انگلیس ۶-۴ فرانسه؛ جشن تاریخی سهشیرها در ردهبندی جام جهانی با شب رویایی ساکا
انگلیس در دیداری پرگل و تماشایی در میامی، برای نخستین بار در تاریخ خود برنده مسابقه ردهبندی جام جهانی شد؛ فرانسه با شکست ۶ بر ۴، پایان تلخی را برای دوران ۱۴ ساله و پرافتخار دیدیه دشان روی نیمکت خود تجربه کرد.
انگلیس در یکی از پرگلترین و دیوانهوارترین بازیهای جام جهانی ۲۰۲۶، فرانسه را در دیدار ردهبندی با نتیجه ۶ بر ۴ شکست داد و بهترین رتبه خود در این رقابتها از زمان قهرمانی تاریخی سال ۱۹۶۶ را به دست آورد. این مسابقه در میامی برگزار شد و در حالی به سود انگلیس تمام شد که فرانسه، با وجود درخشش خیرهکننده کیلیان امباپه (Kylian Mbappé)، نتوانست بازگشتی کامل را رقم بزند.
این بازی از یک جهت دیگر هم اهمیت ویژهای داشت؛ آخرین مسابقه دیدیه دشان (Didier Deschamps) پس از ۱۴ سال حضور روی نیمکت فرانسه، با شکست به پایان رسید. دشان که در این دوران جامهای بزرگی را با فرانسه تجربه کرده بود، در آخرین شب کاریاش با تیم ملی، شاهد فروپاشی دفاعی تیمش در نیمه نخست و ناکامی در تکمیل بازگشت در نیمه دوم بود.
از همان ابتدا مشخص بود که انگیزه و میل به برد میتواند نقش اصلی را در مسابقهای میان دو تیم شکستخورده نیمهنهایی بازی کند. انگلیس که مسابقه را بدون هری کین (Harry Kane) و جود بلینگام (Jude Bellingham) در ترکیب اولیه آغاز کرده بود، کمتر از سه دقیقه زمان لازم داشت تا قفل بازی را باز کند. دکلان رایس (Declan Rice)، کاپیتان جانشین انگلیس، پاس دزیره دوئه (Désiré Doué) را قطع کرد، بدون مزاحمت پیش رفت و با ضربهای دقیق از پشت محوطه جریمه، توپ را به گوشه دور دروازه فرستاد.
بوکایو ساکا (Bukayo Saka) کمی بعد توپ را وارد دروازه کرد، اما گل او به دلیل آفساید پذیرفته نشد. با این حال، انگلیس خیلی زود به گل دوم رسید. در دقیقهای پیش از رسیدن بازی به ۲۰ دقیقه، ازری کونسا (Ezri Konsa) روی کرنر رایس بالاتر از مدافعان فرانسه ضربه زد و توپ را به داخل تیر دورتر فرستاد تا برتری سهشیرها دو برابر شود.
فرانسه در خط دفاعی بهشدت باز و آسیبپذیر نشان میداد و اگر امباپه را کنار بگذاریم، خطر زیادی روی دروازه انگلیس ایجاد نمیکرد. در سوی مقابل، تیم توماس توخل (Thomas Tuchel) با اعتمادبهنفس و روان بازی میکرد. مارکوس رشفورد (Marcus Rashford) این برتری روحی را در یک صحنه بهخوبی نشان داد؛ جایی که با یک لایی زیبا از وارن زئیر امری (Warren Zaïre-Emery) عبور کرد و سپس از راه دور شوت زد، اما مایک منیان (Mike Maignan) با واکنشی خوب مانع گل شد.
این مهار فقط چند دقیقه فرانسه را زنده نگه داشت. انگلیس در یک ضدحمله سریع گل سوم را هم زد. رشفورد و ساکا با همکاری هم دفاع فرانسه را به هم ریختند؛ هر دو ابتدا با واکنش منیان ناکام شدند، اما در ادامه رشفورد توپ را برای ساکا مهیا کرد و وینگر آرسنال (Arsenal) آن را به گل تبدیل کرد.
