گلن پاول از سیاست فاصله می‌گیرد؛ «مسیر من جای دیگری است»

گلن پاول ترجیح می‌دهد در مصاحبه‌هایش درباره بازیگری حرف بزند، نه صف‌بندی‌های سیاسی. ستاره «Top Gun: Maverick» و «Chad Powers» در گفت‌وگوی تازه‌اش با مجله اسکوایر، فضای کنونی بحث‌های سیاسی را تفرقه‌انگیز توصیف کرده و گفته است رسالت خود را در عرصه دیگری می‌بیند. او البته تنها چهره هالیوودی نیست که اخیراً از تمایلش به فاصله‌گرفتن از اظهارنظر سیاسی در رسانه‌ها سخن گفته است.

پاول با یادآوری دوران کودکی‌اش گفت پدر و مادرش هیچ‌وقت سر میز شام بحث مسائل روز را پیش نمی‌کشیدند؛ عادتی که حالا با گفتن «خدا را شکر» از آن یاد می‌کند. اسکوایر نیز نوشته علاقه او به سیاست امروز حتی کمتر از گذشته شده است.

این بازیگر توضیح داد: «با گذشت زمان فهمیدم سیاست آدم‌ها را از هم جدا می‌کند. اینکه آدم‌ها مدام بخواهند ثابت کنند حرف خودشان درست است، برای من بدترین شکل گفت‌وگوست. واقعاً این نوع بحث را دوست ندارم. دیگر به اندازه گذشته سالم نیست. در شرایط فعلی، واردشدن به سیاست برای من شدنی نیست.»

او در عین حال میان انتخاب شخصی خود و فعالیت سیاسی دیگران تفاوت گذاشت: «کسانی را که وارد این میدان می‌شوند و برای باورهایشان می‌جنگند، تحسین می‌کنم. اگر آدم سیاسی‌ای بودم، درباره‌اش حرف می‌زدم. اما مسیر من جای دیگری است.»

اظهارات پاول یادآور موضعی است که دواین جانسون اوایل امسال در گفت‌وگوی روی جلد اسکوایر مطرح کرد. جانسون گفته بود دیگر نمی‌خواهد علناً درباره سیاست صحبت کند و ترجیح می‌دهد توجه‌ها فقط به کار هنری‌اش معطوف بماند. او پیش‌تر، در سال ۲۰۲۴، به فاکس نیوز گفته بود از حمایت انتخاباتی‌اش از جو بایدن در سال ۲۰۲۰ پشیمان است، چون این تصمیم میان هوادارانش شکاف ایجاد کرده بود.

جانسون در توضیح دلزدگی‌اش از فضای سیاسی گفته بود: «سیاست همه‌جا هست و قرار هم نیست تمام شود. دوستش ندارم؛ گاهی از آن متنفرم. از حمله‌کردن‌ها و تمام حاشیه‌ها و مزخرفاتی که همراهش می‌آید، بیزارم.»

چند ماه پیش از انتشار آن گفت‌وگو، جنیفر لارنس نیز در مصاحبه با نیویورک تایمز درباره تردید تازه‌اش نسبت به اظهارنظر سیاسی در رسانه‌ها صحبت کرده بود. این موضع برای بازیگری که در دوره نخست ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ از منتقدان صریح او بود، تغییری چشمگیر به شمار می‌رفت. لارنس پس از پیروزی ترامپ در انتخابات، در یادداشتی نوشته بود که با این نتیجه، «تنها کسانی که در آمریکا احساس امنیت می‌کنند، مردان سفیدپوست‌اند».

