کارگردان «معجزه در سلول شماره ۷» در اندونزی؛ روایتی تازه از فداکاری پدرانه

لی هوان کیونگ این بار می‌خواهد تماشاگران پس از پایان فیلمش، پیش از هر کاری به پدرشان تلفن کنند. کارگردان کره‌ای «معجزه در سلول شماره ۷» (Miracle in Cell No. 7) برای ساخت درامی تازه درباره عشق و ازخودگذشتگی پدرانه به اندونزی رفته و گروهی از بازیگران این کشور را در پروژه‌ای گرد هم آورده که به گفته خودش، از نظر عاطفی دشوارترین تجربه کارگردانی اوست.

فیلم «ماهی سه‌خاره» هم‌اکنون با همکاری فالکون پیکچرز در حال تولید است. داستان درباره جیوا، پدری است که برای نجات پسرش جونا، مبتلا به سرطان خون، از همه‌چیز می‌گذرد. وینو جی. باستیان نقش اصلی را بازی می‌کند، پویتا پیرس دیگر بازیگر نقش محوری است و فرادینا مفتی در نقش چیترا ظاهر می‌شود. ایندرا جگل نیز از چهره‌های اصلی گروه بازیگران است که فالکون پیکچرز همراه با هوانتسی انترتینمنت معرفی کرده‌اند.

باستیان پیش‌تر در بازسازی اندونزیایی «Miracle in Cell No. 7» بازی کرده بود؛ پیوندی که همکاری تازه او با کارگردان نسخه کره‌ای را معنادارتر می‌کند. پیرس با آثاری چون «۵ cm» شناخته می‌شود و مفتی نیز بازیگر «Impetigore» است.

گروه بازیگران مکمل شامل الطاف آکاوی از «Tunggu Aku Sukses Nanti»، ایندرو وارکوپ از نسخه اندونزیایی «Miracle in Cell No. 7»، دئا پانندرا از «Marlina the Murderer in Four Acts»، سادانا آگونگ از «Agak Laen» و ایرما نوویتا ریحی از «Women From Rote Island» است. لوئیزا آدرینا، پریت تیموتی، وردی سلیمان و کیکی نارندرا نیز در فیلم حضور دارند.

عنوان موقت پروژه از ماهی سه‌خاره الهام گرفته است. تصویری که سازندگان مبنای نام‌گذاری و مضمون فیلم قرار داده‌اند، ماهی نری است که به‌تنهایی از تخم‌ها مراقبت می‌کند، برای دور نگه‌داشتن شکارچیان تا مرز از پا افتادن می‌جنگد و در نهایت، بدنش خوراک نخست نوزادان می‌شود. لی این تصویر را استعاره‌ای از پدر بودن و فداکاری والدین برای فرزندانشان می‌داند.

این پروژه، پس از موفقیت بازسازی اندونزیایی اثر مشهور لی، بازگشت او به کارگردانی را رقم می‌زند. او «معجزه در سلول شماره ۷» را هدیه‌ای برای دخترش ساخته بود و حالا فیلم تازه‌اش را به پسرش تقدیم می‌کند. با این حال، تأکید دارد که قرار نیست صرفاً عواطف یک داستان کره‌ای را به محیطی دیگر منتقل کند. هدفش ساخت اثری مستقل است که از پیوندهای خانوادگی، ایمان و روحیه جمعی در اندونزی الهام بگیرد؛ فیلمی که به تعبیر خودش «با ریه‌های اندونزی نفس می‌کشد».

لی درباره انگیزه‌اش گفته است: «همان‌طور که یک پدر همه‌چیزش را به فرزندش می‌دهد، من هم می‌خواهم هرچه دارم صرف ساختن هدیه‌ای ارزشمند برای این خانواده کنم. اسم این هدیه “ماهی سه‌خاره” است. هدفم ساده است: فیلم آن‌قدر صادقانه و اثرگذار باشد که وقتی تیتراژ تمام شد، اولین کاری که تماشاگر دلش بخواهد انجام بدهد، زنگ زدن به پدرش باشد.»

باستیان نیز پذیرفتن این نقش را هم افتخاری بزرگ و هم چالشی عاطفی توصیف کرده است: «اینکه چنین داستانی را به من سپرده‌اند، افتخار فوق‌العاده‌ای است، اما از نظر احساسی هم مسئولیت سنگینی دارد. کارگردان لی روایتی بی‌پرده، دردناک و زیبا درباره چیزهایی ساخته که یک پدر برای فرزندش تحمل می‌کند.»

برای مفتی، نزدیکی به داستان از تجربه شخصی مادر بودن می‌آید. او با قدردانی از اعتماد فالکون و لی گفته است: «خودم مادر هستم و برای همین این داستان خیلی به دلم نزدیک است. یادم می‌آورد که عشق همیشه با کلمه‌ها بیان نمی‌شود؛ خیلی وقت‌ها در کارهایی است که برای بچه‌هایمان انجام می‌دهیم و فداکاری‌هایی که می‌کنیم.»

فردریکا، تهیه‌کننده فالکون، نیز با اشاره به تعهد بازیگران و عوامل و توانایی لی در قصه‌گویی، ابراز امیدواری کرده که فیلم اثری عاطفی و ماندگار در سینمای اندونزی و میان مخاطبان دیگر کشورها بر جا بگذارد.

چالش اصلی «ماهی سه‌خاره» فراتر از برانگیختن اشک تماشاگر است: فیلم باید رنج یک خانواده را به رابطه‌ای باورپذیر و ملموس میان پدر و پسر تبدیل کند. تأکید لی بر هویت اندونزیایی اثر، در کنار انگیزه شخصی او، نشان می‌دهد که می‌خواهد از تکرار فرمول موفق گذشته فاصله بگیرد؛ نتیجه زمانی روشن خواهد شد که این هدیه پدرانه به دست مخاطبان برسد.