پنه‌لوپه کروز از ترس بازی مقابل خاویر باردم در «Bunker» گفت
کروز می‌گوید رویارویی پرتنش زوج داستان، پیش از فیلم‌برداری او را نگران کرده بود؛ فلوریان زلر اما مقصد فیلم را آشتی و بازیافتن پیوند عاطفی می‌داند.
بازی در نقش زوجی گرفتار بحران، برای پنه‌لوپه کروز فقط یک چالش حرفه‌ای نبود؛ طرف مقابلش خاویر باردم، همسر واقعی او بود. کروز می‌گوید پیش از ساخت صحنه جدال اصلی آن‌ها در «Bunker»، نگران بود تنش رابطه شخصیت‌ها از مرز داستان عبور کند و بر زندگی مشترک مستحکمشان سایه بیندازد.
این بازیگر روز شنبه، ۱۴ نوامبر، در نشست فیلم در رویداد کانتندرز لس‌آنجلس ددلاین، در سالن انجمن کارگردانان آمریکا توضیح داد که او و باردم عمداً همکاری‌های مشترکشان را محدود نگه می‌دارند: «هر پنج یا شش سال یک‌بار با هم کار می‌کنیم. برنامه‌ریزی‌مان این‌طوری نیست، اما فکر می‌کنم هر دو به‌نوعی می‌خواهیم از رابطه‌مان مراقبت کنیم. حس می‌کنیم اگر خیلی زیاد با هم کار کنیم، ممکن است پیچیده و پرریسک شود.»
بااین‌حال، پیشنهاد فلوریان زلر از آن فرصت‌هایی بود که نمی‌توانستند به‌سادگی از کنارش بگذرند. کروز گفت حتی پیش از خواندن فیلم‌نامه، وقتی به یکدیگر نگاه کردند، می‌دانستند هیچ‌کدام دلشان نمی‌خواهد پاسخ منفی بدهند: «طرفدار جدی کارهایش بودیم و حالا، بعد از همکاری با او، حتی بیشتر هم شده‌ایم.»
دشوارترین بخش این همکاری برای کروز، رویارویی مهم زن و شوهر داستان بود؛ صحنه‌ای که فیلم‌برداری آن سه روز طول کشید. او گفت: «برای من ترسناک بود، چون باید وارد موقعیت‌های عاطفی واقعاً ناراحت‌کننده‌ای می‌شدیم. حتی اگر داستان واقعی زندگی‌ات نباشد، فرقی نمی‌کند؛ می‌دانی داری به چیزهای حساسی دست می‌زنی.»
به گفته کروز، همراهی و هدایت زلر کمک کرد این تجربه با آنچه پیشاپیش تصور می‌کرد تفاوت داشته باشد. اضطراب هفته قبل از فیلم‌برداری، از خود اجرای صحنه سنگین‌تر بود؛ صحنه‌ای که فکرش مدام رهایش نمی‌کرد.
او در ادامه رو به کارگردان، که کنارش در نشست حضور داشت، گفت: «آخرش کاری کردی از اجرای همان صحنه لذت ببریم. باعث شدی تک‌تک مراحل کار برایمان لذت‌بخش باشد. ولی خودت می‌دانی هفته قبلش چقدر وحشت کرده بودم؛ می‌دانم که تحملم واقعاً سخت شده بود.»
زلر نیز توضیح داد که انتخاب این دو بازیگر، علاوه بر توانایی حرفه‌ای‌شان، به فرصتی برمی‌گشت که حضور یک زوج واقعی برای روایت فراهم می‌کند: نزدیک شدن به نوعی صداقت عاطفی که تماشاگر آن را روی پرده احساس کند. او تاکید کرد: «این به آن معنا نیست که فیلم داستان زندگی آن‌هاست؛ معلوم است که نیست. اما چون بازیگران بزرگی هستند، درون خودشان جست‌وجو می‌کنند تا به حقیقت و اصالت برسند.»
کارگردان برای توضیح این ایده، از تجربه تماشای «Eyes Wide Shut» ساخته استنلی کوبریک یاد کرد؛ فیلمی که نیکول کیدمن و تام کروز هنگام ساختش زن و شوهر بودند. زلر گفت در نخستین گفت‌وگوهایش با کروز و باردم نیز به آن اشاره کرده بود، چون برایش جذاب بود که مخاطب دقیقاً نداند با چه چیزی روبه‌روست: «داستان است؟ حقیقت است؟ یا نسخه دیگری از حقیقت؟»
این مقایسه البته با شوخی باردم همراه شد. زلر نقل کرد که بازیگر به او گفته بود بهتر است زیاد از آن فیلم نام نبرد، چون رابطه کروز و کیدمن پس از آن به جدایی رسید. این اشاره، بیان دقیق زمان‌بندی وقایع نبود؛ آن دو در سال ۲۰۰۱، حدود دو سال پس از اکران فیلم، از هم جدا شدند. زلر با یادآوری مرگ کوبریک پیش از اکران آن اثر، به شوخی گفت ترجیح داده دیگر سراغ این مثال نرود.
اما از نگاه زلر، تفاوت اصلی «Bunker» در مسیری است که برای شخصیت‌هایش ترسیم می‌کند: «مقصد ما واقعاً آشتی است؛ اینکه چطور می‌شود پیوند میان دو نفری را دوباره احساس کرد که همدیگر را دوست دارند، اما از هم فاصله گرفته‌اند.»
همین تاکید، تنش‌های فیلم را در چارچوب دیگری قرار می‌دهد: جدال نه صرفاً نشانه فروپاشی، بلکه بخشی از تلاش برای دوباره رسیدن به یکدیگر است. تجربه کروز نیز نشان می‌دهد پشت یک رویارویی باورپذیر روی پرده، گاهی بیش از هر چیز به اعتماد نیاز است؛ اعتماد میان دو بازیگر و به کارگردانی که می‌داند چگونه آن‌ها را به دل موقعیت‌های دشوار ببرد، بی‌آنکه مرز زندگی و نقش را نادیده بگیرد.
