آشتی باک و ادی دوام نیاورد؛ تئو در قسمت پنجم فصل دهم «۹-۱-۱» به خانه ادی می‌رود
آشتی باک و ادی در پایان قسمت گذشته «۹-۱-۱» عمر چندانی نداشت. قسمت پنجم فصل دهم، تصمیم باک درباره سرپرستی تئو را به بحرانی تازه میان این دو دوست تبدیل می‌کند؛ بحرانی که با حرف‌هایی تلخ و زخم‌هایی قدیمی، رابطه‌شان را دوباره به نقطه‌ای پرتنش می‌رساند. در سوی دیگر، چیمنی با ترس از دست دادن یکی از عزیزانش روبه‌رو می‌شود و آتنا پرونده‌ای را دنبال می‌کند که ظاهرش با واقعیت فاصله زیادی دارد.
هشدار: ادامه مطلب داستان قسمت پنجم فصل دهم «۹-۱-۱» را فاش می‌کند.
در آغاز قسمت، باک با بازی الیور استارک، با اکراه تئو را راهی مرکز نگهداری گروهی می‌کند تا پس از آن به خانواده‌ای دیگر سپرده شود. پیداست که این تصمیم برایش آسان نیست، اما تئو واکنش چندان ناراحتی نشان نمی‌دهد؛ چیزی که از نگاه ادی، با بازی رایان گوزمن، بیشتر به نفهمیدن ابعاد ماجرا برمی‌گردد تا پذیرش آن.
باک به تئو می‌گوید دلش برای او تنگ خواهد شد، اما کودک فقط جواب می‌دهد: «باشه، می‌بینمت، باک.» بعد هم با ادی خداحافظی می‌کند و یکی از کامیون‌های اسباب‌بازی محبوبش را به او می‌دهد تا به کریستوفر برساند. ادی این کار را نشانه توجه و مهربانی تئو می‌بیند، ولی پشت لبخندش، مخالفت با تصمیم باک همچنان پابرجاست.
این ناراحتی سر میز شام با هن، با بازی آیشا هایندز، و کارن، با بازی تریسی تامز، آشکار می‌شود. کریستوفر و بچه‌های آن‌ها هم حضور دارند؛ دنی که در نیوهمپشایر درس می‌خواند، از طریق تماس تصویری همراهشان است. ادی نمی‌تواند با سپردن یک کودک به غریبه‌ها کنار بیاید، اما هن و کارن یادآوری می‌کنند که قضاوتش بیش از حد سخت‌گیرانه است.
آن‌ها خودشان تجربه چنین موقعیتی را داشته‌اند و می‌دانند انتخابی که از بیرون ساده به نظر می‌رسد، برای کسی که باید آن را انجام دهد چقدر دشوار است. هن تاکید می‌کند مسئله این نیست که باک اهمیتی نمی‌دهد. او و کارن برای عبور از آن شرایط یکدیگر را داشتند؛ اما باک چه کسی را دارد؟
کمی بعد، ادی می‌بیند کریستوفر مشغول نوشتن نامه‌ای خشمگینانه به باک است. از نگاه این نوجوان، آدم نباید از فرزندش دست بکشد. ادی سعی می‌کند توضیح دهد که باک چنین چیزی نمی‌خواسته و فکر می‌کرده ماندن تئو پیش او به کودک آسیب می‌زند. کریستوفر اما معتقد است فرستادنش به جایی دیگر، دردناک‌تر خواهد بود.
وقتی ادی احتمال می‌دهد تئو این دوره از زندگی‌اش را به یاد نیاورد، کریستوفر پاسخی می‌دهد که بحث را شخصی‌تر می‌کند: «من یادمه. تو برگشتی. تئو به پدری نیاز داره که همیشه برگرده.»
هم‌زمان، باک در خانه وسایل تئو را داخل جعبه می‌گذارد. سکوت و نگاهش به ترامپولینی که برای کودک خریده بود، نشان می‌دهد جدایی برخلاف ظاهر آرام تئو، برای او سنگین تمام شده است.
بار بعد که باک را می‌بینیم، با عصا و بریس پا به خانه ادی آمده است. درباره اینکه چه اتفاقی برای پایش افتاده توضیحی نمی‌دهد و با پیتزا، به‌عنوان نشانه آشتی، وارد می‌شود. اما شنیدن صدای آشنایی از اتاق کریستوفر همه‌چیز را تغییر می‌دهد: تئو آنجاست.
ادی توضیح می‌دهد که با دیدری صحبت کرده و سرپرستی اضطراری تئو را پذیرفته تا کودک مجبور نباشد پیش غریبه‌ها بماند. او همچنین مجوز سرپرستی موقت دارد. باک که از این اقدام بی‌خبر بوده، اعتراض می‌کند: «این تصمیمی نیست که تو بگیری. اون بچه تو نیست.»
پاسخ ادی به همان اندازه تند است: «بچه تو هم نیست. خودت این رو روشن کردی.»
