اشکهای ورنر هرتسوگ در ونیز؛ «Bucking Fastard» با تشویق ۶ دقیقهای روبهرو شد
فیلم تازه هرتسوگ با بازی خواهران مارا، رونی و کیت، در نخستین نمایش جهانی خود در جشنواره ونیز مورد استقبال گرم تماشاگران قرار گرفت.
ورنر هرتسوگ، فیلمساز نامدار آلمانی، با نخستین نمایش جهانی فیلم تازهاش «Bucking Fastard» در جشنواره فیلم ونیز، لحظهای احساسی را تجربه کرد. این فیلم با بازی رونی مارا و کیت مارا در سالن بزرگ «سالا گرانده» روی پرده رفت و پس از پایان نمایش، حاضران بیش از شش دقیقه و نیم ایستاده آن را تشویق کردند.
هرتسوگ در طول این استقبال پرشور چند بار دستش را روی قلبش گذاشت و در مقطعی اشکهایش را پاک کرد. او پیش از خروج از سالن، برای آخرین بار مقابل تماشاگران تعظیم کرد و با فرستادن بوسهای برای حاضران، از آنها خداحافظی کرد.
داستان «Bucking Fastard» درباره دو خواهر به نامهای جین و جون هالبروک است که پیوندی عجیب و عمیق با هم دارند؛ آنها همزمان حرف میزنند، عاشق یک مرد هستند و رؤیاهای مشترکی را دنبال میکنند. هنگامی که معشوقشان، با بازی اورلاندو بلوم، آنها را برای زنی دیگر ترک میکند، این دو خواهر برای بازگرداندنش به سراغ مجموعهای از جرمهای تصادفی میروند.
آنها سپس با این باور که عشق واقعی در جزایر اورکنی پیدا میشود، تصمیم میگیرند از میان یک رشتهکوه عظیم تونلی حفر کنند. این ماجرا بهتدریج آنها را به سوژه رسانههای عامهپسند تبدیل میکند. دامنال گلیسون نیز در فیلم نقش مددکار اجتماعی منصوب دولت را بازی میکند؛ مردی که میکوشد به این دو خواهر برای سازگار شدن با زندگی مدرن کمک کند.
هرتسوگ فیلمنامه «Bucking Fastard» را خودش نوشته و تهیهکنندگی آن را نیز در کنار آریل لئون ایساکوویچ و اگنس چو بر عهده داشته است. کیران کوریگان، امانوئله مورتی و آندریا بوکو هم از تهیهکنندگان پروژهاند و شرکت هَنوی فیلمز پخش بینالمللی اثر را دنبال میکند.
کیت مارا پیش از آغاز جشنواره گفته بود فیلمنامه در ابتدا خواهران مارا را در نقش دوقلوهای همسان در نظر گرفته بود، اما این ایده بعداً به دو خواهر تغییر کرد. او «Bucking Fastard» را فیلمی «زیبا و بسیار نامتعارف» توصیف کرده و توضیح داده بود که شباهت صدای او و رونی، هماهنگ حرف زدنشان را سادهتر کرده است.
رونی مارا نیز در نشست خبری فیلم گفت رابطه واقعی میان او و خواهرش، به خلق هماهنگی مورد نیاز شخصیتها کمک بزرگی کرده است. او توضیح داد: «سالها زندگی در کنار هم، خاطرات مشترک و بازیهای دوران کودکی، یک دنیای ناگفته میان ما ساخته بود که لازم نبود برای شکل دادنش خیلی تلاش کنیم. وقتی ریتم خودمان را پیدا کردیم، فکر نمیکنم هیچوقت اینقدر خندیده باشم؛ تجربهای واقعاً خاص و تکرارنشدنی بود.»
کیت مارا هم درباره اجرای دیالوگهای مشترک گفت: «وقتی ریتم حرف زدن همزمانمان را پیدا کردیم، انگار وارد یک قطعه موسیقی شده بودیم. خیلی طبیعی اتفاق افتاد و برخلاف انتظارمان، آسانتر از آب درآمد.»
ورنر هرتسوگ با اشاره به این هماهنگی، گفت برای نخستین بار نیازی ندیده بازیگرانش دو هفته پیش از فیلمبرداری تمرین کنند. به گفته او، خواهران مارا آنقدر از همان ابتدا آماده بودند که پس از پنج روز تمرین به آنها گفته است: «دیگر کافی است؛ جلوی دوربین در ایرلند میبینمتان.»
هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز پس از افتتاحیهای با بزرگداشت جورج کلونی و اهدای شیر طلایی افتخاری به او آغاز شد. «Bucking Fastard» حالا با استقبال نخستین مخاطبانش، یکی از فیلمهای کنجکاویبرانگیز جشنواره به حساب میآید؛ اثری که جهان نامتعارف و شاعرانه هرتسوگ را با رابطه واقعی و کمنظیر دو خواهر بازیگر پیوند میزند.