اما او در پاسخ به پرسش نیویورک تایمز درباره موضع‌گیری دوباره علیه ترامپ گفت: «راستش نمی‌دانم باید این کار را بکنم یا نه. دوره اول ترامپ آن‌قدر عجیب بود که مدام فکر می‌کردم چطور می‌توانیم اجازه بدهیم این وضعیت ادامه پیدا کند؟ کاملاً آشفته بودم. اما انتخابات پشت انتخابات دیده‌ایم که سلبریتی‌ها هیچ تأثیری بر انتخاب رأی‌دهندگان ندارند. پس من دقیقاً چه می‌کنم؟ فقط نظرم را می‌گویم و به آتشی دامن می‌زنم که دارد کشور را از هم می‌درد. ما خیلی از هم دور افتاده‌ایم.»

این ارزیابی لارنس از اثرگذاری سیاسی چهره‌های مشهور است، نه حکمی قطعی درباره نفوذ آن‌ها. نگرانی دیگر او این بود که مخاطبان به دلیل مخالفت با عقاید سیاسی‌اش، از فیلم‌ها و آثاری فاصله بگیرند که به باور او می‌توانند نگاه‌ها یا حتی جهان را تغییر دهند.

لارنس تأکید کرده بود که همچنان می‌تواند باورهایش را از مسیر کار هنری بیان کند؛ از جمله با تولید آثاری در شرکت تهیه‌کنندگی‌اش مانند «Bread and Roses»، درباره زندگی سه زن در افغانستان در پی حمله طالبان در سال ۲۰۲۱، و مستند مرتبط با سقط جنین «Zurawski v Texas». به این ترتیب، فاصله‌گرفتن او از بحث سیاسی در مصاحبه‌ها، لزوماً به معنای کنارگذاشتن موضوعات سیاسی در آثارش نیست.

پاول نیز هرچند در گفت‌وگو با اسکوایر از ورود به بحث‌های سیاسی پرهیز کرد، درباره فراز و فرودهای اخیر کارنامه‌اش صریح‌تر بود. او پس از موفقیت‌هایی مانند «Top Gun: Maverick»، «Anyone But You» و «Twisters»، با ناکامی دو فیلم در گیشه روبه‌رو شده است.

«The Running Man»، ساخته ادگار رایت که پاییز ۲۰۲۵ اکران شد، با بودجه تولیدی در محدوده ۱۱۰ میلیون دلار، کمتر از ۷۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. پاول معتقد است آشفتگی‌های پارامونت، شرایط مناسبی برای موفقیت تجاری فیلم فراهم نکرد.

او با اشاره به تعدیل گسترده نیروهای پارامونت در اواخر اکتبر ۲۰۲۵، تنها چند هفته پیش از اکران فیلم، گفت: «وسط فرایند ادغام، یک ماه مانده به اکران فیلم ما، کل یک بخش بازاریابی را کنار گذاشتند.»

پس از آن، کمدی سیاه جنایی «How to Make a Killing» با پشتیبانی ای۲۴ در زمستان به نمایش درآمد و فروش جهانی‌اش به ۲۱ میلیون دلار رسید. پاول درباره این تجربه گفت: «مشکلات زیادی وجود داشت. زمان کافی نداشتیم که کار را درست انجام بدهیم. حالا که به آن نگاه می‌کنم، برایم یادآور این است که می‌شود گفت: می‌دانی چیست؟ عجله‌ای نیست.»

وجه مشترک حرف‌های پاول، جانسون و لارنس، نگرانی از تبدیل‌شدن رابطه هنرمند و مخاطب به امتداد نزاع‌های سیاسی است؛ هرچند انگیزه و سابقه آن‌ها یکسان نیست. پاول می‌گوید اساساً علاقه‌ای به این میدان ندارد، جانسون از شکاف میان هوادارانش ناراضی است و لارنس به انتقال باورهایش از راه آثار فکر می‌کند. برای پاول، در مقطعی که موفقیت‌های پیاپی جای خود را به آزمون‌های دشوارتر گیشه داده‌اند، تمرکز بر سینما هم یک انتخاب شخصی است و هم فرصتی برای بازنگری در تصمیم‌های حرفه‌ای.