نمایش انگلیس در نیمه نخست با گل چهارم کامل شد. در وقتهای تلفشده نیمه اول، ابرچی ازه (Eberechi Eze) با پاسی دقیق همتیمی باشگاهیاش ساکا را در موقعیت قرار داد و او با ضربهای حسابشده توپ را به گوشه پایین دروازه فرستاد. انگلیس با برتری ۴ بر صفر به رختکن رفت؛ نیمهای که احتمالا حسرت هواداران این تیم را بابت نمایش کمرمق برابر آرژانتین در نیمهنهایی بیشتر کرد.
نارضایتی دشان کاملا روشن بود و او بین دو نیمه با چهار تعویض تلاش کرد فرانسه را از شوک خارج کند. پاسخ هم خیلی زود آمد. مایکل اولیسه (Michael Olise) امباپه را صاحب توپ کرد و ستاره فرانسه با ضربهای دقیق گل اول تیمش را زد؛ گلی که او را به صدرنشین قطعی رقابت کفش طلا، جایزه بهترین گلزن جام جهانی ۲۰۲۶، تبدیل کرد.
امباپه چند دقیقه بعد نقش سازنده را برعهده گرفت. او بردلی بارکولا (Bradley Barcola)، بازیکن تعویضی فرانسه، را راه انداخت و بارکولا اختلاف را به دو گل کاهش داد. اهمیت این گل زمانی بیشتر شد که منیان در سمت مقابل با مهاری درخشان، ضربه سر ایوان تونی (Ivan Toney) را گرفت و اجازه نداد انگلیس دوباره فاصله را بیشتر کند.
فرانسه که حالا جان گرفته بود، با یک حرکت تهاجمی تند و دقیق دوباره به بازی برگشت. اولیسه با پاس گل دیگری برای امباپه، رکورد بیشترین پاس گل در یک دوره جام جهانی را شکست و تعداد پاس گلهایش را به هفت رساند. امباپه هم با زدن گل سوم فرانسه و دومین گل خود در این مسابقه، شمار گلهایش در تاریخ جام جهانی را به ۲۲ رساند و از لیونل مسی (Lionel Messi) عبور کرد تا بهترین گلزن تاریخ این رقابتها شود.
این گل فقط یک آمار بزرگ نبود؛ امباپه با عملکردش در جام جهانی ۲۰۲۶، نخستین بازیکن از زمان گرد مولر (Gerd Müller) در سال ۱۹۷۰ شد که در یک دوره جام جهانی به تعداد گل دو رقمی میرسد. با این حال، حتی چنین رکوردهایی هم برای کامل کردن بازگشت فرانسه کافی نبود.
فرانسه فرصت طلایی تساوی را هم داشت، اما اولیسه ضربهای بسیار خوب را از کنار دروازه بیرون زد. لحظاتی بعد، ورق دوباره به سود انگلیس برگشت. جد اسپنس (Djed Spence) در محوطه جریمه با خطای مالو گوستو (Malo Gusto) سرنگون شد و داور نقطه پنالتی را نشان داد. ساکا پشت توپ ایستاد و با ضربهای آرام و دقیق از روی نقطه پنالتی، سومین گل خود در مسابقه را زد و انگلیس را ۵ بر ۳ پیش انداخت.
اما این مسابقه هنوز تمام نشده بود. عثمان دمبله (Ousmane Dembélé) در وقتهای تلفشده با شوتی محکم، نهمین گل بازی را به ثمر رساند و دوباره هیجان را به زمین برگرداند. فرانسه یک بار دیگر امید گرفت، اما مقاومتش خیلی زود پایان یافت. بلینگام در یک ضدحمله فرار کرد و گل ششم انگلیس را زد؛ گلی که هفتمین گل او در این دوره از رقابتها بود و او را به بهترین گلزن تاریخ انگلیس در یک دوره جام جهانی تبدیل کرد.
در نهایت، انگلیس با پیروزی ۶ بر ۴، برای نخستین بار در تاریخ خود در دیدار ردهبندی جام جهانی برنده شد. این نتیجه نهتنها پایان شیرینی برای تیم توخل بود، بلکه پاسخی قدرتمند به ناامیدی نیمهنهایی هم محسوب میشد. برای فرانسه اما مسابقهای تلخ و پر از تناقض بود؛ شبی که امباپه رکوردهای تاریخی را جابهجا کرد، اما تیمش جام را با شکست ترک کرد و دوران پرافتخار دشان نیز با حسرت به پایان رسید.