از اینجا، تلاش برای آشتی جای خود را به یکی از تلخ‌ترین مشاجره‌های باک و ادی می‌دهد. باک با کنایه می‌گوید: «نگاهش کن، همیشه قهرمان!» و می‌پرسد آیا ادی می‌خواهد چیزی را ثابت کند یا او را شرمنده کند. ادی جواب می‌دهد: «اصلا می‌شه شرمنده‌ات کرد؟»
باک هم سراغ زخمی قدیمی می‌رود: «یا شاید مسئله شرمندگی خودته. تو بچه خودت رو ترک کردی، مگه نه؟ این چیه؟ یه جور جبران کارمایی برای اون اتفاق؟»
همین جمله برای ادی کافی است تا از او بخواهد برود. باک هم با «من که همین حالاش هم رفتم» خانه را ترک می‌کند. هر دو در این صحنه به بدترین شکل ممکن به یکدیگر ضربه می‌زنند: ادی رنج و تردید نزدیک‌ترین دوستش را نادیده می‌گیرد و باک، گذشته دردناک او را به سلاح تبدیل می‌کند. تماشای این برخورد، به‌ویژه پس از آشتی قسمت قبل، آسان نیست.
در خط داستانی دیگر، چیمنی، با بازی کنت چوی، و مدی، با بازی جنیفر لاو هیویت، با تماس آن لی راهی بیمارستان می‌شوند. جان لی، پدر کوین، پس از زخمی شدن هنگام باغبانی دچار سپسیس شده و پزشکان او را به کمای القاشده برده‌اند.
آن برای تصمیم‌گیری درباره دستورالعمل قبلی جان در زمینه مراقبت‌های پزشکی، نظر چیمنی را می‌خواهد. چیمنی اما بعدتر به مدی می‌گوید احساس نمی‌کند حق دخالت داشته باشد. او خانواده لی را مثل پدر و مادرش دوست دارد، ولی آن‌ها والدین واقعی‌اش نیستند. مدی می‌پرسد: «واقعا نیستن؟» و یادآوری می‌کند که چقدر با هم رفت‌وآمد دارند و بچه‌هایشان آن‌ها را مادربزرگ و پدربزرگ صدا می‌زنند.
چیمنی نزد هن اعتراف می‌کند که پس از مرگ کوین، هیچ‌وقت کاملا مطمئن نبوده جان چه نگاهی به او دارد. پذیرش او برای جان بیشتر از آن زمان برده بود. هن پیشنهاد می‌کند پیش از آنکه دیر شود، حرف‌هایی را که همیشه ناگفته مانده‌اند به زبان بیاورد.
یک ماموریت نجات که در آن پدر و پسری، هنگام گرفتار شدن پدر در دستگاه خردکن چوب، احساساتشان را بیان می‌کنند، این توصیه را برای چیمنی جدی‌تر می‌کند. او به بیمارستان می‌رود، اما بیرون اتاق جان علامت «عدم احیا» را می‌بیند و داخل اتاق هم کسی نیست. چیمنی با تصور اینکه جان را از دست داده، می‌نشیند و گریه می‌کند.
لحظاتی بعد، پرستاری از او می‌پرسد آیا باید آنجا باشد و جان، بیدار و نشسته روی ویلچر، می‌گوید: «اشکالی نداره. اون پسر ماست.» چیمنی بلافاصله او را در آغوش می‌گیرد و می‌گوید دوستش دارد؛ پایانی گرم برای داستانی که تا چند لحظه پیش، بوی فقدان می‌داد.
آتنا و همکارش هم در این قسمت پرونده مرگ مشکوک یک عکاس در پارک را بررسی می‌کنند. مظنون اصلی، مردی بی‌خانمان و مبتلا به اسکیزوفرنی با بازی سایلاس ویر میچل، بازیگر «Grimm»، است. فرمانده جدید آتنا، با بازی دیوید رمزی از «Arrow»، برای بازداشت او عجله دارد، اما آتنا به بی‌گناهی مرد شک می‌کند.
در نهایت روشن می‌شود عکاس خودکشی کرده و صحنه را طوری ترتیب داده که قتل به نظر برسد. او از اینکه پدر بهتری نبوده پشیمان بوده و امیدوار بوده پول بیمه عمر تازه‌اش، که در صورت خودکشی پرداخت نمی‌شد، به فرزندان دورافتاده‌اش برسد؛ تلاشی تلخ برای عذرخواهی.
قسمت پنجم، مفهوم پدر بودن و ترس از رها شدن را در چند داستان کنار هم می‌گذارد، اما بزرگ‌ترین سوالش همچنان به باک، ادی و تئو مربوط است: آیا تصمیم ادی فرصتی برای آرامش این کودک خواهد بود، یا اختلاف دو دوست را عمیق‌تر می‌کند؟ شما در این مشاجره حق را بیشتر به کدام‌یک می‌دهید؟
«۹-۱-۱» پنجشنبه‌ها ساعت ۸ شب به وقت شرقی و ۷ شب به وقت مرکزی آمریکا از شبکه ای‌بی‌سی (ABC) پخش می‌شود.
