سریال «Elle» (ال)

برای طرفداران سینمای کمدیِ اوایل قرن بیست و یکم، «ال وودز» صرفاً یک شخصیت خیالی نبود؛ او نمادی از ترکیب هوش، اعتمادبه‌نفس و البته رنگ صورتی بود که ثابت کرد می‌توان با لبخند و خوش‌بینی، سخت‌ترین سدها را شکست. حالا سال‌ها پس از درخشش آن اثر کلاسیک، «آمازون پرایم ویدیو» (Amazon Prime Video) تصمیم گرفته تا با تولید سریال «ال»، ما را به دوران دبیرستان این کاراکتر دوست‌داشتنی ببرد. این سریال که با نگاهی نوستالژیک ساخته شده، تلاش می‌کند تا بفهمیم «ال وودز» پیش از ورود به «هاروارد»، چگونه در دنیای پرچالشِ نوجوانانِ دهه ۹۰ میلادی قد علم کرد.

داستان سریال و عوامل سازنده «ال»

ماجرای این سریال شش سال قبل از وقایع فیلم اصلی آغاز می‌شود. «ال وودز» که در اینجا با بازی «لکسی مین‌تری» به تصویر کشیده شده، یک دختر دبیرستانی در سیاتلِ دهه ۹۰ است؛ دورانی که برخلاف دنیای پر زرق‌وبرقِ «بورلی هیلز»، با فرهنگ گرانج و تضادهای اجتماعی‌اش، میدانِ آزمونی سخت برای دختری است که عاشق رنگ صورتی و مجلات مد است. داستان از جایی اوج می‌گیرد که پدر «ال»، «وایات وودز» (با بازی «تام اورت اسکات»)، در حرفه‌ی جراحی پلاستیک خود دچار یک خطای فاجعه‌بار می‌شود و خانواده مجبور می‌شوند برای فرار از تبعات اجتماعی این اتفاق، به سیاتل نقل‌مکان کنند.

تولید این اثر توسط «لورا کیترل» هدایت شده و «ریس ویترسپون»، ستاره و تهیه‌کننده اصلیِ دنیای «Legally Blonde»، به عنوان تهیه‌کننده اجرایی در کنار «مارک پلات» حضور دارد. به گفته سازندگان، این سریال قرار نیست فقط یک کمدی دبیرستانی ساده باشد؛ بلکه کاوشی است در شخصیتِ دختری که با وجود تمامِ قضاوت‌ها، هویت خود را حفظ می‌کند. از دیگر بازیگران این مجموعه می‌توان به «جون دایان رافائل» در نقش مادر «ال» و «جیمز ون در بیک» اشاره کرد که این اثر آخرین نقش‌آفرینی او پیش از درگذشتش محسوب می‌شود. «لورا کیترل» و تیمش تلاش کرده‌اند با استفاده از عناصری مانند «Breakfast Club» یا ارجاعات به موسیقی آن دوران، فضایی بسازند که هم برای مخاطبان قدیمی حس آشنایی داشته باشد و هم برای نسل جدیدِ «آمازون پرایم ویدیو» (Amazon Prime Video) جذاب به نظر برسد.

نگاهی به کلیت سریال

نقدها پیرامون «ال» شکاف عمیقی را نشان می‌دهند؛ در حالی که برخی منتقدان، بازآفرینیِ این دنیای نوستالژیک را ستوده‌اند، گروهی دیگر معتقدند که سریال در تله‌ی «تقلید از خود» گیر کرده است. یکی از نکات قوت غیرقابل‌انکار سریال، بازی «لکسی مین‌تری» است. او با چنان ظرافتی ویژگی‌های رفتاری «ال وودز» را بازسازی کرده که گویی نسخه‌ای جوان‌تر از «ریس ویترسپون» را تماشا می‌کنیم. با این حال، تحلیل‌های منتقدان نشان می‌دهد که اگرچه ظاهر سریال جذاب است، اما فیلمنامه گاهی بیش از حد به کلیشه‌های رایجِ درام‌های نوجوانانه تکیه می‌کند.

از نگاه بسیاری از منتقدان، بزرگ‌ترین چالش سریال این است که سعی می‌کند «هویت» مستقلی برای خود دست‌وپا کند، اما مدام زیر سایه‌ی سنگینِ فیلم اصلی باقی می‌ماند. این مسئله به‌ویژه در بخشِ کمدیِ اثر به چشم می‌آید؛ جایی که دیالوگ‌ها گاهی فاقدِ ضرب‌آهنگِ تیز و برنده فیلم اول هستند. یکی از دیالوگ‌های کلیدی که در نقدها نیز به آن اشاره شده، تقابلِ «ال» با یکی از همکلاسی‌هایش است که به او می‌گوید: «صورتی یک شخصیت نیست.» این جمله در واقع چکیده‌ی چالش سریال است؛ آیا «ال» می‌تواند فراتر از آن لایه‌ی بیرونیِ صورتی و خوش‌بینانه، عمقی داستانی ارائه دهد؟ با این حال، منتقدان بر این باورند که سریال در ترسیمِ تضادِ فرهنگی میانِ «ال» و محیطِ گرانجِ سیاتل، موفق عمل کرده و همین تقابلِ «ماهی بیرون از آب»، بخش‌های جذابِ سریال را شکل داده است.

دیدن این سریال پیشنهاد می‌شود یا نه؟

اگر به دنبال تماشای یک سریال جدید هستید که حال‌وهوایی سبک، رنگارنگ و نوستالژیک دارد، «ال» می‌تواند گزینه‌ای عالی برای آخر هفته باشد. این سریال در واقع «آرامش‌بخشِ تصویری» است؛ دنیایی که در آن حتی سخت‌ترین مشکلاتِ دبیرستانی هم با کمی پشتکار و خوش‌بینی حل می‌شوند. اگر از طرفدارانِ وفادارِ فرانچایز «Legally Blonde» هستید، تماشای این اثر برای درکِ ریشه‌های شخصیتیِ قهرمان محبوبتان لذت‌بخش خواهد بود. همان‌طور که یکی از کاراکترها در فیلم اصلی می‌گوید: «چیه؟ مگه سخته؟»؛ این سریال هم با همین روحیه ساخته شده و تلاش دارد به دور از پیچیدگی‌های سیاسی یا دراماتیک، صرفاً لحظاتی سرگرم‌کننده را برای مخاطب رقم بزند.

اما اگر انتظار دارید با اثری ساختارشکن یا درامی عمیق در سطحِ بهترین‌های تلویزیون روبه‌رو شوید، شاید «ال» شما را ناامید کند. منتقدان معتقدند که سریال گاهی دچارِ «تکرار مکررات» می‌شود و در ارائه شوخی‌های بکر، ضعیف عمل می‌کند. اگر به دنبال تنوع در ژانر هستید و از تماشای کلیشه‌های دبیرستانی خسته شده‌اید، ممکن است این روایتِ مجدد از زندگی «ال وودز» برایتان تکراری باشد. در نهایت، «ال» اثری است که تماشای آن به میزانِ علاقه شما به دنیایِ صورتی و پرانرژیِ وودز بستگی دارد؛ یک تجربه بصری دلپذیر که بیش از آنکه بخواهد انقلابی در تلویزیون ایجاد کند، می‌خواهد لبخندی بر لبان طرفداران قدیمی‌اش بنشاند.