برای دریافت سریع‌تر اخبار ما، سایت را در گوگل دنبال کنید

دنبال کردن ...
اخبار سینما جهانمصاحبه و گفتگو

پیتر برگ از «The Mosquito Bowl» می‌گوید؛ فوتبال در دل جنگ جهانی دوم و بهای جوانی ازدست‌رفته

پیتر برگ در فیلم «The Mosquito Bowl» سراغ داستان واقعی تفنگداران دریایی جوانی رفته که در میانه جنگ جهانی دوم، برای مدتی کوتاه با فوتبال از خشونت نبرد فاصله گرفتند. او و بازیگران فیلم، از جمله نیکلاس گالیتزین، بیل اسکاشگورد، ری نیکلسون و تام فرانسیس، از تمرین‌های دشوار، بازسازی نبردهای اقیانوس آرام و زندگی‌هایی گفته‌اند که جنگ فرصت ادامه یافتن را از آن‌ها گرفت.

«The Mosquito Bowl» اقتباسی از کتاب باز بیسینگر است و ماجرای گروهی از تفنگداران دریایی مستقر در اقیانوس آرام را روایت می‌کند که بسیاری از آن‌ها پیش از اعزام، ستاره‌های فوتبال دانشگاهی بودند. مسابقه‌ای میان آن‌ها فرصتی فراهم کرد تا دوباره، هرچند موقت، جوانانی باشند که بازی محبوبشان را انجام می‌دهند؛ اما جنگ همچنان در انتظارشان بود.

برای برگ، سازنده «Friday Night Lights» و «Lone Survivor»، این داستان محل تلاقی دو حوزه آشناست: فوتبال و نبرد. با این حال، او می‌گوید انگیزه اصلی‌اش برای ساخت فیلم، توجه به جوانانی بوده که پیش از شناختن امکانات زندگی، با خطر مرگ روبه‌رو شدند.

فیلم با جمله‌ای منسوب به هربرت هوور، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، آغاز می‌شود؛ درباره مردان سالخورده‌ای که جنگ را اعلام می‌کنند و جوانانی که باید در آن بجنگند. برگ این مضمون را در مرکز نگاهش به «The Mosquito Bowl» قرار داده است: «این فکر که جنگ، معصومیت را به‌کلی نابود می‌کند. این مردان جوان و دوست‌داشتنی، هنوز حتی نمی‌دانستند زندگی‌شان قرار است چه باشد، در حالی که به نظر می‌رسید زندگی خوبی در انتظارشان است.»

او در عین پذیرش اینکه بعضی جنگ‌ها ضروری‌اند، بر ضرورت به یاد آوردن هزینه انسانی آن‌ها تأکید می‌کند: «باید به یاد داشته باشیم چه کسانی ناچارند بجنگند و بهایش چیست. شاید لازم باشد گاهی با دیپلماسی، با تعامل‌های انسانی و غیرخشونت‌آمیز، کمی بیشتر برای جلوگیری از این درگیری‌ها تلاش کنیم. چون وقتی از این زنان و مردان جوان می‌خواهیم بروند، خواهند رفت.»

همین دیدگاه به یکی از انتخاب‌های بصری متفاوت فیلم نیز راه یافته است. برگ در بعضی لحظات، از خشونت میدان نبرد فاصله می‌گیرد و زمین را نشان می‌دهد که آرام در فضا شناور است. الهام این تصاویر، پدیده‌ای موسوم به اثر دید کلی است؛ تغییری در نگاه به زمین و زندگی که برخی فضانوردان پس از دیدن سیاره از مدار توصیف کرده‌اند.

برگ می‌گوید: «فضانوردان از تجربه عشق و قدردانی حرف می‌زنند؛ از ارزشمند بودن این سیاره کوچک که ما اتفاق‌هایی مثل جنگ جهانی دوم را روی آن رقم می‌زنیم.»

بازسازی نبردهای تاراوا و اوکیناوا، در کنار این نگاه انسانی، بخش دشوار دیگری از تولید بود. بازیگران پیش از فیلم‌برداری در استرالیا، روزانه حدود هشت ساعت تمرین می‌کردند و زمانشان میان آموزش فوتبال و تمرین‌های نظامی تقسیم می‌شد. اما آن‌طور که ری نیکلسون به یاد می‌آورد، برنامه همیشه مطابق انتظار پیش نمی‌رفت.

یک روز به آن‌ها گفته شد برای تمرینی نسبتاً ساده به ساحل می‌روند. وقتی رسیدند، گروه کامل فیلم‌برداری و برگ منتظرشان بودند و کارگردان از آن‌ها خواست لباس غواصی بپوشند. نیکلسون می‌گوید: «شناکنان به سمت دریا می‌رفتیم و فرود در تاراوا را تمرین می‌کردیم، بدون اینکه بدانیم دقیقاً قرار است چه کار کنیم. پیتر فریاد می‌زد: بمب! و شن به سمت دهانمان می‌پاشید.»

