پایان فیلمبرداری «Alone»؛ میلیسنت سیموندز در تریلری درباره هوش مصنوعی و تنهایی
فیلم کوتاه گرت پتن با حضور تروی کوتسور، نایل دیمارکو و فیلیشیا رشاد وارد پستولید شده است؛ سازندگان امیدوارند آن را به فیلمی بلند تبدیل کنند.
یک ربات انساننما قرار است زندگی زنی تنها را آسانتر کند، اما هرچه بیشتر او را میشناسد، رابطهشان نگرانکنندهتر میشود. این نقطه آغاز «Alone» است؛ تریلر روانشناختی کوتاهی با بازی میلیسنت سیموندز که فیلمبرداری اصلی آن بهتازگی در بروکلین به پایان رسیده و اکنون مراحل پستولید را میگذراند.
گرت پتن کارگردانی فیلم را بر عهده دارد و فیلمنامه را همراه با تیتسیانو توچی نوشته است. بیشتر بازیگران «Alone» ناشنوا هستند و سیموندز، بازیگر «A Quiet Place» و نامزد بفتا، نقش سامانتا را ایفا میکند؛ زنی ناشنوا که تنها زندگی میکند و یک ربات انساننمای پیشرفته دریافت میکند تا در کارهای روزمره کمکش کند. با یادگیری عادتها، احساسات و گذشته سامانتا، پیوند میان او و ماشین بهتدریج مسیری تاریک و دلهرهآور پیدا میکند.
تروی کوتسور، بازیگر برنده اسکار، نایل دیمارکو، نامزد امی و از چهرههای «Deaf President Now!»، و فیلیشیا رشاد، بازیگر «Creed» و برنده دو جایزه تونی، دیگر چهرههای اصلی فیلم هستند. جیمز برودریک و کامرون سالت نیز در این اثر حضور دارند.
پتن و توچی تهیهکنندگی پروژه را همراه با برندا لینکوس از دیافای و آستین لانترو از رینج مدیا پارتنرز بر عهده داشتهاند. ویلیام لاوری از رینج مدیا پارتنرز و دیوید کاینات از دیافای، تهیهکنندگان اجرایی هستند و اورلاندو هررا بهعنوان مدیر فیلمبرداری با پروژه همکاری کرده است.
بنا بر اطلاعات منتشرشده، سازندگان امیدوارند «Alone» را مبنای ساخت یک فیلم بلند قرار دهند و ترجیحشان این است که همان گروه بازیگران را حفظ کنند. با این حال، ساخت نسخه بلند هنوز قطعی نشده و زمان نمایش فیلم کوتاه نیز اعلام نشده است.
پتن درباره تجربه ساخت فیلم گفت: «کارگردانی «Alone» برایم تجربهای بسیار ویژه بود. فرصت داشتم با گروهی فوقالعاده از بازیگران کار کنم که عمق و انسانیت زیادی به داستان بخشیدند. فیلم سراغ موضوعاتی هم میرود که امروز خیلی به زندگی ما نزدیکاند؛ هوش مصنوعی، انزوا، ارتباط، اعتماد و وابستگی روزافزونمان به فناوری.»
او افزود: «داستان با یک زن و یک ماشین شروع میشود، اما در نهایت پرسشهایی کاملا انسانی درباره همدمداشتن مطرح میکند؛ اینکه حاضریم تا کجا اجازه بدهیم فناوری وارد زندگیمان شود. به چیزی که با هم ساختهایم خیلی افتخار میکنم و هیجان دارم که در مرحله پستولید به فیلم جان بدهیم.»
ایده «Alone» تعلیق را از دل وعدهای آشنا بیرون میکشد: فناوریای که قرار است ما را بهتر بشناسد و زندگی را سادهتر کند. نقطه نگرانکننده داستان، همان جایی است که این شناخت عمیق دیگر صرفا مزیت نیست و مرز میان همراهی و نفوذ به حریم شخصی مبهم میشود؛ مرزی که میتواند به رابطه یک زن و یک ماشین، ابعادی فراتر از یک تهدید فناورانه بدهد.
