دیوید کلیتون-توماس، صدای ماندگار گروه «Blood, Sweat & Tears» در ۸۴سالگی درگذشت

دیوید کلیتون-توماس، خواننده کانادایی با صدای خشن و سرشار از احساس که نقش مهمی در موفقیت‌های اواخر دهه ۱۹۶۰ گروه «Blood, Sweat & Tears» داشت، روز ۲۴ ژوئن در بیمارستان سنت مایکل تورنتو درگذشت. او ۸۴ سال داشت.

خبر درگذشت او را اریک آلپر، مدیر برنامه‌هایش، به شبکه سی‌بی‌سی (CBC) اعلام کرد. علت مرگ اعلام نشده، اما آلپر گفته است که کلیتون-توماس «در آرامش» از دنیا رفت.

کلیتون-توماس یکی از شاخص‌ترین و متمایزترین صداهای دوران راک کلاسیک بود و در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی تاثیر عمیقی بر فضای موسیقی گذاشت. گروه آمریکایی «Blood, Sweat & Tears» که به اختصار BS&T نیز شناخته می‌شد، با ترکیب راک، جَز، آر‌اند‌بی و بیگ‌بند — مشابه آنچه گروه «Chicago» انجام می‌داد — به موفقیت‌های بزرگی در جدول فروش دست یافت.

او با نام دیوید هنری تامست در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱ در کینگستون انگلستان به دنیا آمد. خانواده‌اش — از جمله پدرش فرد، نظامی کانادایی که بعدها کلیتون-توماس او را فردی خشن توصیف کرد — به منطقه ویلودیل تورنتو نقل مکان کردند.

کلیتون-توماس در سال ۱۹۶۸ به گروه نیویورکی «Blood, Sweat & Tears» پیوست و خیلی زود توجه کلایو دیویس، مدیر وقت کمپانی کلمبیا رکوردز (Columbia Records) را جلب کرد. دیویس در کتاب خاطراتش «Clive: Inside the Record Business» در سال ۱۹۷۵ درباره او نوشت: «او خیره‌کننده بود — خواننده‌ای قدرتمند با اعتمادبه‌نفسی زمینی و عظیم. حضوری داشت که فورا شما را مجذوب می‌کرد.»

دومین آلبوم گروه با عنوان «Blood, Sweat & Tears» که نخستین همکاری آن‌ها با کلیتون-توماس بود، در سال ۱۹۶۸ منتشر شد و به موفقیتی چشمگیر رسید. این آلبوم سه تک‌آهنگ موفق داشت: «And When I Die» (اثر لورا نیرو)، «You’ve Made Me So Very Happy» و «Spinning Wheel» که توسط خود کلیتون-توماس نوشته شده بود. این آلبوم در سال ۱۹۷۰ جایزه گرمی بهترین آلبوم سال را دریافت کرد. نسخه بازخوانی آن‌ها از «God Bless The Child» نیز با استقبال زیادی روبه‌رو شد.

اجرای درخشان گروه در جشنواره وودستاک در اوت ۱۹۶۹ نیز نقطه عطفی در کارنامه آن‌ها بود؛ هرچند به‌دلیل اختلاف با مدیر برنامه‌هایشان، این اجرا در نسخه اصلی مستند وودستاک گنجانده نشد.

آلبوم «Blood, Sweat & Tears 3» در ژوئن ۱۹۷۰ منتشر شد و به صدر جدول آلبوم‌ها رسید. دو تک‌آهنگ «Hi-De-Ho» (اثر کارول کینگ) و «Lucretia MacEvil» از قطعات موفق آن بودند. در همان سال، گروه موسیقی فیلم «The Owl and the Pussycat» با بازی باربارا استرایسند و جرج سیگال را نیز ساخت. یک سال بعد آلبوم «BS&T 4» با قطعه «Go Down Gamblin’» منتشر شد که هرچند به رکورد طلایی رسید، اما موفقیت آثار قبلی را تکرار نکرد. کلیتون-توماس در سال ۱۹۷۲ از گروه جدا شد تا فعالیت انفرادی خود را آغاز کند.

برخی گزارش‌ها — از جمله مستند «What the Hell Happened to Blood, Sweat & Tears?» در سال ۲۰۲۳ — مدعی شدند شرکت گروه در تور حسن‌نیت سال ۱۹۷۰ به دعوت وزارت خارجه آمریکا (U.S. State Department) و در بحبوحه مخالفت هواداران ضدجنگ، در تصمیم او برای جدایی بی‌تاثیر نبوده است؛ ادعایی که البته از سوی برخی رد شده است.

کلیتون-توماس پس از جدایی، در سال ۱۹۷۲ نخستین آلبوم انفرادی‌اش با عنوان «David Clayton-Thomas» را منتشر کرد و در طول دهه ۷۰ آثار متعددی ارائه داد. او در سال‌های بعد نیز گاه‌به‌گاه با «Blood, Sweat & Tears» همکاری کرد و تا دهه‌های بعدی همچنان به ضبط و اجرای موسیقی ادامه داد. او در سال ۲۰۰۴ نیویورک را ترک کرد و به تورنتو بازگشت.

آخرین آلبوم او «Say Somethin’» بود که در سال ۲۰۱۹ از سوی آنتوانت (Antoinette) منتشر شد.

به گزارش سی‌بی‌سی، از بازماندگان او می‌توان به دو دخترش، اشلی کلیتون-توماس و کریستین گراهام اشاره کرد.

اریک آلپر اعلام کرده است که به‌زودی جزئیات برگزاری یک کنسرت یادبود برای بزرگداشت کارنامه هنری کلیتون-توماس اعلام خواهد شد و عواید آن به موسسه غیرانتفاعی پیس‌بیلدرز کانادا (Peacebuilders Canada) اختصاص می‌یابد؛ سازمانی که به جوانان کانادایی برای عبور از چالش‌های نظام قضایی و بازگشت به جامعه کمک می‌کند.