بازگشت باشکوه گوئینت پالترو؛ ستارهای که در «Marty Supreme» دوباره میدرخشد
در فیلم تازه «Marty Supreme»، تماشاگران شاهد بازگشت باشکوه یک افسانه دوستداشتنی سینما هستند؛ زنی که سالها از صحنه دور بوده و حالا بار دیگر در برابر نگاهها میایستد. بازیگری که با ورودش به صحنه، تشویق ممتد تماشاگرانی را میشنود که او را از سالهای دور به یاد دارند و حالا کنجکاوند ببینند زمان با او چه کرده است.
این شخصیت کی استون نام دارد؛ ستارهای خیالی از سینمای میانه قرن بیستم که سالهاست زندگی خصوصی را انتخاب کرده. اما بازیگر این نقش کسی نیست جز گوئینت پالترو (Gwyneth Paltrow)؛ چهرهای که زندگی عمومی و فعالیتهای تجاریاش در سالهای اخیر، عملاً جایی برای بازیگری باقی نگذاشته بود.
در یکی از صحنههای تأثیرگذار فیلم، کی استون روی صحنه ظاهر میشود. تماشاگران صورتش را نمیبینند، اما دوربین دنبالش میکند و ما میبینیم: لبخندی سرشار از شادی خالص. لحظهای که یادش میآورد تشویق شدن چه حسی دارد. همانجا میفهمیم این زن، با تمام خویشتنداری و وقارش، هنوز تشنه دیدهشدن است.
تماشای پالترو در این نقش، یادآور این حقیقت است که او چه حضور زنده و پرانرژیای روی پرده دارد؛ بازیگری که استاد نشان دادن احساسات جوشان در پسِ ظاهری خونسرد است. حتی این حس به بیننده منتقل میشود که شاید این فاصله طولانی از بازیگری لازم بوده تا او بتواند چنین اجرای پخته و باشکوهی ارائه دهد.
پالترو هرگز پنهان نکرده که پس از مادر شدن، رابطهاش با بازیگری دچار تردید شده است. او در این سالها تمرکز خود را روی کسبوکارش گوپ (Goop) گذاشت؛ برندی که از سال ۲۰۰۸ با یک خبرنامه آغاز شد و به مجموعهای بزرگ از رسانه و محصولات تبدیل شد. در همین دوران، نقشهایی که گاهوبیگاه بازی کرد، چندان چالشبرانگیز نبودند؛ تا جایی که خودش هم در مصاحبهها با شوخی میگوید بعضی از فیلمهای مارول را که در آنها بازی کرده، اصلاً به یاد نمیآورد!
برای بسیاری از بازیگران زن بالای ۴۰ سال، فرصتها کم میشود؛ اما پالترو بهجای جنگیدن در این میدان، هوشمندانه صحنه را ترک کرد و مسیر دیگری ساخت.
با این حال، چیزی در پرده سینما غایب بود:
- خشم فروخورده و نگاه خسته مارگو تننبام در «The Royal Tenenbaums»
- اشتیاق سرکوبشده ویولا د لِسپس در «Shakespeare in Love»
- انزجار آرام اما عمیق مارج شروود در «The Talented Mr. Ripley»
اینها اتفاقی نبودند. همه نشان میدادند پالترو علاقه خاصی به بازی با مفهوم پنهانکاری دارد؛ اینکه چگونه احساسات آتشین را زیر لایهای از وقار و فاصله پنهان کند. حتی تصویر ماندگارش هنگام دریافت اسکار—با آن لباس صورتی و گریه بیپروا—نمادی از همین تضاد بود.
در «Marty Supreme»، این ویژگی دوباره جان میگیرد. در برابر کی استون سرد و کنترلشده، شخصیت مارتی ماوزر (Marty Mauser) با بازی تیموتی شالامی (Timothée Chalamet) قرار دارد؛ بازیکن پینگپنگی جاهطلب که بیهیچ تردیدی فریاد میزند برای بزرگی آفریده شده است.
این دو، نقطه مقابل یکدیگرند:
- مارتی زندگی را با صدای بلند فریاد میزند
- کی یاد گرفته چقدر از خودش را پنهان نگه دارد
و درست وقتی پالترو اجازه میدهد آن احساسات مهارنشده از زیر نقاب بیرون بزنند، تماشاگر—چه روی پرده، چه در سالن سینما—چارهای جز تشویق و تحسین ندارد.
