دوورن: صعود هائیتی به جام جهانی فراتر از یک جام است؛ برای مردممان میجنگیم
ژان-کوین دوورن، مدافع میانی هائیتی، از معنای تاریخی صعود پس از ۵۲ سال، انتخاب بازی برای تیم ملی هائیتی و رویارویی با برزیل، مراکش و اسکاتلند گفت
برای بعضی تیمها، صعود به جام جهانی فقط یک موفقیت ورزشی نیست؛ یک اتفاق ملی است. برای هائیتی، دقیقاً با چنین داستانی روبهرو هستیم. این تیم ۵۲ سال پس از تنها حضورش در جام جهانی ۱۹۷۴، دوباره به این رقابتها رسیده و حالا ژان-کوین دوورن، مدافع میانی هائیتی، بهتر از هر کسی میتواند توضیح بدهد که این صعود چه معنایی برای او، خانوادهاش و یک ملت دارد.
دوورن که به صورت قرضی از نانت در خنت بازی میکند و یکی از مهرههای مهم هائیتی است، در گفتوگویی اختصاصی درباره این دستاورد تاریخی و رویای حضور در جام جهانی صحبت کرده؛ رویایی که حالا برای او و همتیمیهایش کاملاً واقعی شده است.
او درباره حسوحالش بعد از قطعی شدن صعود هائیتی به جام جهانی ۲۰۲۶ گفت: «بله، صادقانه بگویم، این نخستین جام جهانی ما از سال ۱۹۷۴ است. ۵۲ سال بود که مردم، ما هائیتیاییها، بازیکنان و خانوادههایمان منتظر چنین چیزی بودیم.»
دوورن ادامه داد: «و راستش این حس خیلی بزرگ است؛ حتی نمیتوانم توضیحش بدهم، چون هنوز کاملاً برایم جا نیفتاده است. مسابقات بهزودی شروع میشود، اما فکر میکنم وقتی بازی اول آغاز شود، آن لحظه واقعاً به من ضربه میزند و تازه میفهمم چه اتفاقی افتاده است.»
او یادآوری کرد که پیشتر هم گفته بود بازی در جام جهانی یک رویاست؛ نه فقط مثل هر فوتبالیست دیگر، بلکه به عنوان یک هائیتیایی. حالا که این رویا محقق شده، از او پرسیده شد آیا این رویا تغییر کرده است یا نه. دوورن در پاسخ گفت: «بله، درست است که در سال ۲۰۲۴ گفته بودم بازی در جام جهانی یک رویاست. حالا اینجا هستیم، در خود مسابقات، و این واقعاً باورنکردنی است.»
او افزود: «همه بازیکنان از اینکه قرار است با برزیل، مراکش و اسکاتلند بازی کنیم هیجانزدهاند. تیمهای بزرگی هستند و ما هرچه داریم میگذاریم. آیا رویا تغییر کرده؟ نه، چون رویا هنوز همانجاست و حالا از همیشه واقعیتر است. ما صعود کردهایم، برای رسیدن به اینجا همه کار کردیم. حالا میخواهیم بجنگیم و به تمام دنیا نشان بدهیم تیم خوبی هستیم، میتوانیم پاسخ بدهیم و آمادهایم هر کاری لازم باشد انجام دهیم تا در این تورنمنت اثر خودمان را بگذاریم.»
قرعه هائیتی، گروهی سخت و البته جذاب را پیش روی این تیم گذاشته است؛ برزیل، مراکش و اسکاتلند. دوورن درباره نخستین واکنشش به این قرعه گفت: «راستش را بخواهید، خندیدم. صعود خودش گام اول بود و قرعهکشی خیلی بعدتر انجام شد، اما واقعاً هیجانانگیز بود که منتظر بمانیم و ببینیم در چه گروهی قرار میگیریم.»
او ادامه داد: «فقط صعود به مسابقات خودش باورنکردنی بود. بعد هم با برزیل، مراکش و اسکاتلند همگروه شدیم؛ دیگر از این بهتر چه میخواهید؟ بازی کردن مقابل چنین تیمهای بزرگی فوقالعاده است.»
وقتی از او پرسیده شد کدامیک از این سه حریف بیشتر او را نگران میکند، پاسخ داد: «صادقانه بگویم، در این سطح همه چیز سخت است. همهشان تیمهای بزرگی هستند، خودمان را گول نزنیم. ما فقط فوتبال خودمان را بازی میکنیم، همین.»
دوورن که به عنوان مدافع میانی باید با ستارههای بزرگی روبهرو شود، درباره مهار بازیکنانی مثل وینیسیوس جونیور هم گفت: «مهار وینیسیوس، اسکات مکتامینی، رافینیا، ژان-پا، اشرف حکیمی… همهشان بازیکنان سطح بالا هستند. کل تیم باید همه را مهار کند. ما فقط فوتبال خودمان را بازی میکنیم؛ هر حریفی که وارد منطقه ما شود، باید با او مقابله کنیم.»
