دیزی ادگار جونز از «Sense and Sensibility» می‌گوید؛ جین آستن با حال‌وهوای دالی پارتن
بازیگر نقش الینور دشوود از دلبستگی نوجوانی‌اش به رمان‌های آستن و موسیقی‌هایی گفته که راه ورود او به دنیای شخصیتش شدند؛ اقتباسی که رابطه دو خواهر را در مرکز روایت قرار می‌دهد.
اگر الینور دشوود در روزگار دالی پارتن زندگی می‌کرد، احتمالاً در اتاقش با صدای بلند «Here You Come Again» می‌خواند. دست‌کم دیزی ادگار جونز، بازیگر این شخصیت در اقتباس تازه «Sense and Sensibility»، چنین تصوری دارد؛ تصویری بازیگوشانه از زنی خویشتن‌دار که پشت ظاهر آرامش، احساساتی عمیق پنهان کرده است.
ادگار جونز در مراسم افتتاحیه فیلم در لس‌آنجلس، در گفت‌وگو با ورایتی از رابطه قدیمی خود با آثار جین آستن گفت. او که با «Normal People» و «Where the Crawdads Are» تجربه جلب نظر مخاطبان اقتباس‌های ادبی را دارد و «Tomorrow and Tomorrow and Tomorrow» را نیز در پیش رو دارد، این‌بار به سراغ نویسنده‌ای رفته که از نوجوانی همراهش بوده است.
او گفت: «مامانم همه کتاب‌ها را در سنی به من داد که خیلی در شکل‌گرفتن شخصیت آدم تأثیر دارد. خواندنشان در نوجوانی انگار یکی از تجربه‌های آن دوره است؛ وقتی داری خودت را پیدا می‌کنی، برای اولین بار عاشق می‌شوی و رشد می‌کنی. من هم همه‌شان را پشت سر هم خواندم.»
از همان زمان، الینور، دختر بزرگ خانواده دشوود، برایش شخصیتی نزدیک و قابل‌درک بود؛ خواهری که در مقایسه با ماریان پرشور، با بازی ازمه کرید مایلز، بیشتر به سنجیدگی و مهار احساسات شناخته می‌شود.
ادگار جونز درباره جذابیت این نقش توضیح داد: «خیلی دوست دارم شخصیت‌هایی را بازی کنم که دنیای درونی عمیقی دارند، اما شاید دیگران آن را نبینند؛ بعد راه‌هایی پیدا کنم که آن درون را نشان بدهم. الینور هم قدرت زیادی دارد و هم احساساتی عمیق که یاد گرفته پنهانشان کند. مسیری را که طی می‌کند دوست دارم؛ اینکه کم‌کم راحت‌تر می‌تواند آن بخش رها‌تر وجودش را بپذیرد. واقعاً مشتاق بودم در این نقش غرق شوم.»
یکی از راه‌های او برای نزدیک‌شدن به شخصیت‌ها، گوش‌دادن به موسیقی است. ادگار جونز هم‌زمان با عرضه فیلم، فهرست آهنگ‌هایی را منتشر کرده که برای ورود به حال‌وهوای «Sense and Sensibility» انتخاب کرده بود؛ مجموعه‌ای از آثار بیلی هالیدی، مینی ریپرتون و دالی پارتن تا خوانندگان معاصری چون آلیس فیبی لو، جولیا جکلین و جسیکا پرت.
در این میان، «Here You Come Again» برای او خاطره‌ای شخصی هم دارد: آهنگی که در مسیر بازگشت از مدرسه، داخل ماشین با صدای بلند می‌خواند. به اعتقادش، همین ترانه می‌تواند دریچه‌ای به احساسات فروخورده الینور باشد.
او گفت: «این آهنگ کاملاً حالِ دوست‌داشتن یک نفر را نشان می‌دهد؛ آن دل‌شکستگی و کمی خشم زنانه که درونت هست و می‌خواهی بیرون بریزد. واقعاً می‌توانستم تصور کنم اگر الینور در دوران دالی پارتن زندگی می‌کرد، توی اتاقش در کلبه بارتن با تمام صدا آن را می‌خواند.»
مراسم افتتاحیه روز ۷ اکتبر در یونایتد تئاتر مرکز لس‌آنجلس برگزار شد. در کنار ادگار جونز، کترینا بلف، بازیگر نقش خانم دشوود، و کرید مایلز نیز حضور داشتند. کرید مایلز همان روز به‌عنوان یکی از ده بازیگر منتخب ورایتی برای زیر نظر داشتن معرفی شده بود.
او درباره توجه تازه‌ای که به کارش جلب شده، گفت: «کمی ترسناک است. برای من واقعاً فیلم‌سازها مهم‌اند و جورجیا اوکلی فیلم‌ساز خاصی است. طرفدار پروپاقرص «Blue Jean» بودم، برای همین وقتی وارد این پروژه شدم، اصلاً به این جنبه ماجرا فکر نمی‌کردم. هیچ‌وقت حمایتی در این ابعاد تجربه نکرده بودم و این واقعاً خاص است.»
کرید مایلز همچنین بر وجه پررنگ‌تر رابطه خواهرانه در فیلم تأکید کرد. دایانا رید، نویسنده فیلم‌نامه که او نیز در یکی از فهرست‌های ده استعداد منتخب ورایتی قرار گرفته، اقتباس را با تمرکز بیشتری بر پیوند الینور و ماریان نوشته است؛ محوری که به گفته بازیگر ماریان، در روابط پشت دوربین هم بازتاب پیدا کرده بود.
او گفت: «با این زن‌ها احساس خانواده‌بودن دارم؛ جورجیا، دایانا، دیزی که یکی از صمیمی‌ترین دوستان من است، همه‌شان. زن‌های فوق‌العاده‌ای در ساخت این فیلم نقش داشتند. اینکه مثل یک خانواده چیزی بسازیم، آن هم خانواده‌ای از خواهرها، هم سبک‌کننده بود و هم واقعاً رضایت‌بخش.»
این تأکید بر خواهری، در کنار توجه ادگار جونز به احساسات پنهان الینور، مسیر نگاه تازه فیلم به رمان آستن را روشن می‌کند: فراتر از تقابل ساده عقل و احساس، دو خواهر با شیوه‌های متفاوتِ مواجهه با عشق و رنج قرار دارند. و گاهی برای نزدیک‌شدن به دنیای درونی یکی از آن‌ها، یک ترانه دالی پارتن به اندازه لباس و فضای تاریخی راهگشاست.
