اگرچه دود ماریجوانا ممکن است در ظاهر سبکتر از دود سیگار به نظر برسد، پژوهشها نشان میدهند که ترکیبات شیمیایی آن در ریهها میتوانند سیستم ایمنی را دچار اختلال کرده و مسیرهایی را فعال کنند که در رشد و گسترش سرطان نقش دارند. مصرف طولانیمدت و مکرر ماریجوانا با افزایش خطر سرطانهای سر و گردن مرتبط است.
هر بار که فردی ماریجوانا میکشد، ترکیبی از THC و مواد سرطانزا وارد ریهها میشود. این ترکیبات ممکن است باعث تضعیف پوشش محافظ مجاری تنفسی، کاهش پیامهای ضدویروسی و افزایش التهاب شوند. آزمایشهای روی موشها نیز نشان دادهاند که دود ماریجوانا توانایی بدن را در مقابله با تودههای سرطانی و عفونتها کاهش میدهد و حتی میتواند اثر داروهای ایمنیدرمانی را خنثی کند.
مطالعات انسانی و حیوانی افزایش پروتئینهای التهابی در راههای هوایی، تولید بیش از حد پروتئین MUC5AC (نشانه تغییرات بافتی اولیه) و غیر فعال شدن برخی ژنهای حیاتی را به مصرف ماریجوانا نسبت میدهند. همچنین سلولهای ایمنی محافظ ریه واکنش ضعیفتری نشان میدهند و تغییرات جزئی در پیامرسانهای سلولی خون دیده میشود.
از سوی دیگر، دود ماریجوانا مسیرهای حیاتی سلولی مثل گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR) را فعال میکند که در سرطان نقش مهمی دارد. مطالعهای محدود روی بیماران مبتلا به سرطان حنجره نشان داد فعالسازی EGFR در مصرفکنندگان ماریجوانا بسیار بیشتر است که میتواند به رشد بیرویه سلولها، آسیب ژنتیکی سریعتر و مقاومت به درمان منجر شود.
با این حال، نتایج پژوهشها در این زمینه هنوز کامل نیست و برخی مطالعات رابطهای بین مصرف ماریجوانا و سرطان نیافتهاند. به همین دلیل، نیاز به تحقیقات بیشتر احساس میشود.
همچنین، مصرف ماریجوانا در بیماران سرطانی مرگومیر زودرس را افزایش نمیدهد و به بهبود اشتها و کاهش تهوع ناشی از شیمیدرمانی کمک میکند؛ پدیدهای که به «پارادوکس کومو» معروف است. اما در عین حال، دود ماریجوانا میتواند با ایجاد تغییرات سلولی خطرناک سلامت این بیماران را تهدید کند.