او در پاسخ به این سوال که آیا بازیکن خاصی هست که برای بازی مقابلش هیجان داشته باشد، گفت: «هر بازیکنی، واقعاً. فقط حضور در این تورنمنت فوقالعاده است. تا وقتی جام جهانی خوبی داشته باشیم و جلو برویم، بازی مقابل هر حریفی خوب است. قرار نیست انتخاب کنیم؛ هر کسی سر راهمان قرار بگیرد، با او روبهرو میشویم.»
دوورن درباره هدف مشخص هائیتی در جام جهانی هم تأکید ویژهای روی کار گروهی داشت: «اول از همه یک هدف جمعی داریم، چون با هم صعود کردیم. فکر میکنم باید در تمام مسابقات روی همین موضوع تمرکز کنیم؛ همبستگی تیمی اساسی است. اگر در کار گروهی خوب باشیم، کیفیتهای فردی هم بهطور طبیعی خودشان را نشان میدهند.»
یکی از بخشهای جالب این گفتوگو به هویت ملی دوورن مربوط میشد. او در پاریس به دنیا آمده، سابقه پوشیدن پیراهن تیم زیر ۲۰ سال فرانسه را دارد، اما در نهایت تصمیم گرفت برای هائیتی بازی کند. او درباره این انتخاب گفت: «راستش انتخاب آسانی بود. بهویژه برای خانوادهام که خیلی خوشحال بودند ببینند من نماینده کشور هستم؛ مادرم، برادرهایم، خواهرهایم، همسرم و حتی بچههایم.»
او ادامه داد: «دیدن خوشحالی آنها برای من مایه افتخار است. از طرف مردم هائیتی هم وقتی به تیم ملی دعوت میشوی، عشق زیادی حس میکنی، انرژی زیادی دریافت میکنی. تمام نیرویی که در هر مسابقه به تو میدهند… برای من تصمیم خیلی خوبی بود و هیچ پشیمانیای ندارم.»
مدافع هائیتی همچنین درباره تغییرات سالهای اخیر تیم ملی این کشور و اضافه شدن بازیکنان دوتابعیتی گفت: «بله، درست است که قویتر شدهایم. کیفیت خیلی بیشتری در تیم وجود دارد، البته قبلاً هم کیفیت داشتیم، اما حالا چیزی اضافه شده است. حالا مسئله این است که به درک متقابل و انسجام تیمی درست برسیم؛ این همان چیزی است که ما را قوی خواهد کرد.»
اما شاید تأثیرگذارترین بخش صحبتهای دوورن، جایی بود که از هائیتی بیرون از فوتبال حرف زد؛ از زندگی روزمره مردم کشوری که با مشکلات فراوانی روبهرو است. او گفت: «ما جنگجو هستیم، تسلیم نمیشویم. هر روز یک نبرد است. خیلی خوب میدانید که زندگی در کشور سخت است، خیلیها کیفیت زندگی خوبی ندارند، اما با این حال آدمهای زیادی را میبینید که لبخند دارند، روحیه دارند و با وجود همهچیز خوشحال هستند. من این را واقعاً، واقعاً قدرتمند میدانم.»
دوورن ادامه داد: «همیشه به آنها فکر میکنم، چون وضعیت کشور خیلی پیچیده است و هر روز روی ما اثر میگذارد؛ روی من، روی همتیمیهایم، روی همه هائیتیاییها.»
او در پایان با لحنی صریح و احساسی گفت: «این غمانگیز است و در عین حال میبینید مردمی هستند که هرگز تسلیم نمیشوند. بعضیها حاضرند پول بلیت مسابقه را بدهند تا ما را ببینند، به جای اینکه آن پول را صرف غذا کنند. شرایط آسانی نیست، اما با آن کنار میآییم. آدم نمیتواند در زندگی همهچیز را داشته باشد، پس واقعاً نباید شکایت کرد؛ تمام حرف من همین است.»
حرفهای دوورن نشان میدهد برای هائیتی، جام جهانی ۲۰۲۶ فقط یک تورنمنت نیست؛ فرصتی است برای دیده شدن، برای امید، و برای نمایندگی مردمی که سالها در انتظار چنین لحظهای بودهاند. شاید هائیتی روی کاغذ یکی از سختترین گروههای مسابقات را پیش رو داشته باشد، اما از دل صحبتهای این مدافع مشخص است که این تیم قرار نیست فقط برای حضور تشریفاتی به میدان برود. هائیتی میخواهد بجنگد، خودش را نشان بدهد و داستانی تازه در تاریخ فوتبالش بنویسد.
