جسی آیزنبرگ و جولین مور با «The Debut» جشنواره لندن را به پایان رساندند
کمدی موزیکال تازه آیزنبرگ در اختتامیه جشنواره فیلم لندن نمایش داده شد؛ فیلمی الهام‌گرفته از تجربه شخصی او که برای جولین مور زمزمه‌های اسکار را به همراه داشته است.
شب پایانی جشنواره فیلم لندن، صحنه رویال فستیوال هال به گفت‌وگویی گرم و شوخ‌طبعانه میان جسی آیزنبرگ و جولین مور تبدیل شد. کارگردان و ستاره «The Debut» یکشنبه‌شب مقابل تماشاگرانی که سالن را پر کرده بودند، از تجربه همکاری‌شان گفتند؛ تجربه‌ای که برای آیزنبرگ به خاطرات کودکی گره خورده و برای مور، با دریافت یکی از بهترین فیلم‌نامه‌های عمرش آغاز شده است.
آیزنبرگ هنگام معرفی فیلم گفت: «خب، بازیگر اصلی این فیلم آدم محبوب من، جولین مور است. اما نکته عجیب و بامزه اینجاست که فیلم، داستان زندگی خود من است.»
«The Debut» به نویسندگی و کارگردانی آیزنبرگ، مور را در نقش مونا فریدمن نشان می‌دهد؛ زن خانه‌دار خجالتی اهل نیوجرسی که برای حضور در اجرای یک گروه تئاتر محلی آزمون بازیگری می‌دهد. نمایش آن‌ها موزیکالی خیالی به نام «Nosy Neighbors» است. مونا نقش مکمل میس دنیل را می‌گیرد، اما هرچه بیشتر درگیر اجرای آن می‌شود و تحت تاثیر کارگردان نمایش، جری بلنکن‌بیولر با بازی پل جیاماتی، قرار می‌گیرد، زندگی‌اش بیشتر از مسیر عادی خارج می‌شود.
ریشه شخصی این داستان به آشنایی آیزنبرگ با تئاتر محلی بازمی‌گردد. او گفت زمانی که «هفت‌ساله و حسابی ناراحت» بود، وارد این فضا شد و زندگی‌اش برای همیشه تغییر کرد: «می‌خواستم درباره آن تجربه زندگی‌ام بنویسم، اما فقط می‌توانستم جولین را در این نقش تصور کنم؛ آن‌قدر که موقع نوشتن، او به من الهام می‌داد. اینکه دو سال بازی‌اش را تماشا کنم و صحنه‌هایش را تدوین کنم، برایم تجربه‌ای فوق‌العاده هیجان‌انگیز بود.»
مور که با پیراهن مشکی روی صحنه آمده بود، این تحسین را بی‌پاسخ نگذاشت. او «The Debut» را «هدیه‌ای فوق‌العاده» و فیلم‌نامه‌اش را «یکی از بهترین فیلم‌نامه‌هایی که در تمام عمرم خوانده‌ام» توصیف کرد.
او گفت: «اینکه چنین فیلم‌نامه‌ای به دستم برسد افتخار بزرگی بود. هر روز سر کار رفتن و بازی‌کردن این نقش فوق‌العاده در کنار این بازیگران بی‌نظیر، واقعاً هیجان داشت.» مور سپس آیزنبرگ را «نویسنده‌ای با قلم زیبا، کارگردانی نمونه و استعدادی بزرگ» خواند.
آیزنبرگ هم فرصت شوخی را از دست نداد: «فقط می‌خواهم یادآوری کنم تنها وقتی کلمه “زیبا” را درباره من به کار می‌برند، دارند از نوشته‌هایم حرف می‌زنند.»
پل جیاماتی به دلیل ابتلا به کووید نتوانست در نخستین نمایش بریتانیایی فیلم حضور داشته باشد. آیزنبرگ با ابراز تاسف از غیبت او گفت: «کاش می‌توانست اینجا باشد. آدم فوق‌العاده‌ای است و حتماً از شنیدن حرف‌هایش لذت می‌بردید. پل از وقتی کم‌سن‌وسال بودم بازیگر مرد محبوبم بوده و جولین هم بازیگر زن محبوبم.»
علاوه بر مور و جیاماتی، خود آیزنبرگ، هلی بیلی، کولتون رایان و بانی میلیگان نیز در نقش بازیگران نمایش موزیکال حضور دارند. برنادت پیترز، لیلی کوپر، مولیک پانچولی و هاوانا رز لیو دیگر بازیگران فیلم‌اند.
هم‌بازی‌شدن با چهره‌هایی که آیزنبرگ از کودکی تحسینشان می‌کرد، به گفته او هم «هیجان‌انگیزترین تجربه عمر» و هم «بسیار عجیب» بوده است. او برای توصیف این موقعیت سراغ مثالی از بسکتبال رفت: «آن‌قدر محو تماشایشان می‌شدم که وقتی نوبت خودم می‌رسید، انگار مایکل جردن گفته باشد: “بیا، توپ دست تو!” و من بگویم: “این دیگر چیست؟” حسابی حواسم پرت می‌شد. امیدوارم دیگر هیچ‌وقت کنارشان بازی نکنم!» او به شوخی اضافه کرد: «بدترین نسخه خودم بودم.»
«The Debut» ماه گذشته نخستین نمایش خود را در جشنواره تلوراید تجربه کرد؛ نمایشی که نقدهای تحسین‌آمیز و گمانه‌زنی‌هایی درباره شانس اسکار مور به همراه داشت. اوون گلیبرمن، منتقد ارشد ورایتی، آن را چنین توصیف کرده است: «کمدی‌ای درباره تئاتر یک شهر کوچک که ریشه در ایده‌های بزرگ دارد؛ فیلمی خنده‌دار و سرگیجه‌آور که با ذهن بازی می‌کند. انگار “Waiting for Guffman” را برادران کوئن در یکی از مهارنشده‌ترین و مسحورکننده‌ترین حالت‌هایشان ساخته باشند.»
فیلم قرار است از ۱۱ دسامبر با پخش ای۲۴ راهی سینماها شود. آنچه «The Debut» را فراتر از روایت یک اجرای آماتوری کنجکاوی‌برانگیز می‌کند، همین پیوند میان خاطره شخصی آیزنبرگ و داستان زنی است که با بازی‌کردن یک نقش، زندگی‌اش دگرگون می‌شود. استقبال جشنواره‌ای شروع امیدوارکننده‌ای بوده؛ اکران عمومی نشان خواهد داد این کمدی درباره جادوی صحنه و خطر گم‌شدن در آن، تا چه اندازه با مخاطبان گسترده‌تر ارتباط برقرار می‌کند.
