۱۰ فیلم کالت فوق‌العاده آزاردهنده که احتمالاً ندیده‌اید

۱۰٫ Santa Sangre (خون مقدس) – معبد سِحر و جنون

اثر ال‌خاندرو خودوروفسکی: کسی که اگر فیلم بسازد، نصف مخاطبان کما می‌روند و نصف دیگر دچار عرفان روانی می‌شوند! «خون مقدس» مثل یک کابوس رنگی و شاعرانه است؛ ترکیبی از سیرک، جادو، قتل، و روانکاوی… انگار سوزان والادون با پیکاسو دعوا کرده باشد و نتیجه را با دوربین ثبت کرده‌اند. هر فریمش پر از نماد، ضمیر ناخودآگاه و زخم‌های روحی است؛ طوری که بعد از تماشا دلتان می‌خواهد یک روانشناس برای خود فیلم بگیرید.
هشدار: اگر شب‌ها کابوس می‌بینید، بهتر است اول وسایل خانه را بیمه کنید.

۹٫ The Baby (بچه) – کمدی یا کابوس مادرانه؟

شاید هیچ‌وقت به این فکر نکرده باشید که فیلمی درباره مردی که هنوز مثل نوزاد رفتار می‌کند تا چه حد می‌تواند عجیب و دیوانه‌کننده باشد… «بیبی» یک ملودرام به ظاهر خانوادگی است با پوسته‌ای شبیه سریال‌های قدیمی؛ ولی هرچه بیشتر جلو می‌روید بیشتر می‌فهمید این خانه خیلی خیلی عجیب‌تر از چیزی است که فکر می‌کردید.
نکته: پایان فیلم آن‌قدر غیرمنتظره است که حتی اگر بخواهید هم نمی‌توانیم برایتان لو بدهیم! فقط خودتان ببینید و مراقب بغل‌دستی‌تان باشید…

۸٫ Possession (تسخیر) – روان‌درمانی با طعم جنون

آندری ژولاوسکی در این فیلم یک جدایی خانوادگی را می‌گیرد، روی آن چند پیمانه هیولا و دلهره و اثرات ویژه می‌ریزد و تحویلتان می‌دهد. ایزابل آجانی در این فیلم چنان هنرنمایی می‌کند که حتی شیطان هم از عصبانیتش جا می‌خورد. وحشت، روان‌پریشی و سمبل‌های تاریک – همه‌ی آن‌چه یک طرفدار واقعی سینمای روان‌شناختی آرزو دارد.
توصیه: بعد از تماشا شاید بهتر باشد مدتی نزدیک مایعات لزج نروید!

۷٫ Tetsuo: The Iron Man (تتسو: مرد آهنی) – حمله صوتی و تصویری

فیلمی ژاپنی و صنعتی؛ یک زنگ تفریح عالی برای طرفداران متامورفوز بدن! اینجا خبری از کاراکترهای بامزه‌ی انیمه‌ای نیست؛ فقط درد، سیم و آهن و یک موسیقی که حس می‌کنید چرخ گوشت وارد جمجه‌تان شده است. هر بار که فکر می‌کنید دیوانه‌تر از این نمی‌شود، فیلم با کله به جلو می‌رود.
پیشنهاد: با هدفون ببینید تا اطرافیان هم از شما بترسند!

۶٫ Gummo (گومو) – پرتره‌ی اوهایوی ویران‌شده

هارمونی کورین، ذهن پشت سناریوی فیلم Kids، در اولین فیلم بلندش اوهایوی پساآخرالزمانی را مثل جهنمی بی‌دروپیکر تصویر می‌کند که در آن شستن موها با سس اسپاگتی و دوست‌داشتن گربه‌ها هیچ معنایی ندارد. «گومو» ساختار روایی را به دره‌ی رودخانه انداخته و فقط صحنه‌های عجیب و غریب باقی گذاشته است.
هشدار: بعد از تماشای فیلم شاید حس کنید دنیا جای خیلی عجیبی است… که البته هست!