برگ توضیح می‌دهد که هدفش صرفاً دشوار کردن شرایط برای بازیگران نبوده است. او می‌خواست آن‌ها احساس کنند اعتمادبه‌نفس ورزشکاران جوان، در مواجهه با نبرد واقعی، چقدر سریع می‌تواند جای خود را به ترس و تلاش برای زنده ماندن بدهد.

«این‌ها جوانانی بودند که برای چنین وضعیتی آماده نبودند و خیلی زود فقط تلاش می‌کردند نمیرند. می‌خواستم بازیگران را از تعادل خارج کنم و در معرض احساس سردرگمی قرار بدهم؛ اینکه کمی تحت فشار باشند، نفس‌نفس بزنند، بترسند و فقط سعی کنند بفهمند کجا هستند و چه باید بکنند.»

آموزش فوتبال آمریکایی نیز برای همه اعضای گروه آسان نبود. گالیتزین، اسکاشگورد و فرانسیس هیچ‌کدام با این ورزش بزرگ نشده بودند و باید مهارت‌هایی تازه می‌آموختند. گالیتزین می‌گوید یادگیری فوتبال چالش بزرگی بود، اما تمرین‌های نظامی از نظر ذهنی خسته‌کننده‌تر بودند. نیکلسون، تنها بازیگر آمریکایی این جمع چهارنفره، با خنده تجربه‌اش را این‌طور خلاصه می‌کند: «فوتبال رویایی بود و تمرین نظامی افتضاح.»

با رسیدن به فیلم‌برداری خود مسابقه، فرصتی برای لذت بردن از نتیجه آن تمرین‌ها فراهم شد. فرانسیس آن روز را یکی از روزهای محبوبش در صحنه می‌داند؛ به‌ویژه وقتی برگ اجازه داد بازیگران از حرکات ازپیش‌تمرین‌شده فاصله بگیرند و صرفاً بازی کنند و خوش بگذرانند. حتی یک کلاه بابانوئل هم به ابتکار کارگردان وارد ماجرا شد.

البته پیش از شروع فیلم‌برداری مسابقه، مهمانی ناخوانده به زمین آمده بود: یک مار قهوه‌ای بسیار سمی. گالیتزین می‌گوید حضور مار برای بازیگران مهمان نگران‌کننده بود، اما هنروران استرالیایی واکنش بسیار آرام‌تری داشتند. اسکاشگورد هم به یاد می‌آورد: «چون درست قبل از فیلم‌برداری مسابقه بود، با خودم گفتم این یک نشانه عجیب است.»

برگ پس از «The Mosquito Bowl» قرار است از میدان‌های جنگ جهانی دوم به فضای نظامی معاصر برود. او در حال توسعه فیلم «Call of Duty» با همکاری تیلور شریدان است؛ پروژه‌ای برگرفته از مجموعه بازی‌های ویدئویی هم‌نام که به گفته او، فراتر از حجم بالای خشونتش، دنیایی پیچیده و تاریک دارد.

«اگر مأموریت‌ها را دنبال کنید، که من دنبالشان می‌کنم، تاریکی و پیچیدگی را می‌بینید. بله، خشونت زیادی هم وجود دارد.»

او فعلاً جزئیات داستان را فاش نمی‌کند، اما از پیشرفت کار خبر می‌دهد: «دوست خوبم تیلور شریدان، که به نظرم یکی از بااستعدادترین نویسندگان حال حاضر است، همراه من دارد این داستان را شکل می‌دهد و خودش آن را می‌نویسد. حالا مشغول کارش است. پروژه دارد وارد مرحله جدی‌تری می‌شود و خیلی هیجان‌زده‌ام.»

«The Mosquito Bowl» از ۳۰ اکتبر در شماری از سینماها اکران شده و ۲۵ نوامبر به نتفلیکس (Netflix) می‌آید. برای بازیگرانش، آنچه پس از تمرین‌ها، صحنه‌های نبرد و روزهای فوتبال باقی مانده، بیش از هر چیز توجه به مردان واقعی پشت این داستان است. فرانسیس می‌گوید تجربه فیلم نگاهش را به فرصت‌های زندگی خودش تغییر داده است: «این مردان خیلی جوان بودند. هنوز زندگی زیادی پیش رو داشتند. فکر می‌کنم برای من، این تجربه باعث شد همه‌چیز را از زاویه دیگری ببینم.»


نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا