتخاب، تخیل و آزمون‌وخطای انسانی در مرکز کار بماند؛ همان چیزی که حالا امیدوار است در همکاری با فیلم‌سازان نسل زد دوباره کشف کند.