۵٫ Faces of Death (چهره‌های مرگ) – تور گردشگری کابوس

به دنیای مستندهای موندو خوش آمدید! این فیلم ترکیبی است از تصاویر آرشیوی واقعی و صحنه‌های ساختگی که مرگ را به سبک یک برنامه‌ی تلویزیونی به خوردتان می‌دهد. از زمانی که ویدئوکلاب‌ها رونق داشتند، نوجوان‌ها با دیدنش جرات خود را امتحان می‌کردند و بعدها فهمیدند شاید نیمی از این تصاویر ساختگی بوده. ولی مگر شوک و ترس، واقعیت و غیرواقعیت سرش می‌شود؟
نکته آموزشی: از دیدن با معده خالی خودداری کنید!

۴٫ Begotten (بگاتن) – بی‌کلام و بی‌رحم

اگر می‌خواهید ببینید «مرگ یک الهه» چه شکلی می‌شود، این فیلم هنری، سوررئال، سیاه و سفید و تقریباً بی‌کلام را تنها و در تاریکی مطلق تماشا کنید! «بگاتن» مثل یک رویا – یا بهتر بگوییم، یک کابوس فلسفی – می‌ماند که بعدش می‌پرسید: «الان دقیقاً چی شد؟»
پیشنهاد اکید: بعد از تماشا، از فلسفه با دوستانتان حرف نزنید، چون همه‌تان افسرده می‌شوید!

۳٫ Nekromantik (نکرومانتيک) – عاشقانه منزجرکننده

حس می‌کنید فیلمی با موضوع عشق و مردگان بیش از حد است؟ پس هنوز «نکرومانتيک» را ندیده‌اید! این فیلم ممنوعه و جنجالی آلمانی با طنزی سیاه و دوز بالای مالیخولیا، از مرزهای تابو گذشته و عمداً می‌خواهد تهوع‌آور و شاعرانه باشد! اگر تا به حال با فیلمی روبرو شده‌اید که هم‌زمان حس تهوع و اندوه بدهد، بدانید که سطح جدیدی از آزار سینمایی را تجربه می‌کنید.
راهنما: تماشای این فیلم نیازمند معده‌ی قوی و اعصاب پولادین است!

۲٫ Men Behind the Sun (مردان پشت خورشید) – تاریخچه‌ وحشت واقعی

هیچ شوخی‌ای در کار نیست. این فیلم چینی، برگرفته از اتفاقات واقعی آزمایشگاه ۷۳۱ ژاپن، وحشیانه‌ترین بازسازی جنایات جنگی با افکت‌هایی در حد اسناف‌فیلم است. نکته‌ی ترسناک‌تر اینکه بعضی صحنه‌ها، واقعاً واقعی‌اند! سکانسی معروف با حضور یک گربه (که بهتر است درباره‌اش حرف نزنیم) کافی است تا شب‌ها با چراغ روشن بخوابید.
هشدار اخلاقی: تماشای این فیلم برای انسان‌دوستان و حیوان‌دوستان منع دارد!

۱٫ Man Bites Dog (آدم سگ را گاز می‌گیرد) – طنز سیاه مرگبار

این مستندنمای بلژیکی مرز بین فیلم، طنز و خشونت را طوری خط می‌زند که نفستان بند می‌آید. داستان درباره گروه فیلمبرداری‌ای است که یک آدمکش را دنبال می‌کنند و به‌تدریج خودشان هم در جنایات او شریک می‌شوند. فیلم با دوربین سیاه و سفید، خشونت شوکه‌کننده و طنزی تلخ نشان می‌دهد: تماشاگر تا کجا برای سرگرمی از واقعیت فاصله می‌گیرد؟
توصیه منتقد: بعد از دیدن فیلم به تردید خود درباره اخلاق رسانه و نقش خودتان به‌عنوان مخاطب، خوشامد بگویید!

خب، ده تا فیلمی که دیدنشان مثل پریدن وسط کابوس یک هنرمند دیوانه است!

سؤال اساسی: به نظر شما یک فیلم تا کجا می‌تواند مخاطب را آزار بدهد قبل از اینکه واقعاً غیرقابل تماشا شود؟

اگر فیلم عجیب‌تر و عجیب‌تری سراغ دارید، کامنت بگذارید.

در نهایت، یادتان باشد: گاهی باید مرز تحمل‌مان را آزمایش کنیم تا بفهمیم از زندگی چه می‌خواهیم… یا حداقل بفهمیم شب‌ها چه فیلمی نباید ببینیم!