احیای تازه موزیکال «Chess» در برادوی؛ موسیقی آبا، داستانی بازنویسیشده و ستارههایی با اعتمادبهنفس
موزیکال دهه ۸۰ «Chess» همواره با دو ویژگی شناخته شده است: ترانههای جذاب و داستانی نامفهوم. حالا سه بازیگر محبوب برادوی – لیا میشل، آرون تویت و نیکولاس کریستوفر – آمادهاند این تصور را تغییر دهند.
این بازتولید تازه، که از ماه جاری در تئاتر امپریال نیویورک روی صحنه میرود، تلاشی است پرریسک برای بازگرداندن نمایشی که نسخه برادویاش در سال ۱۹۸۸ تنها دو ماه پس از آغاز اجرا به دلیل استقبال سرد تعطیل شد؛ هرچند در طول سالها، میان دوستداران تئاتر به یک اثر کالت تبدیل گشته است.
«Chess» با موسیقی بنی اندرسون و بیورن اولویوس از گروه آبا و ترانههایی از تیم رایس، ابتدا به عنوان آلبوم مفهومی عرضه شد و در ۱۹۸۶ در وست اِند لندن با استقبال روبهرو گردید. نسخه برادوی آن بازنویسی شد اما در جذب مخاطب ناکام ماند؛ بسیاری معتقد بودند موسیقی فوقالعاده، نیازمند داستانی همسطح خود بود.
در احیای جدید، کارگردان برنده تونی مایکل مایر و نویسنده تازهکار این پروژه دنی استرانگ (خالق «Dopesick») کتاب نمایش را بهطور اساسی بازنویسی کردهاند و از همان آغاز تمرینات، سه نقش اصلی را در فرآیند خلاقیت شریک کردهاند.
سه چهره در مرکز احیا
- لیا میشل پس از موفقیت در احیای «Funny Girl» در ۲۰۲۲ دوباره با مایکل مایر همکاری میکند.
- آرون تویت، برنده جایزه تونی برای «Moulin Rouge!»، در نقش استاد شطرنج آمریکایی ظاهر میشود.
- نیکولاس کریستوفر، که در «Hamilton» و «Sweeney Todd» خوش درخشیده، استاد شطرنج شوروی را ایفا میکند.
این داستان در دوران جنگ سرد رخ میدهد و رقابت دو قهرمان شطرنج با مثلث عشقی میان آنان و زنی که یکی را مدیریت و دیگری را دوست دارد، در هم تنیده میشود.
میشل با شوخطبعی به شایعات اینترنتی درباره بیسوادی خود اشاره کرده و حتی روشی برای یادگیری سریع دیالوگها به تویت آموزش داده است. کریستوفر نیز به معمای هماهنگ کردن موسیقی عالی با محتوای داستانی محکم اشاره میکند و همه بر هیجان این بازنگری تأکید دارند.
مایر و استرانگ به جای دیکتهکردن کامل، از سه بازیگر خواستهاند دیدگاه خود را ارائه دهند تا اعتماد و خلاقیت متقابل شکل گیرد؛ رویکردی که به گفته میشل، شبیه تجربهاش در «Funny Girl» بوده است.
میشل معتقد است نسخه ۱۹۸۸ شاید «زودتر از زمان خود» عرضه شد؛ در آستانه فروپاشی دیوار برلین، مخاطبان به دنبال داستانهای وحدتگرایانه بودند. تویت اما میگوید امروز، با فضای سیاسی متشنج و نگرانی از جنگ میان قدرتهای بزرگ، پیام نمایش بهشکلی تکاندهنده «بهروز» شده است.
او یادآور میشود:
«مردم میآیند تا ترانههای پاپ و راک عالی را بشنوند، اما در نهایت به فکر فرو میروند که در جهان چه میگذرد.»
اگرچه «Chess» در ظاهر جدی است، کریستوفر از وجود «چاشنی طنز» به عنوان راز موفقیت آن در این نسخه یاد میکند. هدف، اثری پرانرژی و سرگرمکننده با بالانس میان بالاترین کیفیت موسیقی و درامی انسانی و پیچیده است؛ نمایشی که بتواند مخاطب امروز را درگیر کند و شاید سرنوشت «بازخرید» موفقی همچون «Merrily We Roll Along» را تجربه کند.
